Na bijna zeven weken afwezigheid, vanwege aanwezigheid in een ander land, start ik vandaag weer met braakballen naar buiten te brokken. Het is een fijne dag, want zojuist kwam ons het nieuws ter ore dat die nare man, Joost Klein, uit de Eurovison is gezet…
Gister zou er een klacht tegen hem zijn ingediend, door een vrouw, vanwege ongewenste handelingen, verricht door meneer Klein. Er zijn twee dingen op te merken denk ik. Eén: daar waar rook is, is meestal vuur. Twee: gelukkig is het ESC dit jaar in Zweden…
Stel je voor dat Hongarije of Israël vorig jaar zou hebben gewonnen, en dat daar zo’n akkefietje zou spelen. In zulke pre-me-too-countries wordt meestal per definitie de aangeklaagde op het schild gehesen, en de aanklager weggezet als een liegende zeurpiet…
Voor mij was het al ongeloofwaardig en nauwelijks te bevatten dat de Nederlandse commissie die gaat over iemand naar het ESC sturen, dit jaar voor zo’n ongeleid projectiel met een aandachtstoornis had gekozen. Met muziek heeft het weinig van doen…
Ook is het moeilijk te plaatsen in de toch reeds 20 jaar durende progressief oplopende LHBTI-curve van het ESC, qua deelnemende artiesten, dat zo’n buiten de LHBTI-sector staande Joost Klein naar voren werd geschoven als lawaai-makende zenuwlijer…
Zo zie ik dat tenminste, en gelukkig mag iedereen zijn mening ventileren in ons best nog vrije democratische landje. Al mag je met de komst van de nieuwe regering van De Pruik vrezen voor enige aanscherping van onze vrijheden, in negatieve zin bedoel ik…
Omdat ik er al jaren niet meer tegen kan, de omvorming van ooit werkelijke, muzikaal geschoolde artiesten voortbrengende inzendingen op het ESC tot dat voornamelijk LHBTI-platform met doldwaze, exhibitionistische malloten, kijk ik niet meer…
Ik denk dat ik de laatste keer keek een jaar of 20 geleden. De rest krijg je dan, gratis ende voor niets, via de media wel mee, daar is niet aan te ontkomen. Zelfs in dat andere land waar ik was, hoorde ik op een lokale radiozender de Klein-herrie…
Later werd mij uitgelegd dat die zender mede gerund werd door een aldaar in de buurt wonende kaaskop, die af en toe een programma presenteert. Mogelijk dat precies toen ik luisterde die kaaskop aan de dj-knoppen mocht draaien…
Ik wist niet hoe snel ik het moest uitzetten, toen ik daar, in the middle of nowhere, door dat gehakketak van Klein werd overvallen. Je kunt je werkelijk nergens meer veilig wanen voor onze onsmakelijke, zogenaamd progressieve volkscultuur…
Nu de wereld langzaam wordt overgenomen door een hele zwerm exotische vogels van extreem uiteenlopende pluimage, keer ik me steeds meer in mezelf, op onder meer het gebied van de muziek. Je moet jezelf beschermen tegen nare invloeden van buiten…
Zo voelt het voor mij: een inzending als van Joost Klein zorgt ervoor dat ik me naar voel, bedreigd ook een beetje, het zijn de decibels en de veel te snelle hartslag van zijn ‘composities’, die inwendig bij mij foute hormonen losmaken, vermoed ik…
Ik sprak net iemand die zei dat hij het ‘wel een frisse verschijning vond’, deze Joost Klein, dat het nu minder queer-achtig was, wat an sich al een verademing was voor hem. Dat kan ik nog begrijpen. Maar om die geluidsmuur liefdevol te omarmen, gaat wel erg ver…
Barfman