De wereld lijkt wel in de hens te staan. Of althans het noordelijk halfrond, waar de zomer vooral in mediterrane gebieden de boel aan het geselen is. Als je niet beter zou weten, zou je zomaar denken dat de Bijbelse Apocalyps ons een kopje kleiner wil maken…

Rhodos staat zowat voor de helft in de fik. Luierende, volgevreten vakantiegangers worden plots gestoord in hun jaarlijkse uitrustsessie, cocktails drinkend en zich volproppend met moussaka, bediend door onderdanig, uitgeknepen zomerpersoneel…

Ja, ik ben weer cynisch bij dit alles, en soms denk ik wel eens dat dit het verdiende loon is van al die mensen die stug blijven doorgaan met vliegreizen maken naar verre oorden. Maar goed, dit klopt niet echt want de werkelijk gebakken peren zijn voor het eiland zelf…

Na een nachtje op het vliegveld bivakkeren in een stoel, vliegen wij rijke westerlingen weer terug naar onze ’s zomers door airco’s gekoelde en ’s winters verwarmde huizen. Terwijl men daar op Rhodos met de verkoolde shit van heb ik jou daar blijft zitten…

Ons maakt dat niet veel uit, want er zijn legio warme feesteilanden om met een cheap vliegtuigreisje naar toe kunnen vliegen, waar de vuurzeeën nog niet of pas matig hebben toegeslagen. Of waar net het herstelwerk van de branden van de jaren ervoor is afgerond…

En dan een opmerkelijk bericht vanuit het land waar de Apocalyps vermoedelijk ooit is ontstaan: Israël. De grote baas aldaar heeft een pacemaker gekregen. Nu is dat niet verwonderlijk, maar ik las dat woord vanochtend verkeerd in de tacker van het journaal…

Dat verkeerd lezen was een enorme Freudiaanse slip of the eye: peacemaker, dat is wat ik las. Of dat is wat ik wilde dat er stond: dat deze buitengewoon agressieve havik nu eindelijk eens geïnjecteerd wordt met vredelievende apparaten of stofjes…

Ondanks dat je zulks naïef kunt noemen, want de man zal toch gewoon vrolijk en systematisch blijven doorgaan met de vernietiging van het Palestijnse volk, alsof het een inverse echo uit het verleden betreft. Bestond het maar, een gadget bij je hart dat vrede brengt…

Vrede, of beter, de goede vrede, dat is ook niet bepaald wat we terugvinden in onze landelijke politiek. SP-leider Marijnissen is alweer herkozen als lijsttrekker van haar steeds verder gedecimeerde clubje van ouderwetsche hand-in-hand-kameraden-zangers…

Ook al is ze nog niet zo oud, Lilian vertegenwoordigt wat mij betreft wel het oude, stugge socialistische denken, dat vrijwel niets met de natuur of met klimaat heeft, maar uitsluitend met de apenrots bewonende topsoort van onze wereld: Homo sapiemens…

Ze is het genetische verlengstuk van haar toen hij nog in het SP-zadel zat reeds flink achterlopende vader Jan. Het gevolg van dit alles is dat de SP richting de kiesdrempel beweegt, en desondanks toch hoog van de toren blijft blazen dat ze zo’n toppartij zijn…

En ja, want wat moet je ook anders hè? Ze geeft ook af op Fransje Timmermans. Gewoon, omdat het een concurrent-mastodont is. Al denk ik wel dat Der Franz, of El Franco, beter in staat is grotere groepen mensen aan zich te binden dan Lilian…

Want Lilian zegt het gewoon: Timmermans staat voor oude politiek. Dat moge misschien waar zijn. Maar voeg er dan aan toe dat Timmermans een aanvulling is op de tevens oude SP-politiek, dat het veel van hetzelfde is, maar net even anders of mooier verpakt…

Maar nee hoor, lekker hakken op de tegenstander, zonder uit te gaan van eigen kracht. Dat is wat ze doet, erg ordinair. Het roept een beeld op van een kat in het nauw, die geen uitweg meer ziet en besluit dan maar de nagels in het opponentenvlees te slaan…

Als je regelmatig een stapje terug doet, en op je gemakje kijkt naar wat zich daar zoal in de politieke (of welke andere dan ook) regionen afspeelt, dan zie je maar al te vaak reactionaire bewegingen, in de dubbele betekenis van het woord…

Enerzijds klampt men wanhopig vast aan het verleden, anderzijds kan men bijna niet meer anders, omdat men in de verdediging is gedrukt, dan fel te reageren op anderen, zonder van jezelf uit te gaan, zonder dicht bij jezelf te blijven…

Politiek bedrijven bestaat voor een serieus deel uit het afgeven op je concurrenten. De politicus die dat het beste doet, op een wijze die sympathie opwekt bij de kiezer, die is spekkoper. Ik kan niet anders concluderen dan dat het dat is wat ik zie, vanaf de zijlijn…

Want zo pijnlijk eerlijk moet je wel naar jezelf blijven kijken: ik ben een figuur aan de zijlijn, iemand in de marge, die probeert te objectiveren en relativeren vanuit het eigen gezichtspunt: dat van de leek. Meer ben ik dan ook niet, een leek met een blik…

Of dat erg is, dat ik maar een leek ben? Nee hoor, dat heeft allemaal te maken met de al dan niet bewuste keuzes die je in je leven maakt. Of je dicht bij de zijlijn wil blijven, of dat je de koe bij de horens neemt om ergens in een brandpunt actief te zijn…

Terugblikkend op je leven zie je altijd verbeterpunten. Tenminste, dat is wat ik zie. Want nu ben ik veroordeeld tot een marginaal rolletje aan de zijlijn, zo af en toe mijn grieven katapulterend op deze website. Het is je reinste zelftherapie, vrijwel gratis…

Met zelftherapie bedoel ik trouwens niet dat er een helende werking van uitgaat. Het geneest nooit namelijk, of in ieder geval nooit helemaal. Het is ter voorkoming van erger, en niet te vergeten zorg je er zo voor dat het leven draaglijk is, zelfs zeer de moeite waard…

Gister heb ik de lange zit van Zomergasten vrijwel geheel uitgezeten. Ik was een groot fan van Janine Abbring, en zag er, ondanks dat ik ook een groot fan ben van Theo Maassen, toch tegenop, omdat ik de vrees had dat Theo het interview te veel zou kapen…

Gelukkig gebeurde dat nauwelijks. Los van enkele momenten waarbij Theo maar al te duidelijk wilde laten blijken dat ook hij niet van de poes is, dat hij zich wel degelijk had ingelezen, daarbij niet verbloemend dat hij er ondanks dat weinig van begreep…

Het is enkele jaren geleden dat ik zo lang bij de les bleef. Op het eind werd ik slaperig, ook werd ik afgeleid door enkele late appjes, die mijn aandacht trokken. Wat betreft Theo kan ik niet anders zeggen dan dat hij het goed heeft gedaan!…

Thomas Hertog, de eerste Zomergast, die nog in de leer is geweest bij de vermaarde Stephen Hawking, was, ondanks zijn professie van theoretisch natuurkundige (of kosmoloog), de moeite waard. Hij was in staat om voldoende beeldspraak te gebruiken…

Want bij zulke ingewikkelde astronomische zaken, tenminste voor de klassieke leek als ik, is het hoog nodig dat er met tamelijk debiliserende beeldspraken wordt gewerkt, om er überhaupt nog iets van te kunnen begrijpen. Het was prettig dat Hertog dat deed…

En Maassen was heel goed in staat om symbool te staan voor de gemiddelde leek, zelfs al wilde hij toch tussen de regels door laten blijken dat hij zijn huiswerk had gedaan. In tegenstelling tot toen hij nog op school zat, als rebellerende jongere…

Hij was imposant, Theo. Vooral omdat de camera-setting zodanig was ingesteld dat we vaak Theo’s rug in beeld kregen, met het te strak zittende colbertjasje. Nu heeft Theo natuurlijk al die Neanderthaleruitstraling, maar in zo’n strak jasje gehesen, ach toch…

Het leek wel of alles bewust anders was dan bij Janine. Als ik het goed herinner zat die altijd aan de rechterkant. En de gast links. Of verbeeld ik me dat? Verder was ik heel blij met de minder verkwistend ogende studioruimte. Eenvoud, rechttoe rechtaan…

Ik kijk vooral uit naar Zomergast Kama! Die kun je gerust één van mijn jeugdhelden noemen. Ik vraag me nu reeds af hoe dat gaat, twee van zulke humoristen tegenover elkaar aan tafel. En volgende week Hoyte van Hoytema, ook geen pannenkoek!…

We worden maar verwend dit jaar, zodat het toch minder erg is dat we de (wat mij betreft) dissonerende Arib over twee weken aan tafel krijgen. Maar ach, waar hebben we het over, zult u misschien denken. Allemaal verwend gezeur van me, ik weet het best…

Barfman