Nu we in een roerige, grillige maand maart terecht zijn gekomen, deed ‘de kunst’ er nog een schepje bovenop: Marina Abramovitsj is weer eens in da house. In het algemeen geldt: je vindt het geweldig, of je haat het. Ik behoor tot de tweede categorie…

Helaas, zo voelt het, kijkend naar de vele aanbidders van dit tamelijk goedkope ‘genre’. Maar het zorgt wel voor wat ammunitie in deze braakbal. Grandmother of performance art, zo noemt men haar. Ik kom niet verder dan een op geld beluste chaggy oma van 77…

Donderdag werden we ongevraagd met onze neus in de vunzigheid geduwd, omdat tijdens het late kindermatinee uitgezonden Jeroen & Sophie (tussen 7 en 8), men hun ‘jonge hond’ Max naar Marina had gestuurd, waar hij zich ontdeed van zijn kleding…

Naaktheid is het stokpaardje van Marina. Veel meer dan dat, plus het shockeffect dat het veroorzaakt, is het niet. Het is niet verwonderlijk dat Marina zich zo thuis voelde in de jaren ’70 en ’80 in Amsterdam, waar ze resideerde…

Omdat wij wereldwijd koploper waren met uitpuilend zinloos naakt in onze bioscoop- en tv-films plus aanpalende celluloïde projecten. Zulks zit nu eenmaal in onze aard, zodat Marina zich bijzonder thuis voelde in ons land van vrijdenkende kaaskoppen…

Reeds jaren probeer ik mezelf te confronteren met het verschijnsel dat zich in mij afspeelt, als Marina en aanverwante types in de belangstelling staan van de media: vooral waarom het deze reactie bij me opwekt. Woede, teleurstelling, en ook eenzaamheid…

Eenzaamheid ja. Omdat je denkt dat je zo’n beetje de enige bent die niet van naakt houdt, hetgeen allesbehalve het geval is (dat ik niet van naakt zou houden). Het zal wel met de (geldelijke) exploitatie van banaal naakt te maken hebben, die ik ‘cheap’ vind…

Ook vind ik types als Marina een trucje opvoeren. Zoals een circusact, een hondendompteur die bijdehante poedeltjes op de achterpoten dansjes laat uitvoeren. De hare is een tot op het merg uitgewrongen maniertje, in enkele varianten…

Ik was donderavond gelukkig net op tijd om van kanaal te switchen, want ik had echt geen behoefte om Max in adamskostuum te gaan aanschouwen. Het is al geen smakelijke man om te zien, laat staan dat ik ongevraagd geconfronteerd zou worden met zijn gestripte lijf…

Na een veilige drie tot vier minuten ging ik terug naar Khalid (waar is hij, waarom horen we niets?) eh Jeroen & Sophie, maar ik meen dat toen al de ‘boodschappen’ (Mart Smeets’ bedenksel!) bezig waren ter inleiding van het achtuurjournaal…

Nee, Marina is geen familie van de bekende kleptokraat en voetbalclubeigenaar A. Wel is ze op ludieke wijze bezongen in het liedje Marina van Rocco Granata, de beroemde Vlaams-Italiaanse bard. Die kan, in de terugblik, werkelijk een visionair worden genoemd in ‘59…

Barfman