Geheel volgens de statistische voorspelling omtrent media-aandacht is het al stukken rustiger geworden inzake het ‘Kleine’ blauwe fenomeen. Omdat hij een uitgekiende aandachts-strateeg is, zal hij waarschijnlijk nog éénmaal de aandacht op zich gaan vestigen…

En verhaal doen, zijn verhaal, waarom hij de meest onfortuinlijke persoon in de hele mediageschiedenis is, etc etc. Er zullen tranen vloeien en hij zal de schuld vooral bij anderen leggen. En daarna gaat het stil worden omtrent The Blue Parrot…

Omdat er, los van de aflopende voetbalcompetitie en de promotie- en degradatieperikelen die deze sporttak altijd opslorpt zo rond het eind van het seizoen, vrij weinig ‘echt nieuws’ te melden is, ben ik vanochtend nogmaals de Volkskrant van zaterdag door-geakkerd…

Een tweede lezing levert toch altijd ‘nieuw’ persoonlijk nieuws op, dingen die je niet wist, of niet zelf had kunnen interpreteren of beredeneren uit de overdaad aan nieuwsfeiten, die dagelijks op de mensheid worden afgevuurd…

Soms zijn het ook de kleine lullige verschrijvingen, ook wel slordige journalistiek genoemd: op blz 5 (over kinderen die niet naar school gaan) staat dat dit met 14% is gestegen, ‘naar ongeveer 8.422’. Ziet u het? Hoezo is dat exacte getal ‘ongeveer’?…

Het artikeltje heeft zelfs twee auteurs: Pepijn de Lange en Irene de Zwaan (uit Amsterdam). Wat ik denk is dat deze reporters een rapport ter inzage hebben gekregen en daar, zo goed en zo kwaad mogelijk, items uit hebben gehaald en deze hebben verwoord…

Niet in eigen woorden, maar zoveel mogelijk letterlijk de bronteksten citerend. Het vervelende daarbij is, voor de krantenlezer, dat die in zo’n geval, zonder het bronstuk te kennen, al snel door de reporters op een overdaad aan feitjes worden getrakteerd…

Ach. Ik zie ook dat de Mokumse burgermoeder Femke Halsema, zelf ooit een rebellerend typje dat aan protesten meedoen best een leuke hobby vond, nu in de praktijk brengt wat ze zelf vroeger, in haar wilde jaren, het ‘vreselijke gezag’ zou noemen…

Ze zal inmiddels duizend maal of meer over haar eigen schaduw heen hebben moeten stappen, omdat je nu eenmaal, als burgermam van de landelijke hoofdstad, voor de grote gemene deler moet opkomen, en vooral ervoor moet zorgen dat het veilig blijft…

Dat is zo’n beetje haar enige goede troef: dat het uit de hand dreigde te lopen, en dat het ingrijpen de enige manier was om dat verder uit de hand lopen tegen te gaan. Natuurlijk klopt deze theorie in de praktijk, je moet altijd iets doen om erger te voorkomen…

Want als ‘vredelievende proteststudenten’ eenmaal klinkers uit de straat trekken en deze naar agenten gooien, dan geldt de onweerlegbare wiskundige formule: 1 + 1 = 2. Kort gezegd: als men het kwaad verdubbelt, moet je dat weer gaan delen…

Dat delen, het terugbrengen van 2 naar 1, het weer in de oude toestand van vóór de onveilige onrusten terugbrengen, is de gouden regel om de boel niet gigantisch uit de hand te laten lopen. Ik kan het niet anders dan eens zijn met Femkes besluiten…

Nu neemt ze deze besluiten (gelukkig) niet alleen, want de ervaren Mokumse politie heeft er een zware stem in. Toch vind ik het bewonderenswaardig dat een van nature recalcitrante linkse oppositieleider van weleer, nu deel van het establishment is geworden…

Dat heeft dan weer te maken met de streling van het Eigen Ego, dat je daadkrachtig bent en de boel, uit hoofde van de veiligheid, onder de duim hebt kunnen houden. En ach, zal ze denken, dat beetje politiegeweld, dat stelde niks voor hoor…

Alweer zou ik het zelf gezegd kunnen hebben. Het is inmiddels een afgrijselijk cliché geworden, maar: protesteren is prima, echter doe het vreedzaam en op de daarvoor aangewezen plekken, zonder andermans eigendommen te vernielen…

Toine Heijmans heeft op blz 15 een interessante column: ‘Niemand heeft werkelijk een belang bij het einde aan migratie’. Mijn eerste reactie was: man, lul niet, dit is weer zo’n typische linkse krantenkop. Al lezend dacht ik, misschien heeft hij toch wel een punt…

De voordelen die hij noemt: politici bedrijven er politiek mee (het zwakste punt denk ik), smokkelende vrachtwagenchauffeurs raken anders hun lucratieve bijbaantje kwijt, bedrijven doen graag zaken met immigranten want zijn spotgoedkoop…

Toch vergeet Heijmans nog wat punten denk ik. Zoals de georganiseerde misdaad achter de vrachtwagenchauffeurs en bootjesbestuurders. En de migranten zelf die denken dat het Aardse Duitenparadijs bestaat en daar veel geld voor over hebben…

Ook komen de immigratielanden zelf op deze wijze vrij eenvoudig van hun lastposten af, plus dat ze vaak feedback van het land van aankomst krijgen welke personen het betreft, zodat ze doelgericht de achterblijvende familieleden kunnen chanteren…

Dat was zo’n beetje de samenvatting van het hoofdnieuws van de boomdikke Volkskrant. Gisteravond kwam daar nog iets interessants bij op het gebied van het ‘oude nieuws’. Ik weet al niet meer op welke zender, maar er was een documentaire over Jomanda…

Dat was een aandachttrekkend ‘spiritueel’ fenomeen uit de jaren ’90. In deze docu maakten we kennis met de handel en wandel van deze bijzondere vrouw. Het gaat te ver om er al te diep op in te gaan. Echter, ik zag toch erg vreemde beelden uit haar sessies…

Jomanda: Lady Of The Light, heette deze docu. Natuurlijk weten we, als we terugblikken in de geschiedenis, dat zulke zelf-verheerlijkende mediums van alle tijden zijn, en zeer creatief zijn in de perfectie van hun bedrog…

Daarom was ik zo verbaasd dat de voorheen toch best bekende en zeer geliefde Tineke de Nooij, nu inmiddels verworden tot de ‘vergeten pieper in de kelder van de oogst van vorig jaar’, min of meer erkende dat er echt wel vreemde dingen gebeurden te Tiel…

Tineke wekte bij mij de indruk dat ze werkelijk geloofde dat Jomanda over heel bijzondere gaven beschikte. Ik kan me vergissen, maar Tineke leek me een bewonderende adept te zijn van Jomanda, zelfs nog ten tijde van het maken van de docu (2021)…

Tiel, dat was trouwens de locatie waar Jomanda haar hoogtijdagen vierde, met soms tweemaal daags een gezelschap van enkele duizenden personen die geholpen wilden worden met hun (niet zelden terminale) ziekte. Hysterie en hoogspanning, dat is wat ik zag…

Dezelfde hysterie/spanning die je weleens in religieuze sessies ziet ‘gebeuren’, waarbij mensen over hun hele lijf gaan trillen, of juist als een vaatdoek ineen zakken, of de armen ten hemel heffen en ‘spontaan’ de aanwezigheid van God of enig ander wezen voelen…

Ik zie toch ook enige overeenkomst met types als Joost Klein: het is de iedere seconde van de dag in hun hoofd schreeuwende drang om aandacht, waarbij alles is toegestaan, mits die drang maar wordt bevredigd. Jomanda was echter een vrij rustig persoon…

Want dat hoort natuurlijk bij een spiritueel medium. Als je dan over het podium gaat stuiteren als een Klein, ben je meteen je geloofwaardigheid kwijt. Het vermoeden is, want niets kun je na zo’n lange tijd nog feitelijk bewijzen, dat een gedeelte toch echt was…

Het eerste deel bestaat uit in scene gezette ‘wonderen’ of ‘reacties’, het tweede deel uit de altijd wel in grote massa’s aanwezige hysterie, die optreedt als bepaalde mensen ergens van overtuigd zijn of worden (ik noem dit het Rostelli-effect)…

Dat is het effect dat weliswaar niet aan de magiër-hypnotiseur Rasti Rostelli kan worden toegeschreven, maar wel door hem prachtig in beeld is gebracht in zijn shows, zoals op tv: dat er altijd een klein deel van de mensen gevoelig is voor een snelle hypnose…

Sommige professionele hypnotiseurs, zoals therapeuten en artsen, beweren dat ze aan de oogopslag van mensen, en/of hun lichaamshouding, kunnen zien of deze mensen eenvoudig of moeilijk te hypnotiseren zijn. Rasti Rostelli heeft dat ook weleens gezegd…

Het is niet ondenkbaar dat de over het algemeen als zeer intelligent beschouwde Jomanda, tevens over zulke gaven beschikt: dat ze vrijwel meteen ‘weet’ of aanvoelt’ of een persoon op haar podium (= in de zaal te Tiel) snel ‘fratsen’ kan gaan vertonen…

Hoe het ook zei, en wat je er ook van vindt: mij prikkelt The Lady Of The Light om weer eens in mijn oude boeken over spiritualiteit te duiken. Dat zijn zowel boeken van zelfverklaarde spiritueel ‘verlichten’, als wel van onderzoekers naar spiritualiteit…

En alles wat daar zo’n beetje tussenin zit, zoals ervaringsdeskundigen die van alles beweren te hebben meegemaakt, of direct aanwezig zijn geweest bij ‘wonderen’ of ze hebben ondergaan. Daartoe reken ik cardioloog Pim van Lommel en neurochirurg Eben Alexander…

Maar ook bezit ik een hele reeks boekjes van zelfverklaarde wonder-onderganers, zoals Ute Kretzschmar, Barbara Hand-Clow en Gary Zukav, die nog ooit vaste side-kick was in de door vele miljoenen bekeken shows van miljardair Oprah Winfrey…

In het rijtje mag niet ontbreken de nogal vage Drunvalo Melchizedek, die onleesbare boeken heeft geschreven en al vele malen door het ijs is gezakt als zelfverklaard ‘wonder’. Het allermooiste exemplaar is Ashayana Deane, van The Voyagers-boeken…

Het is een in een periode van mijn leven wat uit de hand gelopen hobby, dat ik op de hoogte wilde blijven van wat er zoal speelde in op het terrein van de spiritualiteit en aanpalende, soms nog veel vagere terreinen. Het interesseerde me, meer niet…

Omdat het een boeiend deel van onze wereld is, dat wat we de spirituele wereld noemen. Een klein onderdeel van de totale wereld, waar ook, wat mij betreft, religie gehuisvest is. Omdat het allebei gebaseerd is op geloof, in iets geloven…

En dan bedoel ik niet dat ik geloof in de ongelooflijke kwaliteiten van atlete Femke Bol, maar niet met een stopwatch of ander instrument meetbare kwaliteit van iemand of iets. Zoals het voetstoots aannemen van iets, wat on-feitelijk is…

Ooit kreeg ik van een bekende uit het bedrijfsleven een boek uitgereikt, geschreven door iemand anders, niet door de uitreiker zelf dus. Die ‘bekende’ was een tegen het narcisme aan schurkende persoon, die vaak mensen imponeerde met het succes van anderen…

Zoals dat hij bekenden een boek cadeau deed, en voorin dat boek een spreuk of kernachtige zin of zinnen schreef, waarmee hij dan iets bedoelde. Zo kreeg ik ooit een boek van hem overhandigd, waarin hij had gekriebeld: ‘Facts are stupid things’…

Ik moest daar toen erg om lachen, nadat ik eerst een mij overvallende vleug van woede moest wegslikken. Toen ik eenmaal bij mijn positieven was gekomen, en het lachen niet meer wilde weggaan, begreep ik pas de ‘grotere context’ van deze spreuk…

Dat vooral mensen die hun filosofie of regelmatig geuite uitspraken niet kunnen onderbouwen met basale feiten, heel vaak naar de ludieke tegenhanger ervan grijpen: door feiten in het ridicule te trekken, dat het helemaal niet om feiten draait in het leven…

Eén van de vele levenslessen die ik (vallend en opstaand) heb mogen leren, is dat je deze mensen in hun niet-feitelijke waan moet laten. Dezelfde persoon werd in de covid-periode een aanhanger van complottheorieën. Logisch toch? Want het is nergens op gebaseerd…

En juist dat het nergens op gebaseerd is, geeft hun een gevoel van sterkte en macht, dat ze niet op die feiten onderuit kunnen worden gehaald. Omdat je niet kunt bewijzen dat ze het niet bij het rechte eind hebben. De omgekeerde bewijslast gaat niet op…

Je kunt nu eenmaal niet bewijzen dat een religieus persoon in onzin gelooft. Dat is inherent aan de religieuze betekenis van het woord ‘geloven’. Maar goed zeg, waar heb ik het eigenlijk over? Laat ik tot de orde van de dagfeiten overgaan: boodschappen doen…

Barfman