Op sportief gebied is er gedurende de komkommerrijke zomermaanden van alles te melden. Zoals de voetbalschlemiel Messi die zijn ziel voor de zoveelste maal, voor onwaarschijnlijk veel geld, heeft verkocht aan de duivel, ditmaal een voetbalclub te Florida…
Hij is zo’n ongelooflijke hork dat hij niet eens het fatsoen heeft om de aanwezigen in het Engels toe te spreken. Dat is nogal lastig voor ‘m, want hij kent maar één woordje: yes! Als er een dik vet contract voor zijn neus ligt om te ondertekenen…
Over zijn inhoudelijke kwaliteiten spreek ik niet, daarover heb ik geen oordeel, want het voetbalspel is mij vreemd. Maar hij roept bij mij een loepzuivere ergernis op, iedere keer weer als deze ordinaire geldverdienmachine mijn netvlies komt vervuilen…
Dan een werkelijk groot man, gister in de Tour: landgenoot Wout Poels won een zware etappe in de Alpen, een waarachtig verdiende zege in de grootste wielerronde ter wereld, na zo’n beetje zijn leven lang het vuile werk voor kopmannen te hebben opgeknapt…
Zoals de alweer slecht rijdende Mikel Landa van Wouts olie- en gasploeg Bahrein, waar je, vind ik, eigenlijk beter niet voor kunt rijden, omdat er van die nare sjaalmannen aan de touwtjes trekken, waar vrouwen nog niet zo lang een klein beetje te zeggen hebben…
Maar goed, gelukkig doet Pelle Bilbao het iets beter, hij won ook al een rit. In tegenstelling tot Messi is Bilbao wel een internationaal goed aangepaste Spaanssprekende wereldburger, zoals het ook hoort vind ik. Maar ja, mannetjes als Messi zijn onschendbaar…
Dat vinden ze zelf, je kun dat eenvoudig afleiden uit hun gedrag. Ze vegen vaak hun gat af aan de dingen waar ze niets mee hebben. Zo is hij veroordeeld voor belastingfraude, terwijl hij al bakken vol geld verdiende. Rupsje nooitgenoeg, dat is wat hij is…
Maar er was nog een Spanjaard, in keurig Engels zijn publiek toesprekend, die het nieuws haalde: Carlos Alcaraz. Deze pas 20-jarige ster mepte de immer irritant spelende racketsmijter Djokovic van het malse Wimbledongras…
De zomer kent ook bekende slachtoffers. Zo ben ik altijd, zo lang ik me herinner, zeer gecharmeerd geweest van actrice en zangeres Jane Birkin, de frêle schone die wereldberoemd werd door het kreunlied dat ze samen met haar lover Serge Gainsbourg zong…
Door velen verguisd, het ‘Je t’aime… moi non plus’ heeft mij al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde bij de strot gegrepen. Een geniale song, met dat Bach-achtige deuntje eronder, in de tijd dat muziek nog werd geregeerd door het succes van vinylsingeltjes…
Als jongeling begreep ik er niet veel van, maar door de ophef die het zoal veroorzaakte, onder meer door mijn vaders olijke grijns als het liedje op de radio was, wist ik dat het een erg belangrijk liedje moest zijn. Ik kan er nog steeds intens van genieten…
Zes jaar geleden kwam ik er toevallig achter, de werkelijk geweldige Franse film ‘Gainsbourg’ bekijkend, dat er een eerdere versie was van het nummer. Een duet van Gainsbourg met zijn toenmalige lover Brigitte Bardot. Een nog betere versie, vind ik…
Maar dat zullen weinigen het met me eens zijn. Voor mij is het origineel subtieler, minder schurend, warmer en intenser gezongen. En steeds weer dat klassieke deuntje dat alles aan elkaar lijmt. Maar het is terecht dat Jane Birkin alle lof kreeg…
Hoezo, zult u denken? Nou, dat komt omdat de toenmalige platenbaas van Gainsbourg het niet aandurfde om de versie met Bardot uit te brengen. Omdat de tapes bewaard zijn gebleven, kunnen we nu nog nagenieten van deze oorspronkelijke versie…
Mogelijk dat u denkt dat ik deze braakbal nonchalant opvul met komkommertijdachtige woorden. Dat is niet zo, ik ben bloedserieus met Gainsbourg, Birkin en Bardot. Gainsbourg was bovendien van Joods-Oekraïense komaf, geboren Ginsburg…
Niet dat dit belangrijk is, maar het maakt het actueel, met die vuile oorlog aldaar. Daar heb ik steeds minder woorden voor, omdat er alles wel zo’n beetje over gezegd is. Het wordt tijd dat Oekraïne de finale genadeklap gaat uitdelen, met Gainsbourgachtige flair…
Barfman