Een klein ‘balletje’ vandaag. Geen gehaktbal, maar een soepballetje. Vlak na mijn gister katapulteerde exemplaar, kwam het verlossende nieuws over de rechtszaak tegen Richard de Mos. Het OM eist 22 maanden nor, plus 4 jaar ontzegging van publieke functies…
Een heuse opluchting, want ik was er bang voor. Omdat het OM zoveel tijd nodig had en niet bepaald transparant was als ‘openbaar’ orgaan. Maar nu lijken ze toch best sterk te staan, om dat Haagse crapuul achter de tralies te krijgen…
Ik weet best dat het niet eerlijk is om de man op zijn uiterlijk te beoordelen. Toch kan ik niet anders concluderen dan dat hij een tamelijk onfrisse verschijning is. Niet iemand die een actief abonnement op de sportschool of hardloopclub heeft…
Ik was een kwartiertje geleden op het privaat aan het piekeren over wat ik zou gaan schrijven vandaag. Al snel haakte mijn hersendelen vast aan het Haagse heerschap. Tot mijn grote verbazing vond ik een soort van filosofische component…
Dat ik daar als pathetisch taalgebruiker nog niet eerder op gekomen ben zeg! Onze Haagse Harry heeft, met zijn Hart voor Den Haag, als ‘Man van het Volk’, een prachtige, filosofisch-lexicaal woord in zijn uit twee delen bestaande achternaam besloten…
In het oude Griekenland werd ‘het volk’ aangeduid met ‘demos’. Het zit onder meer verwerkt in ‘democratie’: regeren door het volk. Maar onze Harry heeft het potverdorie gewoon in zijn familienaam zitten: De Mos, demos…
Ik schrik van deze constatering, want ik heb er inmiddels al heel lang vrede mee dat ik toch ook maar een eenvoudige boerenlul ben. Dit was toch wel de spreekwoordelijke kers op de taart, de bekroning van mijn boerenlullendom…
Hij is dus ‘met recht’ de man van het volk, onze Richard. Maar het is overdreven om hem dan maar meteen Leeuwenhart te noemen. Eerder Leeuwenhard, Hard voor Den Haag – als je niet vóór hem bent tenminste…
Leiding geven aan een criminele organisatie. Dat is wat men hem onder meer verwijt. Ik ben benieuwd of dat stand gaat houden hangende het proces. Daarvoor vrees ik, omdat het OM ook maar stapelt, qua beschuldigingen…
Nee, ik wil nog een ander taalkundig knipoogje maken. Vanwege mijn deels Vlaamse bloed in de aderen, moet ik bij De Mos ook denken aan het Vlaamse Culinaire Boegbeeld…
Het zit zo. In België kent men het fenomeen van de maaltijdcheques. Daarmee mogen private werkgevers coupons uitdelen aan hun werknemers, veelal de ‘bedienden’, zeg maar het geschoolde personeel…
Die bonnen geven een korting van thans € 6,91 op aankopen, met een minimum voor de werknemer van € 1,09 aan eigen bijdrage. Men kan daarvan ‘bijna gratis’ tussen de middag een broodje kopen bij de lokale broodjestent, of iets kopen bij de supermarkt…
Dat ter zijde. Het Vlaamse Culinaire Boegbeeld is ‘De Smos’. Dat is een flinke lel stokbrood, veelal belegd met flinke lappen kaas, sla, tomaat en komkommer…
En nu komt-ie: op de dik met (vaak) roomboter besmeerde lel stokbrood wordt, voordat de kaas e.d. wordt toegevoegd, een halve pot mayonaise op de boter gesmeerd, als stevig fundament…
Niet van die nichterige zoete ‘Hollandse’ mayo, in ons kikvorslandje vaak frietsaus geheten, maar er moet de bekende zure, ‘Belse mayonaise’ op worden gesmeerd, voor het ultieme vetste resultaat…
Hoe vaak heb ik niet, na de laatste hap smos, moeten kokhalzen van genot. Omdat ik, tegen wil en dank, deze overheerlijke (want vet) uitgevoerde tussen-de-middagse maaltijd, perse achter de kiezen wilde hebben?…
Heerlijk, want mijn motto is altijd in goed ‘Engels’: “the vetter, the better”. En daar moest ik toch aan denken bij mijn ‘privaatrechtelijke’ beslommeringen rondom Richard de Smos: een ranzige man om te zien, maar toch om je vingers bij af te likken…
Barfman