Ik ben niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn, die zijn enthousiasme kwijt moet over de geweldige zege die ons dameskwartet gister behaalde op de 4 maal 400 meter hardlopen op de WK Atletiek. En dat vooral dankzij de laatste 25 meter van Femke Bol…

Wat een geweldige race liep zij gister, nadat haar drie ploeggenoten het daarvoor al zo goed hadden gedaan, om zo’n beetje steeds rond de derde plaats te handhaven – bestand tegen het geweld van de immer rappe Britten en hun voormalige kolonie Jamaica…

Het zag er aanvankelijk niet naar uit dat Femke nog beter zou kunnen gaan doen dan derde worden, omdat het gat met nummer twee en vooral nummer één reusachtig was. Maar geen horde is haar te hoog, om het met een flauwe joke te ondersteunen…

De zo ongehoord chagrijnige sportjournalist Jeroen Stekelenburg, die zich vaak als een agressieve zee-egel aan zijn te interviewen slachtoffers opdringt, kon ditmaal niet anders dan, met enige tegenzin, niets dan de loftrompet blazen over het olijke viertal…

Je ziet dat zelfs zijn negatieve energie soms wat overslaat naar zijn gelegenheids-collega aka ‘de deskundige’, de altijd blije ex-hordeloper Gregory Sedoc, die je zag twijfelen of hij niet gewoon blij mocht zijn, met de altijd een zure pruim in de mond hebbende Stekelenburg…

Uiteindelijk wist Jeroen de boel toch nog samen te vatten als een min of meer geslaagd toernooi, zodat we met goede hoop richting Parijs kunnen gaan, de Olympische Spelen van 2024. Ik hoop echt dat ze hem een ‘functie elders’ geven, er moet echt meer positief sportgeluid op tv…

Zo zal ook de voorzitter van de Spaanse voetbalbond zich de haren uit zijn kale harses trekken vermoed ik, nu de wereld zich massaal tegen zijn ongepaste masculiene gedrag keert. Wat heeft die man gedacht, met die kus recht op de mond van die Spaanse dame?…

Ik vermoed, want ik ben zelf een man en kan me er wel wat bij voorstellen, dat hij op z’n ‘ouwe jongens-krentenbroods’ zal hebben gedacht: ik ben potverdorie de machtigste man van Spanje, op onze Koning en Picasso na dan, ik doe het gewoon, pats boem!…

Kijk, ik vind soms inclusiviteit ook wat ver gaan, het wordt vaak hinderlijk in de voortgang van allerlei processen. Maar na ‘me too’ zijn alle mannen in de wereld gewaarschuwd. Kennelijk op het Iberische schiereiland na, waar ze wel vaker tegen windmolens vechten…

De Russen hebben officieel bevestigd wat de rest van de wereld allang wist: Prigo is nu echt doodverklaard, na DNA-onderzoek van de tien verkoolde lichamen. Al een dag of wat vóór die officiële verklaring, condoleerde Putin al Prigo’s familie…

Dat vond ik dan weer navrant. Al past het geheel in Putins thematiek, om te doen waar hij zin in heeft. We hebben nog lang niet het achterste van zijn lange roltong gezien, zodat we mogen vrezen dat er nog veel meer uit zijn trukendoos boven tafel gaat komen…

Terwijl we in de media vernemen dat Oekraïne langzaam het tegenoffensief opvoert. Welk tegenoffensief denk ik dan? Dat wat een paar maanden geleden in gang is gezet en wat meen ik al officieel als mislukt is bestempeld, door diezelfde media?…

Want we weten dat het voorheen door de Russen bezette gebied met vijf explosieven per vierkante meter is ondermijnd, waarbij inbegrepen mijnen van kunststof, die bijna niet zijn op te sporen. Dat laatste vertelde me onlangs iemand, dit was nieuw voor me…

Kunststof mijnen, ik zou het zelf hebben kunnen verzinnen, als ik ook maar wat slimmer zou zijn geweest. Het klinkt bijna zoals die radioreclame, over kunststof kozijnen, waar je bij vlagen mee dood wordt geknuppeld, als de radio aanstaat…

Gelukkig heeft men nog steeds van die jingles, die het begin en einde van een reclameblok aanduiden. Zodat ik, meestal, op tijd weg ben door de knop met een ruk in de nul of heel weinig decibel te draaien. Soms ben ik aan het dromen geslagen en ben ik te laat…

En dan de firma Lego, die een briljante vinding heeft gedaan. Eigenlijk drie jaar geleden al, maar nu heeft men het pas naar buiten gebracht. Ze hebben braille op Legoblokjes verwerkt! Als ik het goed begrijp aan de bovenkant, waar de ‘pinnetjes’ zitten…

Men wil dat ook niet-blinden en niet-slechtzienden op speelse wijze kennismaken met het brailleschrift. Ik vraag me dan wel af hoe ze dan de onderkant of de bovenkant van een ander steentje kunnen laten ‘inpluggen’? Mogelijk ben ik te dom om dit te kunnen bevatten…

Omdat ze nu werkelijk bestaan zullen ze dit dilemma hebben kunnen kraken, lijkt me. Misschien hebben ze een soort van universele methode ontwikkeld die ieder steentje, los van de braille, toch goed doet aansluiten op het steentje eronder en erboven…

Het geeft hoofdbrekens hoor, als voormalige bloedfanatieke Leo-gebruiker, eind jaren ’60, begin jaren ’70. In een ander leven dus, waar ik me toch wel nog iets van herinner. Ik heb foto’s uit die tijd, dat ik als een Frank Lloyd Wright poseerde naast mijn bouwsels…

“Als je gelukkig bent, ga je geen filosofie studeren”. Deze krasse uitspraak is vandaag te lezen in Trouw, van Janneke de Bijl, een cabaretier. Of is het cabaretière, ik weet het nooit helemaal zeker hoe onze inclusieve wereld dit gezegd of geschreven wil zien…

Maar ik vind het een prachtige uitspraak, die ik (alweer) zelf verzonnen zou kunnen hebben, als ik toch maar wat slimmer zou zijn geweest. Lang geleden, in alweer een ander vorig leven, werd ik aangetrokken tot de filosofie, wilde het zelfs gaan studeren…

Uiteindelijk toch maar niet gedaan, in de wetenschap dat daar allemaal van die betweterige, depressieve malloten rondlopen, met precies de inborst zoals Janneke het zo mooi heeft verwoord in haar krasse oneliner. Ik ben dan ook stik-jaloers op haar ‘trouvé’!…

In Georgië (niet: Georgia) is het commerciële draagmoederschap big business, lees ik in Trouw. Merkwaardig genoeg is dit in ons landje, meestal koploper op zulke terreinen, bij wet verboden. Om ‘voor geld’, voor iemand anders, een kind te dragen en te baren…

Ik wist niet dat het verboden was, ik dacht gewoon dat het hier niet interessant genoeg werd gevonden, om zoiets te doen. Omdat wij dat doen met wederzijdse instemming van partijen, zonder dat er persé zakken vol knaken moeten vloeien…

Opvallend is dat de wensouders, die hun kind bij een Georgische hebben uitbesteed, dan toch vaak westers zijn qua afkomst. Het kost daar ongeveer 23.000 Euro, lees ik. Ongetwijfeld een fortuin in zo’n arm land, nu maar hopen dat hun nationale munt de Lari niet devalueert…

Want daarmee worden de financiële plannen van de draagmoeders meteen lariekoek, om er maar eens een melige dijenkletser op los te laten. Toch vind ik het vreemd, dat het om commerciële redenen gebeurt. Zou ik dat als wensouder willen? Zware ‘kost’ hoor…

Barfman