Morgen is het Valentijnsdag, de zoveelste commerciële verkooptruc van de vroegere middenstand, maar tegenwoordig vooral uitgebuit door het grootbedrijf, de landelijke en internationale ketens, die afgelopen jaar zeer goede cijfers hebben genoteerd…

Oorlog of niet. Want het is geen onbekend fenomeen, ten tijde van oorlog, als er over het algemeen economische schaarste is, dat dan het bedrijfsleven daar garen bij spint…

De spinnerij-business van weleer is tegenwoordig gevestigd in lage lonenlanden, vanwege schaarste van lage lonen in onze toenmalige contreien. Aldus is lang geleden reeds besloten deze spinfirma’s naar elders te doen verkassen…

Het is vrijwel altijd hetzelfde liedje, dat men om geld te verdienen, eerst geld moet uitgeven met als doel om later, op een andere locatie, nog meer geld te kunnen gaan verdienen…

Tenminste, alles relatief bezien, ten opzichte van de uitgangspositie als men was blijven zitten waar men zat. Veel, zo niet alles, is relatief in het leven…

Dat is een uitdrukking die ik graag gebruik, omdat-ie zo heerlijk generaliserend is. Er is altijd wel iets ‘waars’ aan de bewering dat iets ‘relatief is’. Nietwaar?…

Zo heeft onze Minister van Financiën, in deze feminiene tijden eindelijke eens een vrouw, Sigrid Kaag geheten (die ik soms, ‘relativerend’, ‘Strenge Sigrid’ pleeg te noemen), afgelopen week een opmerkelijk besluit genomen…

Dat wel na eerst ruggenspraak te hebben gehouden met haar voorganger, Flopke Hoekstra, thans de post BuZa bemannend, Strenge Sigrids vorige positie…

Flopke wordt over het algemeen beschouwd als een echte ‘financial’, een door de wol geverfde en met handige zakcalculators opgegroeide bèta-scholier en -student…

Sigrid was eerder wat we noemen een alfa, al gaat het me net te ver om haar een alfa-vrouwtje te noemen – in de wetenschap dat daar over van mening wordt verschild door de publieke opinie…

Ook al zo’n prachtig relativerend begrip, ‘publieke opinie’. Wat is dat eigenlijk? Hoort daar ook de brutale vlerkenclub van Arnold Karskens bij, Ongehoord Nederland, die ons land overspoelt met publiekelijk discutabele, onware ‘feiten’?…

Dat is dan werkelijk een grensgeval van het relatieve, het grijze gebied. Ikzelf heb de neiging om het dan maar meteen, pats-boem (oplossingsgericht), in de categorie ‘over de grens’ te plaatsen…

Maar ook daarover wordt veel gediscussieerd, al dan niet gepaard gaand met veel of weinig relativerend gepalaver. Terug naar SS. Afgelopen week maakte ze bekend dat de staat haar meerderheidsbelang in ABN Amro terugbrengt naar een minderheid…

Flopke zal dat haar wel hebben ingefluisterd, dat dat een wijs besluit was, plus meteen een toelichting op het gegeven wat nu precies een minderheids- dan wel meerderheidsparticipatie inhield…

Want bèta’s weten maar al te goed dat alfa’s, in hun enthousiasme en onnozelheid, soms de zaken, ondanks dat enthousiasme, verkeerd kunnen voorstellen, zodat er heel wat bèta’s op het verkeerde been worden gezet…

Dat kan zelfs zo erg zijn dat er paniek op de door bèta’s gedomineerde aandelenbeurzen ontstaat, en je als alfavrouwtje op FiZa door de hele beursbups een claim aan je broek gehangen krijgt…

Bijna nooit draagt Sigrid broeken, dus ze zal het risico van een claim even zo makkelijk weg-relativeren. Reden te meer dat Flopke afgelopen dagen als een hijgerige bèta in haar oorschelp zal hebben getoeterd…

Omdat onze kaaskopse wereld bol staat van de nieuwe woorden, vooral uit het Engels afkomstig, zou ik graag een nieuw kaaskops woord willen introduceren: ‘helativeren’…

Dat is het oude-vertrouwde relativeren, maar dan als er iets bijzonders aan de hand is, zodat de kreet ‘hela!’ gerechtvaardigd is deze aan ‘tiveren’ of ‘tivering’ toe te voegen…

Zo zou Flopke dat hebben kunnen loeien in Sigrids oor: “Let je wel even op dat je ‘helativeert’, beste Sigrid!” Zodat Sigrid erop wordt gewezen niet al te naïef-nonchalant alfa-rig te doen…

Het is mooi dat de bèta’s en de alfa’s elkaar zo in evenwicht houden. Ja, zelfs een relativerende werking hebben op elkaar. Want reken maar dat ook Sigrid, nu en dan, in Flopkes oor hijgt…

Zoals bijvoorbeeld Flopke die een grote groep buitenlandse mensen moet toespreken, wat regelmatig op zijn digitale takenlijst verschijnt. Want bèta’s vinden het fijn om structureel te werken…

Op zo’n buitenlandse reis, of als hier ter plaatse buitenlandse politici of ondernemers zich komen ophouden, doet Flopke het soms dun in de broek, als hij met zijn bèta-instelling creatief-inspirerend moet orakelen…

Maar goed, gelukkig zijn er volop crea ambtenaren in zijn buurt, vaak alfa’s, die hem bijstaan in zijn worsteling zich begrijpelijk te maken voor de wereld…

Dat lijkt misschien tragisch, en een mooi onderwerp om over te relativeren. Echter ik weet, diep in mijn hart, dat Flopke, diep in zijn hart, het allemaal erg goed meent, goed bedoelt…

Ja, het heeft me wel wat tijd gekost, relativerende tijd wel te verstaan, om dit alles voor mezelf op een rijtje te kunnen zetten. Ik mag dan graag eens de spot drijven met Flopke, maar hij is geloof ik een goed mens…

Zelfs als je weet dat hij over Sigrid ook wel eens denkt, dat ze een stomme tuthola is, zo’n typisch opgewonden alfastandje, dat soms eerder een haantje dan een hoentje wil zijn…

Op zulke momenten stijgt Flopke ver uit boven zijn gebruikelijke, door grijze kostuums en dito stropdassen beheerste bèta-bewustzijn, en is hij in staat werkelijk nieuwe woorden te verzinnen…

Dan kijkt hij naar het op zijn bureau liggende Rutte-IV-smoelenboek, op de pagina van Strenge Sigrid, en schiet hem de volgende spitsvondigheid te binnen: ‘Geen tuthola, maar een tuthela is ze!” Ja, wij domme burgers houden er moed maar in!…

Barfman