Ons militaire apparaat, aangestuurd door de regering, heeft besloten afscheid te nemen van de eervol met pensioen gaande F16 van de firma Lockheed, ons inmiddels sterk verouderde gevechtsvliegtuig, opgevolgd door de F35. Aan het eind van vorig millennium hadden we nog de voorganger de F104, die de beruchte naam Starfighter had gekregen. Vanwege de onbetrouwbaarheid van dit toestel werd het ook wel The Widow Maker genoemd. Dat was zo omdat er overwegend mannen in deze glimmende stalen apparaten vlogen…
In de jaren ’70 heeft de zanger van de Engelse space-rock-band Hawkwind, Robert ‘Bob’ Calvert, een geniaal en nogal komisch project gecomponeerd en uitgegeven onder de naam: Captain Lockheed and the Starfighters. Omdat ik zelf een groot fan was van Hawkwind vanaf eind jaren ’70, was ik de trotse bezitter van deze in Nederland toen vrij zeldzame LP (daarover later meer). Bob Calvert had handig gebruikt gemaakt van de muzikanten van de toenmalige Hawkwind-set, waaronder Lemmy, die nog niet het later beruchte Motörhead had opgericht. Ook was zanger Arthur Brown ingevlogen voor de moeilijke hoge zangpartijen, hij was al een bekende ster in het VK met zijn hit Fire uit ’68…
Enfin, ik heb dit album als jongeling honderden malen beluisterd, het is geen leugen dat het me voor de rest van mijn leven heeft beïnvloed. Het was vaak even puzzelen, maar stukje bij beetje raak je bekend met de tientallen (Engelse) woordgrapjes en andere geintjes die Calvert verwerkte in de teksten. Zoals een variant op het oude liedje Catch a falling star, in 1957 door Perry Como gezongen, maar bijvoorbeeld ook in de latere film Love Actually verwerkt. Het genie Calvert maakte ervan: Catch a falling Starfighter…
Het gaat te ver om hier alle spitsvondigheden te vermelden. Het kan geen kwaad om dit album eens te gaan beluisteren, bijvoorbeeld als een historisch-komisch document van de allang six feet deep zijnde Calvert, die leed aan wanen en krankzinnigheid, wat volgens de experts niet zelden genialiteit benadert. Ik beperk het graag tot de opmerking: ga maar eens luisteren. Het is een weelde voor het oor en het hart, ook al is het inmiddels vijftig jaar oud…
In de jaren dat het album nauwelijks te koop was eind jaren ’70, vond ik een exemplaar van Captain Lockheed in de bibliotheek van mijn stad, waar ik die meteen leende en eindeloos bleef verlengen. Uiteindelijk gaf ik de bieb aan dat ik ‘m kwijt was en dat ik, ter compensatie, bereid was de aanschafprijs plus boete te willen betalen, zodat ik, sluw als ik was, de rechtmatige eigenaar van het album kon worden. Ik vond het nogal slim van mezelf, toen. Maar ja, ik wist nog niet dat het universum zulke zaken wreekt, wat dan ook gebeurde…
In mijn enthousiasme leende ik CL uit aan een goede vriend, ook een Hawkwind-liefhebber. Hij was er erg content mee, gaf hij aan. Enkele weken hoorde ik niets van hem, zodat ik hem op school aansprak, wat hij ervan vond. Stamelend moest hij erkennen dat er een ongelukje was gebeurd met CL. Hoezo dan, vroeg ik verbaasd? Nou, het zit zo, zei hij, mijn vader zag vorige week dat ik die plaat van de bieb op mijn kamer had liggen, die volgens het datumvelletje, achterop de hoes geplakt, al weken geleden had moeten worden ingeleverd bij de bieb. Aldus leverde zijn vader, een rechtschapen man, het album in aan de balie, zonder verder iets te zeggen tegen de biebmedewerkers, zich schamend voor de fratsen van zijn zoon. Wel had hij een briefje van vijfentwintig gulden bij het datumvelletje gevoegd, die de kosten zouden dekken. En zo kwam het album weer terug bij de bieb, terwijl ik toch de aanschafprijs van de LP plus boete had betaald, aangevuld met de dubbele fee van de vader van mijn vriend. Vreemd genoeg heb ik CL nooit meer aangeboden zien worden in de platenverhuur, omdat ik erop gebrand was het stiekem mee te kunnen nemen, in de veronderstelling dat ik inmiddels de rechtmatige eigenaar was. Ik sluit niet uit dat de bieb nog steeds bezig is uit te vogelen wat er toen is gebeurd, zeg ik met een knipoog…
Tja, zo gaat het in het leven vaak, als je de boel probeert te belazeren. Ik heb er gemengde gevoelens bij, want ik was een dief maar ook volgde ik mijn passie, de liefde voor muziek. Inmiddels is de opvolger van de F104, de F16, Falcon Fighter genoemd, als hypermoderne kist ingezet in Oekraïne. Want voor dat land is dat goed genoeg, vinden wij. Onze afdankertjes kunnen daar nog prima Russen killen, denken we. Het is erg jammer dat Bob Calvert er niet meer een prachtige parodie op heeft kunnen maken. Moge hij rusten in vrede…
Barfman