Toska, een Russische opera
Gister was de langverwachte Zomergast Derk Sauer aan de beurt, die jarenlang vanuit Moskou zaken heeft gedaan in de uitgeefbusiness, zoals de Revue, Playboy, Cosmopolitan en ook de Moscow Times…
Ik heb bijna de hele zit uitgezeten, maar op het eind werd ik buitengewoon slaperig. Dat kwam omdat Derk, toch niet de eerste de beste, tamelijk saai was, qua verhaal, maar ook qua uitgekozen fragmenten…
Natuurlijk kon je bij hem vooral Russische items verwachten, dat was kraakhelder. Maar dat wat hij liet zien, maakte op mij niet echt veel indruk. Hij heeft duidelijk voor de ‘easy way’ gekozen…
En wat nog erger was, het ontbrak hem aan humor. Ik zag daar een soort van serieuze, bedachtzame man zitten, die me deed denken aan de soms, als hij niet op de planken staat, stichtelijk mekkerende Freek de Jonge…
Wat we uiteraard hebben gemist is de Trololo-song, die had niet mogen ontbreken in Sauers zurige verhaal. Al was het alleen maar om, als intermezzo, de kijker even wat geestelijke ontspanning te geven…
Je kon aan presentatrice Janine Abbring merken dat ze op enig moment wat kregelig werd van zijn gekronkel en gedraai om niet steeds te hoeven zeggen dat hij eigenlijk heel veel van Rusland hield…
Dat deed hij toch, an sich begrijpelijk. Wat minder fraai was, was zijn slecht verbloemde sympathie voor alles dat Russisch is, dus ook de acties en daden van de kleine Tsaar en zijn oorlogen, moorden en KGB-manipulaties…
Misschien is ZG wel, in potentie, het meest tot de verbeelding sprekende programma op tv. Want ik heb vaak van bekenden te horen gekregen welke scenes men, in geval men bij Janine in de stoel mocht zitten, zou laten zien aan ‘de wereld’…
Ook ikzelf heb daarover nagedacht. Er is één scene die ik zonder meer zou willen laten zien, of nee, twee scenes. De ene is van een oud ZG-programma zelf, de andere een begroeting van Bill Clinton aan het adres van Helmut Kohl…
Het eigen ZG-item vond ik het meest indrukwekkende filmpje dat ik ooit in de ZG-historie heb gezien. Het andere omdat ik er dagen lang om heb moeten grinniken…
Het ZG-item was een deel van een natuurfilm, waarin ze bepaalde vogels filmden in naar ik meen Australische oerwouden. Eén vogel werd omschreven als de beste geluidenimitator uit het gehele dierenrijk…
Die kon perfect het geluid van de fotograaf nadoen, die met zijn motor-drive honderden foto’s maakte. Een 2de geluid was een imitatie van een kettingzaag, want er waren in de nabijheid illegale houtkapactiviteiten…
Vooral die kettingzaag vond ik griezelig exact nagebootst. Je kunt je bij de motor-drive trouwens ook een perfect nagebootst mitrailleurgeluid voorstellen, of het irritante gejank van een te snel in een lage versnelling rijdende motorduivel…
Ik werd bijna voor de buis weggevaagd door deze indrukwekkende scene. Ik weet niet meer wie de avond Zomergast was, of uit welke film het kwam. Dat mag de redactie uitzoeken, inclusief de reactie van de presentator van weleer…
Wat Clinton indertijd (jaren ’90) tegen Kohl zei, grenst aan het onwaarschijnlijke. Ik meen dat het tijdens een informeel gesprekje op een internationale top was, dat Clinton de beruchte uitspraak deed, terwijl een camera alles rustig registreerde…
Hij zei: “Helmut, last night I was thinking about you when I was watching sumo-wrestling.” Kohl, niet bepaald een slanke man, stond er tamelijk beteuterd bij te kijken, wist niet hoe hierop te reageren…
Over Kohl gingen altijd de geruchten de ronde dat hij ’s zomers, als er reces was, met zijn vrouw, voordat hij er buitenechtelijke relaties op nahield, afzakte naar Zuid-Duitsland om daar een kuuroord te bezoeken. Met als doel: afvallen…
In de Duitse pers werd dat prachtig organisch omschreven als ‘abspecken’. Als Helmut dan weer na het reces acte de présence gaf, zag hij er vreemd genoeg bijzonder opgeblazen uit, alsof hij aan de prednison zat…
Alsof dat abspecken totaal geen zin had gehad. Maar dan bleek dat hij, gezeten in van die luxe thermische baden, zich niet had kunnen bedwingen en constant de roomservice belde, voor de meest culinaire gerechten…
Dure millisimé-Champagnes drinkend en het beste van het beste finger-food naar binnen schrokkend, groeide zijn lijf sneller dicht dan dat hij via het abspecken wist kwijt te raken…
Het was de tragiek van deze enorme man die zo graag in Cocagne vertoefde, die bij voorbaat ieder gevecht tegen het overwicht dreigde te verliezen wegens gebrek aan karakter, aan ruggengraat…
Later bleek ook dat hij geen weerstand wist te geven tegen de verlokkingen van de frauduleuze praktijken der zelfverrijking. Daarmee liep zijn lijf wel geheel in de pas met zijn karakter. Of beter, het ontbreken ervan…
Het is wonderbaarlijk dat de hele wereld, maar vooral Duitsland, deze zwelbast zo lang heeft omarmd. Hij was net zoals de rest: fout. Dit kan echter niet beletten dat ik toch met serieuze weemoed terugblik naar de tijden van weleer…
Het is bijna als de Russen, die volgens Sauer lijden aan ‘toska’: de Russische vorm van weemoed en (soms spirituele) pijn met bijbehorende hang naar het grote Russische verleden…
Ik kende de term niet. Zo leer je toch nog onverwachte dingen via Zomergasten. Al moeten we nu niet overmoedig worden, want dit was pas de eerste gast die ik niet voortijdig heb weg-gezapt…
Barfman