De wereld is niet alleen een toneel, maar ook nog eens een drama. Zie daar de vreselijke aardbeving in Turkije en Syrië. Helaas heb ik er ongepaste gedachten bij, want zijn het niet boevenlanden met Grote Boeven aan het roer?…
Ik doel op Erdogan en Assad, niet bepaald de meest empathische leiders. Maar toch, wat daar gebeurt is afgrijselijk. Ik merk, nu mijn levensklokje verder en verder tikt, dat ik steeds meer moeite heb zulke beelden uit rampgebieden te kunnen verdragen…
Los daarvan heb ik een grote belangstelling voor alles wat er in de wereld gebeurt. Op bijna ziekelijke wijze wil ik op de hoogte blijven. De vele berichten over de ramp in me opnemend, zag ik een merkwaardige rode draad…
Het draait namelijk allemaal om getallen. Daarbij wil ik meteen opmerken dat we blij mogen zijn met ons numerieke systeem, gebaseerd op nul tot en met negen. Als we nog steeds het Romeinse stelsel hadden, zou in ieder geval ik er stapelgek van worden…
Wat is het geval? Bij aardbevingen draait het om de magnitude. Het lijkt soms wel een competitie te zijn, wie het hoogste scoort op de logaritmische schaal van Charly Richter…
In Turkije is seismografisch 7,8 gemeten, met de ochtend erna nog een naschok van 7,5. Die 2de meting was 100 kilometer noordelijker dan de 1ste…
Er zijn inmiddels 4.600 doden en 13.000 gewonden. Dat zijn schattingen. Erdogan beweert, in zijn competitiedrift, dat het al net zo erg dan wel erger gaat zijn dan in 1939. Toen vielen er 32.700 doden. En dat vlak voor WOII…
Maar in de oudheid vielen er in Antiochië al eens, tot 2 maal toe, 250.000 doden. Het kan dus nog erger, zo lijkt het, al mag je de oude ramingen best in twijfel trekken, toen men nog niet zo goed was met getallen…
Afgelopen nacht mat men alweer een beving, nu van 5,6. Gister waren er 100 naschokken, met een kracht van 4 of hoger. Naast de 13.000 gewonden zijn er ook 13.000 reddingswerkers door Erdogan naar het rampgebied gestuurd…
Op Eindhoven Airport stegen gister 65 professionele reddingswerkers op om hun diensten aan te bieden. Daar waren 8 reddingshonden bij (vaak van het type herder), zo was op beelden te zien…
Inmiddels hebben wij, gulle gevers, al 1.000.000 euro gedoneerd aan een speciaal geopende bankrekening. En ik zag ook (niet telbare) vuilniszakken met hulpgoederen op diverse (niet telbare) plekken in ons land gedumpt worden…
Vanochtend zag ik, zappend langs populaire zenders als Discovery en National Geographic, waar ik veel (wat oudere) info vandaan haal, dat bij de brand van de Notre Dame te Parijs in 2019, na 2 dagen al 2.000.000.000 (miljard!) euro was opgehaald…
Ja, het is dus baas-boven-baas, als we de donaties als criterium nemen. Mag je daar conclusies uit trekken? Zoals: dat de Notre Dame als belangrijker wordt gezien dan een aardbeving in Turkije en Syrië?…
Natuurlijk niet. Bij de Notre Dame voelt men meer sentiment, omdat mensen over de hele wereld er als toerist zijn geweest, en daar zo’n fijne ervaring hadden in die immense celestiële ruimte…
Er zijn heel wat mensen die, weliswaar om de verkeerde redenen, gewetenswroeging krijgen als er een bankrekening wordt geopend voor een ramp, of om geld bijeen te schrapen om iemand of iets te helpen…
Ikzelf ben zo iemand namelijk, die om de verkeerde redenen moeite heeft met donaties. Want ik denk dan, als ik de berichten hoor over de massaal door Kwaaklanders gedane donaties: normaal doe ik ook niets, dus waarom nu wel dan?…
Let op, dat bedoel ik niet verkeerd. Ik voel me dan slecht omdat ik met de neus op de kale feiten wordt gedrukt: dat ik niets doneer als er niets aan de hand is, terwijl dat even goed wel nodig is, omdat er altijd wel ellende is in arme landen…
Vroeger was ik lid van allerlei belangenclubjes, waaraan ik geld doneerde. Eerlijkheidshalve moet ik erkennen dat het bijna altijd non-menselijke lidmaatschappen waren. Het betrof vaak de natuur, vooral dieren…
Wereld Natuurfonds, Greenpeace, Natuurmonumenten, Dierenbescherming, etc. Een uitzondering was, in de jaren ’80, het adopteren van een Foster Child. Dat was een vreemde gewaarwording…
Toen ik zelf nog te jong was om een eigen kind te maken. Of nee, eigenlijk moet ik zeggen dat ik daar toen nog niet mee bezig was. En oh ja, ik heb ook aan colporterende collectanten geld gegeven, zelfs voor menselijke doeleinden…
En ik ben lid van de vakbond geweest, heb kinderpostzegels gekocht, deed en doe nog steeds mee aan loterijen voor ‘het goede doel’, wat dat ook moge zijn…
Ik geef wel eens geld aan zwervers, als ik in een vreemde stad ben (wat een gek fenomeen an sich is). En ik kan slecht tegen zigeuners met een ribfluwelen hoedje op die aan draaiorgels draaien…
Dan verdwijnen er meteen enkele harde valuta in hun koperen rammelbakje, ik heb daar een zwak voor. Enfin, het valt, nu ik het op een rijtje zet, toch wel mee eigenlijk…
Maar dat gevoel, dat ik apathisch word bij zulke vreselijke natuurrampen, waar geld hard nodig is, en ik moeite heb om iets te doen omdat ik onder normale omstandigheden ook verzaak, dat houdt me potverdorie bezig…
Dan vind ik mezelf slap en laf. Terwijl een donatie maar een muisklik ver weg is. Of speelt onbewust mee dat ik, als geboren katholiek, al genoeg heb gedaan om me ‘aflaatkundig’ content genoeg te kunnen voelen?…
Ik heb zelfs ooit, als 11-jarige nietsnut, gratis ende voor niets, het parochieblaadje van de lokale kerk huis-aan-huis bezorgd met een vriendje. Dat initiatief ging uit van zijn ouders, vroom als ze waren…
Tja, steek mij maar lek. Of nee, toch beter van niet. Vanochtend op tv zag ik dat er door modderstromen in Peru ook 10-tallen doden zijn gevallen. Alweer die getallen dus…
Deze getallen zullen later nog naar boven bijgesteld worden. Want iemand ten onrechte doodverklaren komt veel minder vaak voor dan iemand ten onrechte levendverklaren…
Plus dat tellingen altijd achter lopen, door het chronologische karakter van de tijd. Maar goed, gaat Zweden ook hulp aanbieden aan Erdogan, nu die laatste deze persé niet bij de NAVO wil hebben?…
De Zweden kennende, gaan die daar niet moeilijk over doen. Ze zullen beslist gul, al is het alleen maar om gezeik voor te zijn, de voor rampspoed gevulde geldbuidel leegschudden…
Erdogan zou dat zelf nooit doen, want hij is een principieel mens, dat religie publiekelijk altijd boven al het andere zal plaatsen. Maar achter de schermen draait het toch echt allemaal om de Duit. Ja, en ook om de Kluit en de Fluit…
Niet dat dit een rol speelt bij mijn persoonlijke besognes, over het nu wel of niet doneren, en me daar slecht bij voelen. Als er in Zweden een ramp zou zijn gebeurd, zou ik hetzelfde apathische gevoel hebben namelijk…
Noem het maar het geweten, dat in zulke gevallen opspeelt. De wat duistere kant van het geweten bedoel ik. Is er dan ook een lichtere kant van het geweten dan? Jazeker is die er…
Een voorbeeld van de lichtere kant van het geweten. Je staat in de winkel en ziet iets liggen dat niet goed voor je is, maar waar je plots sterk behoeftig naar wordt. Zoals een pak speculaasjes…
Je weet dat de geraffineerde suikers, emulgatoren, palmolie, rijsmiddel, e-stoffen en wat al niet, niet goed voor de mens is. Maar je hebt er gewoon zin in, vindt dat je het verdiend hebt…
Verdiend omdat het al enkele weken geleden is dat je de laatste keer voor de bijl bent gegaan toen je door de koekjesgang van de buurtsuper liep. Omdat je het waard bent!…
Daarom mag je af en toe best het kleine zwijntje uithangen. Het zit aan de luchtige kant van je geweten. Zoals ik ook één of twee maal per jaar van mezelf Chinees mag eten…
Op zulke momenten komt wel dat vreselijke liedje om de hoek loeren, waar ik me vreselijk voor schaam, dat dit liedje in mijn dataopslag verwerkt zit. ‘Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen’…
Hellup! Waaraan heeft een mens het in godsnaam verdiend om liedjes van Saskia & Serge boven water te halen? Soms is de werking van het menselijk brein oneerlijk en onlogisch…
Op zulke momenten word ik loodzwaar en ben ik gedurende korte tijd geheel verlamd. Mijn reukorgaan neemt dan de meest vreselijke, agressieve geuren waar, zoals spruitjes, boerenkool en kaas…
Ik kan er weinig tegen doen, ik laat dit overweldigende geurencomplex, behorend bij ons Kwaaklandje, maar gelaten over me heen komen, wetend dat het in enkele minuten voorbij zal zijn…
Daarna voel ik me als herboren, want ik heb de proef doorstaan. Mijn geest is sterker dan die van Saskia & Serge, gelukkig doe ik het nog, functioneert m’n lichaam en ziel nog zoals het hoort…
Zo kan de luchtige kant van het geweten toch nog een semi-zware nastoot krijgen, medium piekend op de biologische schaal van Richter. Waar een mens dat allemaal aan verdiend heeft, dat weet ik niet…
Ik houd er rekening mee dat ik met één been in het duistere kamp sta. Betekent dit dat ik vandaag geld moet doneren aan de aardbeving, om mijn gevoel af te kopen? Misschien weet alleen Allah hoe dit zit, want zijn Katholieke con-collega laat het afweten…
Barfman