Met de laatste dag van juli aan onze voeten liggend, kunnen we gerust stellen dat we die niet bepaald droog hebben gehouden, die voeten bedoel ik. En ik geloof dat ik de laatste tien jaar nooit zo vaak iets warms heb moeten aantrekken in juli…

Volgens de weerdeskundigen heeft dat allemaal te maken met het veranderende klimaat. Al zijn er vele wereldleiders zoals Donald Trump, die het bij toeval houden, en daarmee ontkennen dat de oorzaak voor een aanzienlijk deel bij onszelf ligt…

Ik denk dat het een samenloop van omstandigheden betreft: we vervuilen de lucht, de grond en het water met al die verbranding van fossiele substanties, maar daarnaast zitten we tevens in een opwaartse spiraal, zoals we die al miljoenen jaren zien gebeuren…

Toen er nog geen sprake was van menselijk handelen, toen de mens nog opgesloten zat in het genetisch materiaal van apen. En apen hebben, voor zover dit kan worden bewezen, nog nooit in auto’s rondgereden of in vliegtuigen rond de wereld gevlogen…

Zo’n bewijs leveren kan nu eenmaal niet. Maar je kunt er wel je ‘professional judgement’ op loslaten: het is onwaarschijnlijk dat er al ooit sprake is gewest van een Planet of the Apes-scenario. Hoe graag ik daarvan een aanhanger zou worden, als er bewijs voor is…

Want apen zijn als een ongenaakbare spiegel voor de mens, omdat ze zo mooi laten zien hoe wij ooit, lang geleden, zijn geweest. Toen al waren we seksverslaafden, toen al waren er mannetjes (en vrouwtjes!) die furieus met de knots zwaaiden om de macht…

Ook in die tijd waren er samenlevinkjes van individuen die oorlogjes voerden met andere groepen. De aap is van ons mensen het dichtst in de buurt komende alter ego, vanwege die genetische band van 99,4%, las ik afgelopen week in een boek van Candace B Pert…

Het grote verschil zit ‘m in de frontale cortex, begrijp ik. En de beharing. Want verder lijken wij nog griezelig veel op onze voorouders, of zij op ons. We zijn naar seks hunkerende machtswellustelingen, genotzoekers, altijd hongerig en op zoek naar voedsel…

Ik kom toch nog even terug op het bewijs leveren bij iets dat onbewijsbaar is. Gister was daar de tweede Zomergast: Hoyte van Hoytema, een zeer interessante man, al moest hij even op gang komen. Typisch iemand die je kunt betitelen als een ‘indrinker’…

Dat is iemand die thuis serieus moet indrinken voordat hij naar de kroeg gaat, om alvast in de stemming te geraken. Naar gelang Theo Maassen gelukkig opschakelde naar een hogere versnelling van enthousiasme, overkwam Hoyte hetzelfde…

Omdat ik een bovengemiddelde filmliefhebber ben, was deze aflevering inhoudelijk om van te smullen voor me. Nolan, Tarkovsky, Mann, daar schiet je altijd mee in de roos wat mij betreft. Dat Hoyte ‘van huis uit’ wat saai was, deed er daarom niet zo toe…

Maar was hij saaier dan zijn voorganger, theoretisch natuurkundige slash kosmoloog Thomas Hertog? Nee, die strijd won Thomas ruim op punten. Al is er één puntje uit Thomas’ uitspraken die is blijven hangen als een nare steenpuist op het zitvlak van een wielrenner…

Dat ging om het onbewijsbare bewijs leveren dat de mens de enige beschaving in het hele universum is. Thomas, als zeer geleerde jongen, die drie uur lang koketteerde de tovenaarsleerling van Stephen Hawking te zijn geweest, zei iets schokkends…

Thomas zei zonder blikken of blozen dat wij geheel alleen zijn in het universum. Want hij, of zijn collega’s, hebben nog ooit gehoord van contact van mensen met ‘buitenaardsen’. En ‘dus’, is zijn redenering, is daarmee bewezen dat wij alleen zijn…

Nu sta ik uiteraard vele sporten lager op de ladder dan de geleerde hotemetoot Thomas. Want hij, en niet ik, was afgelopen zondag aanwezig in Zomergasten. Dat zegt al genoeg, dat je dan de conclusie moet trekken dat hij het bij het juiste eind heeft…

Toch is het verdomd lastig om je te moeten neerleggen bij een onbewezen ‘bewijs’. Hertog bleek zich, evenals duizenden zo niet miljoenen andere laffe collega-wetenschappers, te verschuilen achter de Fermi-paradox…

Dit betekent zoveel dat Thomas het gebrek aan bewijs belangrijker vindt dan de logica die ons mensen er van doet overtuigen, dat ons onmetelijke universum ongetwijfeld ergens organisch leven heeft laten ontstaan, te ver weg om te kunnen bewijzen…

Ik heb moeite met de stugheid van de gemiddelde (theoretische) wetenschaper. Deze lijken, naast al het goede werk dat ze verrichten in hun pogingen de mens op een hoger peil te brengen (wat dat ook moge betekenen), toch vaak aan hun carrière te denken…

Wat ik als zuivere leek dan maar als mijn persoonlijke paradox beschouw, is dat ik nu ook weer niet in het kamp van de andere kant wens te zitten, waar zonder bewijs te leveren beweerd wordt dat buitenaards leven bestaat, zonder dat men ergens aan twijfelt…

Ik zit daar ergens tussenin, en vermoedelijk met mij velen: dat het zeer waarschijnlijk is dat wij ‘niet alleen’ zijn in dit onmetelijk grote universum, omdat de kans minimaal is dat wij zulks, in het leven van één wetenschapper, kunnen bewijzen…

Daar zit ‘m nu net het probleem. De wetenschap zoals wij die thans kennen is maar grofweg een eeuw oud. Wat is nu een eeuw op de tijdsbalk van het universum, dat volgens de meeste geleerden op 13,8 miljard jaar wordt geschat, afgerond 14 dus…

100 jaar versus 14 miljard jaar. En je kunt het nog omdraaien ook, die Fermi-paradox: wie zegt dat er in de 14 miljard jaar minus 100 geen contact is geweest met buitenaardsen? Al zal Thomas daar meteen de dubbele Fermi-paradox op willen toepassen…

Voor mij was deze uitspraak van Thomas de anticlimax van een best mooie, maar saaie avond. Die mij, naast zijn verborgen gedweep met films als Interstellar en Arrival, toch teleurstelde, zelfs wat onrustig maakte…

Vorig jaar las ik het post mortem verschenen laatste boek van Stephen Hawking, waarin Thomas nog wordt bedankt voor zijn medewerking, dat Hawking toch heel wat positiever is over de mogelijkheid van buitenaarts leven, al houdt hij slagen om de arm…

Ik krijg bijna hetzelfde beklemmende gevoel bij zulke op het gebied van creatief denken fantasieloze wetenschappers als Hertog, als ik krijg bij stugge religieuze denkers, die vasthouden aan het feit dat God bestaat en alles heeft doen ontstaan zoals we thans ervaren…

De bekende Vlaamse schrijver Willem Elsschot had in een gedicht een prachtige zin bedacht: tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Zoiets is ook denk ik elders het geval: tussen kerk en wetenschap zit nog veel meer in de weg dan dat…

Het kernwoord is: overtuiging. Iedereen preekt vanuit de eigen ‘parochie’, wetenschappelijk of niet, iedereen heeft de overtuiging gelijk te hebben. Hoe hardnekkiger de overtuiging, hoe groter de tegenstellingen tussen de partijen…

Daarom zou het wel fijn zijn als ‘de buitenaardsen’ haast maken zichzelf te openbaren, want ze hebben ons, Fermi-paradox of niet, lang genoeg laten wachten. Maar wie dan de eer gaat opstrijken om gelijk te hebben, dat is vooralsnog onduidelijk…

Gaan de gelovigen dan in koor roepen dat eindelijk God zich heeft geopenbaard? Of schreeuwen de wetenschappers het van de daken dat men eindelijk de Fermi-paradox met wetenschappelijk bewijs heeft kunnen verwerpen?…

Vorige week vond er in de VS een belangrijke hoorzitting plaats, waarbij allerhande lieden, tevens ex-militairen, onder ede hebben verklaard dat er gefilmd bewijsmateriaal is van ufo-achtige verschijnselen, wat in wezen op twee stoelpoten balanceert…

Is hier sprake van buitenaards leven dat zich via zulke vliegmachines manifesteert, of is dit toe te schrijven aan geheime, aardse menselijke activiteit? Er is een derde stoelpoot, maar die wijs ik toch van de hand: dat er allang buitenaards leven op aarde is…

Ik volg de ontwikkelingen in de VS op de voet, het is interessant om te zien dat er mensen zijn die, ondanks uitdrukkelijk verbod erover te mogen praten, toch hun persoonlijke waarheid en ervaringen belangrijker vinden dan ondertekende non-disclosures…

Ook hier geldt: de tijd gaat het ons leren, hoe het zit. Ik ben dan maar net zoals de goochelaar, die alle ballen in de lucht probeert te houden: iedere optie is een optie, en zolang ze niet wetenschappelijk onderuit zijn gehaald met bewijs, mogen die opties er zijn…

Gelukkig was er, los van Zomergasten, nog meer ongelooflijk hard en zeer feitelijk nieuws: Hans Smolders verlaat de Kamer (Groep van Haga). Hans wie? Hans Smolders! Dat was de chauffeur van wijlen Pim Voortuin…

Los van wat je van deze man politiek-inhoudelijk, als epigoon, kunt denken, heb ik met hem te doen. Want het is om medische redenen dat hij moet afhaken. Wel vind ik het toevallig dat het dan net op dit moment gebeurt, nu er verkiezingen aan komen…

Het zal dan wel die ene druppel zijn, die zijn emmer doet overlopen. Dat nog vier jaar geploeter in de marge in het vooruitzicht de beste man gek zal hebben gemaakt. Overigens, deze chauffeur mag niet worden verward met Herman Dikkers…

Want de rare snoeshaan die Pim Voortuin toch echt wel was had niet alleen een privéchauffeur, hij had ook een butler, Herman Dikkers. Dat was de context waarin ik nog steeds de opkomst en ondergang van Voortuin zie: een megalomane geparfumeerde drol…

Een keutel die maar op één manier kon eindigen: in het afvoerputje, het riool in. Daarmee bevestigend wat die eveneens rare man Frits Bolkestein al profetisch beweerde over iemand als Pim als premier van ons land: een pleefiguur…

Barfman