Ik hou altijd van nieuwe maanden die ingaan. Zoals nu september. Met vandaag regen op de agenda, wordt mijn vreugde wel iets getemperd. Dat ook door een artikel in Trouw, waar mijn rekenkundige kwaliteiten duidelijk op de proef worden gesteld…
Iets dat me aanvankelijk blij maakte, dat er ‘ongeveer anderhalf miljoen minder varkens’ zullen komen ten gevolge van de uitkoop van boeren door het demissionaire kabinet. Een felicitatie waard aan dat kabinet, al is er meer…
Want ze verdienen ook een stevige schop onder hun hol. Omdat ze wegens politieke redenen, veroorzaakt door de existentie van die vreselijke boeren one-issue-party de BBB, de knuppel in het hoederhok hebben gegooid – maar niet in het varkenshok…
Dan komt het rekenwerk. Het is niet feitelijk 1,5 mio minder varkens, maar 600.000. En dat door 277 boeren, die gestopt zijn. Een kleine rekensom laat mij de conclusie trekken dat het dan om gemiddeld 2.166 varkens per houder gaat…
Toen ik de ‘math’ deed zag ik dat het toch iets meeviel. Want het gemiddeld aantal varkens per boer ligt landelijk zo op de 3.400. En dus zijn er vooral kleine varkensfokkers gestopt, volgens verwachting. Het totaal aantal varkens is daardoor lichtjes gedaald…
Maar echt overtuigend is het allemaal niet. Want in Limburg houdt de gemiddeld boer meer dan 5.000 varkens. Er komen, alweer gemiddeld bezien, relatief steeds meer grote varkensboeren bij, die zich met die vreselijke varkensflats bedienen…
De kleintjes verdwijnen, ze zorgen voor weinig overlast. Een poos geleden reed ik in mijn (deel-)auto door een verlaten deel van Brabant, een file op de snelweg mijdend. Ik moest de ramen stevig dichthouden, overwoog een mondkapje op te zetten dat nog in de auto lag…
Want een onafgebroken stank drong door in de kleine ruimte, waar ventileren dus geen zin had. Hoe zou het zijn als je daar woonde, dacht ik, in dat gebied. Of kun je het daar alleen maar uithouden als je zelf in het agrarische proces verwikkeld bent?…
Ik ben geboren en getogen in Brabant en dus weet ik wel hoe de geur van dierlijke beer ruikt. Maar dit oversteeg mijn oude herinneringen met verve, ik werd er gewoon onpasselijk van, zo vreselijk stonk het daar in een gebied van ongeveer 25 km ‘omleiding’…
Dat er varkensvlees wordt gegeten, en rund en kip en gans en eend en konijn en wat al niet meer, het hoort bij de menselijke soort. Vroeger, toen we nog joegen en verzamelden, voorzagen we grosso modo in wat we nodig hadden…
Voorraden legden we niet aan, evenmin verkochten of barterden we het door aan anderen. Tegenwoordig ligt de nadruk van alles dat we in ons microlandje produceren op de export. Money money money, daar draait het om!…
Het dode varkensvlees gaat de hele wereld rond, voordat het ergens, bereid in een buitenlandse keuken, op het bord verschijnt. Of ergens in verwerkt wordt waar het onherkenbaar wordt als varken, maar wel substantie geeft aan een of andere bereiding…
Dat is, met zevenmijlslaarzen verteld, zo’n beetje hoe het met heel veel in ons bestaan gaat. De perverse prikkel die geld is, doet ons allerlei slimmigheden bedenken. Met de ons ooit in de natuur omringende dieren (vóór de domesticatie) als hoofdrolspelers…
Ik, als individu, kan er bar weinig aan doen. Dat weet ik en ook daar heb ik me allang bij neergelegd. Daarom is mijn rol in deze het af en toe vastleggen van feitjes, met een klein meninkje mijnerzijds erbij. Per saldo ben ik dan weer een ergernisje kwijt, voor heel even dan…
Barfman