Het nieuws van de dag was gister niet de afschuwelijke taferelen in Turkije en Syrië, de blunder die minister van der Burg heeft gemaakt met de asielopvang, Claudia de Breij die een burn-out heeft, of Zelensky die nu straaljagers wil, maar wat anders…
Nee, het is een 83-jarige Brit die alle registers opentrok en de spots op zich gevestigd heeft gekregen: de onverbeterlijke John Cleese. Hij heeft geroepen opnieuw Fawlty Towers te zullen gaan maken…
Ik hoorde gister bij Sophie al iemand zeggen dat hij iets moest doen om de alimentatie aan zijn vier ex-vrouwen te kunnen blijven betalen. En opnieuw die andere parel uit Engeland op de buis brengen, Monty Python, dat is nog riskanter…
Het is bizar dat er maar twaalf afleveringen Fawlty Towers zijn gemaakt, verdeeld over twee seizoenen. Voor mijn gevoel heb ik jarenlang schuddebuikend voor de buis gehangen…
Het ironische is wat mij betreft altijd geweest dat het oer-Britse scenario niet alleen van Cleese was, maar dat hij het samen schreef met zijn toenmalige Amerikaanse (!) echtgenote Connie Booth…
Die echtgenote, dat was niemand minder dan Polly uit Fawlty Towers! Leuke Polly, die alles beter wist dan haar baas Basil. Maar de zelfingenomen Basil verkloot het natuurlijk steeds door zijn Britse koppigheid…
Connie is dus één van die pond-lustige exen die niet bereid is de alimentatie te matigen. Want ja, het is lastig om op latere leeftijd nog te moeten inboeten op het luxe leventje dan men ongetwijfeld leidt…
Fawlty Towers is gebaseerd op een werkelijk bestaand hebbend hotel in Devon. In 1973 verbleef de crew van Monty Python daar en het zou het slechtste hotel zijn dat de crew ooit had aangedaan…
De Britten hebben Fawty Towers uitgeroepen tot het allerbeste televisieprogramma van de 20ste eeuw. Dat vind ik dan weer niet, want Monty Python is wat mij betreft toch beter…
Al zijn daar ook nog Dad’s Army, It Ain’t Half Hot Mum, Blackadder, Some Mothers Do ‘Ave ‘Em, George and Mildred en Are you being served? En wat al niet meer…
In Nederland hadden we een bijzonder slappe adaptatie van Fawlty Towers, namelijk Hotel de botel. Met niemand minder dan de ‘kaaskopse’ evenknie van John Cleese, André van Duin…
Althans, dat is wat sommige mensen in ons land beweren, dat dit zo is. Maar de heer van Duin, die ik trouwens zeer waardeer voor zijn artistieke ‘soepelheid’, is geen schaduw van mister Cleese…
Natuurlijk wint van Duin het ‘op punten’ van Cleese als we naar zijn stukken minder losbandige relationele leven kijken, want van Duin was wat we noemen een zeer brave borst…
Maar goed, nu gaat het om Cleese, die een enorm risico neemt dat het zal gaan tegenvallen, in vergelijking met de gouden oude tijden van weleer…
Kennelijk heeft hij er zoveel vertrouwen in, dat het goed gaat komen. Dat hij zelfs zijn officieuze reputatie als grappigste man ter wereld op het spel durft te zetten…
Nu hebben Britten nogal eens de eigenschap dat ze zichzelf als het topje van de menselijke beschaving zien, zoals af te leiden uit de prachtige theorie van de geniale Brit Charles Darwin. Gister schreef ik er nog een klein woordje over…
Het is mogelijk wat brutaal om de vergelijking te maken, dat wat Darwin was op het gebied van ‘On the origin of species’, dat Cleese dat was op het gebied van de ‘sitcoms’…
Het is duidelijk dat alleen Cleese zal terugkeren in de vervolgserie. Andrew ‘Manual’ Sachs is niet meer onder de levenden, en de rest is niet meer in staat tot zulks acteerwerk, dan wel heeft er geen zin meer in…
Maar die hebben geen vier stuks alimentatie te betalen. De druk op de ketel is derhalve stukken minder. Dit neemt allemaal niet weg dat ik reikhalzend uitkijk naar wat Cleese uit de hoge hoed zal gaan toveren…
Gister verhaalde ik over Vermeer en zijn expo in het Rijks. Vandaag in Trouw een vreemde kreet dat er over de door Johannes geschilderde vrouwen zo weinig informatie wordt gegeven…
Ik lees zelfs dat het Rijks, naar analogie van het vrouwenquotum voor publieke functies, een Vrouwen-Commissie heeft die dagdagelijks de rol van vrouwen in het Rijks onder de loep neemt…
Let wel, dat zijn niet de vrouwelijke bezoekers, maar de vrouwen zoals afgebeeld op en in de aldaar aanwezige kunstwerken. Als man heb ik daar wel wat bedenkingen bij. Net zoals ik argwanend naar dat quotum kijk…
Omdat ik nu eenmaal geloof in de organische werking van het leven, zoals door Darwin beschreven. Geforceerd iets willen veranderen leidt vaak tot niets, is mijn ‘belief’…
Ik ben meer de persoon die voor de gelijkmatige, stap-voor-stap-aanpak is. Want je kunt de geschiedenis, als die al fout is (want organisch tot stand gekomen), niet veranderen door vlug-vlug wat aan te passen in de parameters…
Net zoals je oerwouden die er duizenden jaren over hebben gedaan zo te worden, niet in enkele decennia weer kunt laten herstellen middels herbeplanting. Ik geloof in ‘geleidelijk aan’…
Dat heeft mogelijk te maken met mijn karakter. Want ik ben een naar ‘lui’ neigend persoon. Altijd al geweest. Met minimale inspanningen het maximale proberen te bereiken. Dus…
Maar er is verder ook geweldig nieuws. Gister vernam ik nog dat er 35 bekende werken van Vermeer zijn, me baserend op berichten in de media. Nu blijkt dat het er 37 zijn! Dat is 5,71% meer dan ik gister nog dacht!…
Meteen schoten mij de legendarische woorden van heerschap Wilders te binnen. U weet wel, de ‘meer of minder-vraag’, die hij aan zijn publiek stelde…
Ik vind die Wilders net zo’n pleefiguur als dat Pim Fortuyn werd genoemd door de oude Frits Bolkestein. Maar toch moet ik er steeds nog om grinniken, als het ‘meer-of-minder’ voorbij komt…
Maar nu bracht ik die in verband met de schilder van die 37 zo geliefde werken, die vanaf morgen in 10 (!) zalen van het Rijks te zien zullen zijn! Willen wij meer of minder Vermeer?…
In tegenstelling tot Wilders natuurlijk méér Vermeer! Want één extra vondst van één nieuw aan de grote meester toe te kennen doek leidt tot een toename van zijn gehéle oeuvre met maar liefst 2,70%! En wie kan dat nou zeggen?…
Barfman