De ram van Smith

Maandag, rond het middaguur. De ram van Smith, dat is wat momenteel het nieuws beheerst. In een lange autorit vanochtend werd ik via radio 1 keurig bijgepraat over de diepere achtergronden van Will Smith zijn hengst tegen de guitige kop van gastheer Chris Rock bij de Oscars. Een tamelijk ongebruikelijk, mij bijna onpasselijk makend hanengevecht tussen twee zwarte supersterren…

Nu discussieert men erover of het niet allemaal opzet was, omdat de hengst naar verluidt er toch wat ingestudeerd uit zag. Ikzelf heb het nog niet gezien, maar het zou me niet verbazen als het gewoon de agressieve inborst is van mister Smith, die natuurlijk een haan is die luid kraaiend bovenop het kippenhok der filmwereld gezeteld is…

Will Smith, hoe heb ik deze acteur verwenst als Fresh Prince of Bel-Air! Omdat hij buitengewoon irritant was, onhebbelijk, met een aanstellerige air van heb ik jou daar. Allemaal een kwestie van smaak, dat wel. Daarna kwam nog de slijmvormende dweperij met zoon Jaden in onder meer After Earth. Een on-film, al is het concept not bad. Tijdens die film wilde ik door de aardkorst zakken, zo plaatsvervangend-bedreigend was mijn schaamte. Allemaal smaak dus…

Kennelijk is de mogelijke familiebelediging, zelfs in komisch verband tijdens de wat mij betreft altijd grappige praatjes van Rock, iets waartegen Smith zich met hand & tand heeft verzet. Ditmaal was het de hand waarmee hij die hengst verkocht. Is de volgende keer als iemand zijn vrouw op komisch wijze beledigt, of zijn zoon, de tand aan de beurt? Gaat hij dan als een vampier die ander te lijf?…

Emoties genoeg in de VS afgelopen 24 uur. Want Sleepy Joe deed er, na zijn uitspraak vorige week dat Putin een oorlogsmisdadiger was, nog een schepje bovenop. Nu werd de kleine Kremlinrat uitgemaakt voor ‘butcher’, wat meteen door het Witte Huis werd afgezwakt. Het zou een freudiaanse, bijna trumpiaanse kleedkamerverspreking zijn, maar het geeft toch een mooie inkijk in de ziel van Sleepy Joe…

Op de radio hoorde ik een zinloze discussie of we ‘butcher’ nu moeten vertalen als ‘slager’ of als ‘slachter’. Allemaal semantisch poldergeklets, want in beide gevallen is het bloederig en ook is er sprake van iets dat dood is of gaat. Wat niet wegneemt dat het fenomeen interessant is, dat de machtigste president ter wereld zich zo mag of moet uitlaten. En dat nog geen half etmaal voordat in Turkije een 3-daags babbelfestijn plaatsvindt tussen Oekraïne en Rusland, om tot een duurzame vrede te komen…

En nog een derde VS-mastodont die zich roerde in de media: de geniale gek Elon Musk voelt zich gekapitteld voor zijn immer gepeperde uitspraken op Twitter. Hij kondigt nu zijn eigen mediakanaal aan. Dat is de domme macht van degene die te royaal over de Duit beschikt. Zulke mensen trekken zich geen ruk aan van de wat mij betreft uitstekende fatsoens-criteria die platforms als Twitter hanteren…

Maar goed, ook een kwestie van smaak: de heer Musk is nu eenmaal een behoorlijk rechts-extremistisch type (patriottisch Trump-adept), geniaal of niet. Iedereen die ook maar met de vinger naar hem wijst wil hij verpletteren. En dat terwijl hij nota bene dagelijks bezig is zijn stempel te drukken op de beurskoersen van zijn eigen toko. Dat is wettelijk verboden. Hij trekt zich daar niets van aan. Voorlopig komt hij ermee weg, omdat hij zo’n belangrijke werkgever is in de VS. Ik zeg: Musks manipulatieve zaakje stinkt als rotte vis die voor vers wordt verkocht…

En dan de dood van een icoon: Gerrit Noordzij. Ik dacht dat deze ‘held des omslags’ al lang niet meer leefde. Hij is 90 jaar geworden. Ik heb genoten van de ontwerpen van zijn boekomslagen, die wat mij betreft ons literaire landje blijvend hebben veranderd. Vooral de visuele toon die de boeken van G.A. van Oorschot zetten, hebben me werkelijk doen handen-wrijven om deze boeken te willen lezen. De strakke maar prachtige functionaliteit lieten me watertanden, ze hebben wat mij betreft de tand des tijds met verve doorstaan…

Vandaag werd ook bekend dat de grote alcoholproducent Heineken zich mokkend terugtrekt uit Rusland. Men maakt tevens duidelijk dat ‘het heel veel geld kost hoor, als we ons terugtrekken’. Het kost 400 miljoen euro afschrijving van investeringen en de afkoop van lopende kosten, hoor ik…

Wel zegt men de salarissen van de 1.800 medewerkers nog tot het eind van het jaar door te zullen betalen, onderdeel van die 400 miljoen. Ik ga er van uit dat deze belofte stipt zal worden gevolgd door de media. Want je weet tenslotte nooit of zo’n bierboer maar wat sociaal-maatschappelijk lult, in de hoop dan verder met rust te worden gelaten…

En dan: Boer zoekt Vrouw. Vol verwachting klopte mijn hartje weer gisteravond, en opnieuw kwam ik er bekaaid van af. Alleen paardenfokker Hans legde zijn keutel, door nota bene Margriet naar huis te sturen. Zij was de enige vrouw hem op realistische wijze durfde tegen te spreken. Jammer hoor, mannetjes als Hans dulden weinig tot geen tegenspraak…

Ook was daar boerin Janine, die op gênante wijze flirtte met kandidaat Michiel. En dat terwijl wij, domme kijkers, allemaal weten dat hij niet de ware Jacob voor haar is, maar de misschien iets minder vlotte babbelaar Christiaan. Als ik Christiaan was, zou ik mij volgend jaar gewoon zelf als Boer opgeven voor BzV, want ik weet zeker dat ze voor hem in de rij zullen staan, als ovulerende hennen…

Hopelijk komt volgende week de apotheose bij de andere boeren, want op deze wijze wordt het wel tot in sint-juttemis opgerekt allemaal. Wij kijkers willen spijkers met koppen, geen uitstelgedrag. De spoeling wordt toch wat dun, nu het moeilijk lijkt om nog echt interessante Boeren voor BzV te kunnen strikken. En ja, het is een kwestie van tijd, voordat de eerste gekleurde Boer-Boerin acte de présence zal geven…

Over kleur gesproken: gister won een Eritreeër, Biniam Girmay, Gent-Wevelgem. De media willen vooral dit feit benadrukken, de eerste Afrikaan die… Ik vind dat toch wel grievend, want er zijn vele Afrikanen in de wielersport actief, al enkele decennia. Op mij komt het over alsof we exotische aapjes aan het kijken zijn. En dat we ons verwonderen over het feit dat aapjes zo interessant zijn, als we erop in zoemen. Kijken we dan in de spiegel van onze eigen ziel?…

Laat ik niet te sentimenteel worden. Ik zou haast vergeten dat ik hier slechts aanwezig ben om de oude cynische hond uit te hangen. Want dat is mijn missie, geen aap maar een hond, een oud schurftig beest, met plukken haar die uit de vacht zijn gevallen en met een blik in de ogen die het midden houdt tussen cynisme en een voorzichtige knipoog, maar ook altijd belust op een snackbotje…

Over cynische oude honden gesproken: ik kreeg mee dat de cynische meester-hond, Marcel van Roosmalen, die tussen hamer en aambeeld terecht is gekomen na een scherpe, bijzonder cynische column over de partij van Putin-lover meneertje Bidet, Schorum voor Democratie, onder het vergrootglas ligt…

Natuurlijk gaat van Roosmalen erg ver in zijn cynisme, in het aan de kaak stellen van zaken die hem niet zinnen. Daarbij hoort dan wat mij betreft wel dat je, als hoge boom, veel wind vangt. Die hoor je te vangen. Zelfs moet je er rekening mee houden dat je door je ‘vijanden’ hoog in diezelfde boom kunt worden opgeknoopt…

Op cynische wijze door de porseleinkast van de samenleving banjeren, is gevaarlijk. Natuurlijk zit aan alles een grens zodat je, als cynicus, amateur of professional, heel goed moet weten waar de grens ligt en ook dat je aan de goede zijde van de grens moet staan. Van Roosmalen zal spijt hebben vermoed ik, dat hij in zijn enthousiasme niet goed oplette waar die grens precies lag, zodat hij erover struikelde…

Je kunt het onoplettendheid noemen, of overmoed. Of mogelijk hoogmoed, als eenogige in het land der blinden. Het is altijd jammerlijk als de cynische, verbale agressor reacties uitlokt die weer over een andere streep gaan, maar geheel onbegrijpelijk vind ik het nu ook weer niet…

Meneer van Roosmalen, ik ken u niet, u mij ook niet, maar ik zou voortaan toch maar duidelijker maken dat je van beroep cynicus bent, en dat het allemaal een spel is. En ik zou het ook erg waarderen als je voortaan de door mij zo geliefde ‘herpetons’ erbuiten laat…

En goh zeg, dat ik daar niet eerder aan dacht, over cynische oude honden gesproken. Van Roosmalen was natuurlijk als ‘hond’ aanwezig in de laatste fase van DWDD. Ik vond dat toen erg geestig, een verrijking van de show. Daar lag hij in z’n mandje, ergens bovenin de nok van ‘de muppetshow’, als de wederopstanding van Statler & Waldorf. Was maar beter in die mand gebleven Marcel, dan had je nu niet al die ellende aan je fiets hangen…

Barfman