‘Afdreiging’ is het magische woord van de dag. Volkskomiek en universeel programmapresentator André van Duin heeft aangifte gedaan. Waarvan? Van ‘afdreiging’. Oh, dat. Maar natuurlijk…

Dat zegt zijn advocaat. Niemand minder dan de advocaat der rijken (en schurken) Geert-Jan Knoops. Die kun je inschakelen als er een probleem van strafrechtelijke aard is en je in staat bent zijn uurtarief op te kunnen hoesten…

Van Duin wordt ‘vals beschuldigd’ van ‘iets’. Onder de ‘afdreiging’ dat ‘iets’ over André wereldkundig te maken, één of ander geheim, zeer wel mogelijk niet publiek, moet hij een som geld betalen aan de ‘afdreiger’…

Je gunt zoiets natuurlijk niemand. Nou ja, er zijn mensen die ik het wel gun. Maar niet onze satijnzachte homofiele knuffelbeer André, de man van de vele gezichten en gedaantewisselingen…

Dit alles neemt niet weg dat ik razend benieuwd ben wat dat ‘geheim’ dan wel mag zijn. Je gaat haast hopen, nu er publiciteit aan deze ‘afdreiging’ gegeven is, dat de ‘afdreiger’ gefrustreerd raakt en het ‘geheim’ even goed om niet zal prijsgeven…

Tegenwoordig houd ik met het onmogelijke rekening. Bijvoorbeeld dat er een roddelblad achter zit. Zoals de Story. Of misschien wel de Gay Krant. Die laatste bestaat toch nog, toch?…

Nou ja, het maakt niet uit. Ik bedoel dat het wie weet een financieel belanghebbende is die er bijvoorbeeld meer magazines door zal kunnen verkopen. Of meer kranten.

Verder vind ik het vooral erg sneu voor de arme André. Er zit werkelijk geen kwaad in deze man. Geen vlieg, mug of luis die voor hem hoeft te vrezen…

André trekt zich volgens mij door dit gedoe niet terug uit de publiciteit. Dat doet wel de sinds enkele dagen geteisterde Pim Lammers, van beroep kinderboekenschrijver…

Hij ziet af het kinderboekenweekgedicht te schrijven. Tot mijn schaamte moest ik erkennen dat ik niet wist dat het bestond. Er is dus een kinderboekenweekboek, een verhaal, maar ook een kinderboekenweekgedicht, al dan niet in een boekje uitgegeven…

Maar dat is niet wat het probleem is, dat ik dat allemaal niet wist. Het gaat erom dat deze Pim in 2015 een verhaal schreef voor volwassenen, dat verscheen in een literair magazine…

Dat verhaal zou een verheerlijking zijn van pedofilie. Pim wordt nu door de tegen hem in opstand gekomenen anti-pedo-activisten een pedo-activist genoemd…

Tja, we slaan weer eens door in ons landje met de vele inwoners die heel wat pondjes boter op hun hoofd hebben. Het gaat me (veel) te ver om iedere kinderboekenauteur een pedo-activist te noemen…

Ergens proef ik een soort van kift. Mijn buikgevoel zegt dat de bron van het probleem zit in een kift, een uit de kluiten gewassen persoonlijke ruzie die Pim heeft met deze of gene…

En dat alles, volgens het verhaal, om een 12-jarige jongen die door zijn sporttrainer wordt benaderd voor seksueel contact. Dat maakt de auteur die zulks optekent niet meteen een pedo, laat staan een activist op dat gebied…

Wybren van Haga’s BVNL grijpt dit onderwerp als door de bliksem getroffen aan, een heus geschenk. Een gratis donatie zo vlak voor de verkiezingen, die niet openbaar hoeft te worden gemaakt…

Gezin in Gevaar, een organisatie die zich bezighoudt met hoekstenen en zuilen, vindt het zeer onwenselijk dat zo’n schrijver een podium krijgt voor zijn ‘pederastieke’ kunstnijverheidsuitingen…

Het is wonderbaarlijk hoe wij Kwaaklanders, doorgaans koele kikkers, zo opgewonden kunnen raken door zulke onderwerpen. Het is geen gemakkelijk iets om over te spreken, dat is waar. Ook al kleeft er wel degelijk agologie aan zo’n onderwerp…

De tactiele ziekenhuispoli’s stromen vol vanwege onder de uitslag staande geprikkelden. Het is werkelijk één der laatste taboes denk ik dan. Wat niet wegneemt dat ik de idee van verheerlijking om te gruwen vind…

Iets anders dan. Heel af en toe sta ik mezelf toe om Chinees te eten. Afgelopen zaterdag was het weer zover. De reden voor deze feestelijke activiteit was mede een praktische…

Want de Chinees die ik en mijn disgenoten bezochten, was zo uitgekiend omdat één der disgenoten om tien voor half acht de trein moest nemen op honderd meter afstand van de feestlocatie…

Toen ik zaterdagmiddag belde om een tafeltje te reserveren, kreeg ik te horen dat ons tafeltje, door grote drukte, maar tot kwart over zeven beschikbaar was. Dat was dus perfect!…

Als ik eenmaal, van een drankje genietend (ditmaal was ik Bob, dus een tonic met flinterdun citroenschijfje), in die opengeslagen boekwerken met explicerende foto’s zit te loeren, verdrink ik bijna in de keuzemogelijkheden…

Uitsluitend de inhoud van mijn maag is de beperkende factor, want het liefst zou ik “einmal alles bitte” willen schreeuwen tegen de eigenaar, een druk baasje die ik al twintig jaar ‘in het snotje’ heb…

Ik bedoel, hij runt die tent al vele jaren. Het wonderwelle is dat hij er geen rimpel bij heeft gekregen. Dat met de wetenschap omdat hij, net als ik, tegen de zestig moet zijn…

Hij runt zijn door meer dan de helft door Chinees ogende mensen bezochte restaurant met verve, zoals Xi het huidige China runt: ogenschijnlijk soft, maar wij weten wel beter. Xi is een ‘verborgen’ potentaat…

Dat laatste is mijn conclusie omdat het nu eenmaal zo is dat personen, eenmaal op het schild der macht gehesen, daar ongelooflijk hard voor hebben moeten knokken, in de meest letterlijke zin zelfs…

Maar ondanks dat dikke menu-boekwerk met al die door foto’s toegelichte exotische gerechten, veelal Kantonees, kom ik toch steeds weer terug bij de oude vertrouwde klassiekers…

Of beter nog: één bepaalde klassieker: de Foe Yong Hai! Bij ‘mijn’ Chinees staat deze sublieme topper gerangschikt onder het kopje ‘vegetarisch’. Onlogisch, want er zit een complete doos eieren in verwerkt…

En eieren komen nog steeds uit de cloaca van kippen, naast hun poepjes. Ik heb daar geen problemen mee, dat dit in de natuur zo geschiedt. Ik vind het een prachtige vondst…

Vreemd eigenlijk dat wij mensen zo niet zijn uitgerust. Want op deze wijze zouden in ieder geval de kraamklinieken overbodig worden, want eieren komen er nogal fluïde uit. Kippen kennen geen barensproblemen…

Enfin, na lang wikken en wegen blijft mijn vinger dan bij ‘vegetarisch’ hangen en vervolgens bij Foe Yong Hai. Foeyong is oorspronkelijk een eiergerecht met groente, de ‘hai’ betekent ‘krab’, die er al lang niet meer in zit…

Foeyong-ha is trouwens met garnalen. Maar Foeyong-hai-ha zie je nergens, al zou ik zeker overwegen dat eens te nemen. Maar bij mijn Chinees is Foeyonghai gemaakt van vegetarische eieren…

De Chinezen, nu weer te China, hebben zich nogal opgewonden omdat Sleepy Joe één van de twee vermeende spionageballonnen heeft neergehaald boven zee – om eventuele schade op land voor bewoners te beperken…

Een keurig nette man, die Joe. Maar de Chinezen zijn boos, want het zou om twee onschuldige ‘weather balloons’ gaan, die op drift waren geraakt…

Nu een van die krengen is neergehaald en inmiddels is geborgen, gaat de VS onderzoeken welke apparatuur er onder die ballon bungelde. Best spannend dus, wat de uitkomst gaat worden…

En ook wil men weten of er illegale Amerikaanse chips in die apparatuur aanwezig zijn. Mijn verwachting is, dat als het werkelijk om spionage gaat, dat de Chinezen daar rekening mee hebben gehouden…

Dat ze verwacht hebben gespot en onderschept te kunnen worden. Als ik de managende Chinese wetenschaper-militair was, dan zou ik ervoor hebben gezorgd dat de aanwezige apparatuur op ieder gewenst moment kan worden gedropt door de ballon…

Of reeds in de lucht tot ontploffing wordt gebracht. Zodat het erg moeilijk is om middels de ‘zwarte doos’ te weten te komen wat de Chinezen daar aan het bekokstoven waren hoog in de hemel. Het had ook als drone verder kunnen vliegen, los van de ballon, etc…

In de VS is de bekende kift bezig tussen de Reps en Damns: de eerste vindt dat de Damns veel te laat in actie zijn gekomen, terwijl de Damns zeggen de veiligheid in acht te hebben willen nemen…

Het is net als in onze politiek: ruzie maken, de ander willen beschadigen, voor eigen eer en glorie natuurlijk, is een vast onderdeel van de strategie van politieke partijen geworden…

Maar er lijkt één uitzondering te zijn in de vaderlandse politiek: de vandaag bij Goedemorgen Kwaakland aangezeten Lilian Marijnissen, het boegbeeld vaan de SP…

Ik heb zo met haar te doen! Want ze lijkt zo lief, aardig en vooral menselijk. Maar dan heeft ze de pure pech om tafelgenoot van die messcherpe VVD-er Han ten Broeke te moeten zijn…

Ook zat aan financieel analist Jean Dohmen, maar die is als een pluisje in de wind, vergeleken bij Hanneman. Let wel: Hanneman zal nooit een onvertogen woord gebruiken, maar wat hij zegt dat staat als een huis…

Lilian kan daar niet tegenop, hoe goed haar argumenten ook zijn. Argumenten alleen zijn niet genoeg. Het gaat tevens om de manier hoe die argumenten uitgesproken worden, met welke woorden. En niet te vergeten met welke lichaamstaal…

Dat maakt politiek dan meteen een soort van kunst, vind ik. Niet iedereen is weggelegd om in de kunst te gaan. Over mezelf weet ik dat ik op geen enkele manier geschikt zou zijn voor de politiek…

Gebrek aan zinvolle argumenten (ik neig naar fabuleren, naar alles te willen ridiculiseren). En tevens gebrek aan doordachte lichaamstaal (de mijne is die van de in het ijs vastgevroren kikker, terwijl ik van binnen een pot sambal ben)…

Dan staan alle lichten ‘op rood’ om de politiek in te gaan. Wat trouwens exact matcht met mijn ambitie: geen haar op mijn hoofd die er ook maar aan denkt om de politiek in te willen gaan…

Lang geleden, toen ik recalcitranter was (maar demonstreren dat heb ik nooit gedaan), heb ik wel eens gedacht om, naar goed voorbeeld van de Tegenpartij, de ’Regeringspartij’ te willen oprichten…

Dat is dan ook meteen de volledige inhoud van de oprichtingsstatuten, het partijprogramma en de slogans: de enige reden om in de politiek te gaan zou zijn om te regeren. Koste wat kost…

Als dat niet kan, dan maar geen politiek bedrijven. Alles of niets dus! Pats boem! De dood, of de gladiolen! Om politiek te bedrijven moet men beschikken over engelengeduld. Om te zwijgen over de hoofdactiviteit: compromissen sluiten…

Dat alles is niet aan mij besteed. Dan maar geen politieke carrière. Ik gun het iedereen die er wel ‘zin an’ heeft, en het volk een gelogen ‘at your service’ wil betuigen…

Wat is er eigenlijk veranderd in de politiek? Bijvoorbeeld sinds Fortuyn? Geen zak! Want politici zijn nog steeds mensen, en mensen zijn egocentrische, ambitieuze wezens, die ver gaan in het bereiken van hun idealen…

En dan het nieuwe politieke liefdespaar: ‘Kuikentje en Klager’. De fusie of verstrengeling van de oude trots van Drees, de Partij van de Arbeid, met die van Rosenmöller/Halsema, GroenLinks, lijkt toch echt aanstaande te zijn…

Nu beide scheepjes bijna onder de polariserende golven verdwenen zijn, hopen ze nog net een reddingssloepje te kunnen uitwerpen, waar de twee tortelduifjes precies in passen…

Wat een ongehoorde armoede zeg, dat ze samengaan. Het doet me pijn, want ik heb op beide partijen gestemd. Niet dat er veel verschil was, meestal werd het toch de PvdA omdat die, toen nog met krachtige figuren, de gebalde vuist op links vormde…

De vuist tegen polariserend rechts, waar het populisme tegenwoordig een ‘optie af-fabriek’ is. Maar die vuist is een kinderknuistje geworden, eentje die slechts nog thuishoort bij Ome Willem…

Je zou toch zeggen dat sinds dat oude stuk chagrijn Wimpy Kok dood is, die na zijn politieke carrière schaamteloos commissaris werd bij Shell, en Woutertje Bos, na zijn ‘glanscarrière’ partner bij KPMG en bestuursvoorzitter van Menzis, dat er ruimte kwam…

Ruimte voor een nieuwe koers. Ruimte voor nieuwe gezichten. Maar nee hoor: Cohen, Samsom, Asscher, Ploemen. Dat was reeds slecht afgestoft Haags pluche. Ja, Kuiken, misschien is zij de verlosseres die men nodig heeft…

Helaas zal ze dat, indien al mogelijk, niet kunnen gaan waarmaken. Want met Jesse Klager tegenover je in dat sloepje, kom je nauwelijks aan je eigen ding toe. Wat een pech zeg voor die ouwe socialisten!…

Dit weekeinde op tv gezien, echt waar: een als een stand-up comedian in een soort van arena staande Wopke ‘Flopke’ Hoekstra, die ‘schouder-aan-schouder blijft hopen op wonderen…

Wij gaan knallen zegt hij. De nog fanatieker dan Emile Ratelband acterende partijvoorzitter Hansje Huibers, een soort van ‘gesellige’ kroegtijger, zo vlak voor Carnaval, slaat een nogal stupide figuur, wetend dat vooral op rechts het azijn zit bij het CDA…

Hij probeerde met kwistige popie-jopietaal op wanhopige wijze de sfeer en vooral moed erin te gehouden. In het publiek zag je veel wit van de ogen, die van frustratie ten hemelen waren geslagen…

Alsof dat nog de enige plek was van waaruit de verlossing van de tanende populariteit kon komen. Ik verzeker ze dat daar boven, in de hemel, slechts Chinese spionageballonnen hangen…

Barfman