De arme King Charles krijgt het wel voor de kiezen zeg. Heeft-ie eerst meer dan vijftig jaar moeten wachten totdat zijn moeder eindelijk door veerman Charon werd opgehaald, wordt-ie nu op zijn rondreis door de voormalige Britse koloniën uitgescholden door een Australische senator. Kleine toevoeging: dat was een vrouwelijke afstammeling van de inheemse bevolking van Australië, vóórdat het roemruchte Britse Koninkrijk er een strafkolonie van maakte om haar meest gevaarlijke gevangenen naar toe te deporteren. Weegt nu de vijftig jaar die Charles heeft moeten wachten op tegen de minimaal tweehonderd jaar dat de natives er niet bepaald onder zachte dwang van de Britse Kroon leven? No, not at all…
De vele generaties van opgekropte onderdrukking moet er nog steeds een keer uit denk ik. Het is goed dat we met Charles III een vrij soepele geest te pakken hebben, die tegen een stootje kan. Zijn mum was van een heel ander laken een pak, een ijzervreetster die zich nergens iets van aantrok, en even later, na een bezoekje aan die leuke voormalige klonies, gewoon weer schamper lachend, zwaaiend met dat slappe handje, in het vliegtuig of op de boot stapte, terwijl ze haar smalle schoudertjes ophaalde in dat chique mantelpakje…
Grappig, of misschien ook niet grappig, is dat deze senator, Lidia Thorpe, een Engelse naam heeft. Deze naam brengt me onmiddellijk bij Ian Thorpe, bijgenaamd (The) Thorpedo, de toenmalige sportieve aartsvijand van onze zwemkoning Pieter van den Hoogeband. Thorpe was de man met aangeboren zwemvliezen aan zijn voeten (hij had schoenmaatje 54), wat hem, volgens velen, voordeel opleverde. Wat is nu de link met de eerdergenoemde Lidia Thorpe? Geen enkele, hoogstens de achternaam. Plus misschien dan het gegeven dat ze allebei tot een minderheidsgroep behoorden, die het in het conservatieve Australië al heel lang moeilijk heeft: Lidia als native, Ian als gay person…
Toch deed me de schreeuwend uitgevoerde scheldactie van Lidia een beetje denken aan de rebelse Jean-Pierre van Rossem, die onze zuiderburen jarenlang heeft geterroriseerd. Ook hij werd, net zoals Lidia, uit het Parlement verwijderd. JP riep: Vive la république d’Europe! Dat was toen hij namens zijn opgerichte politieke partij ROSSEM in het Belgische Parlement zat, en het op een zeer precair moment de Parlementaire zaal inriep: tijdens de inauguratie van Koning Albert II. Het lijkt er veel op dat horzelige personen, tijdens hun protestacties, steeds weer met lichte of zware dwang door beveiligers uit de openbare ruimte moeten worden verwijderd, om orde en rust te herstellen. Of je dan achteraf kunt zeggen dat het succesvol is geweest? Geen flauw idee, maar bijvoorbeeld dichtbij huis blijft zo’n verhaal van die kwibus van een van Rossem toch hangen in je geheugen…
Eerst moest ik er om glimlachen, toen het gebeurde. Later dacht ik: wat een brutale vlerk is die man toch, dat hij zijn boodschap nooit kan overbrengen door het op een normale manier te doen. Altijd: schoppen, trekken, duwen, schreeuwen en de lastpost uithangen. Nooit: in goede sferen zijn mening verkondigen, aan de overlegtafel, of naar de parlementaire microfoon grijpend, waar je als Kamerlid recht op hebt om op deze wijze je mening te verkondigen. Het bruggetje van Van Rossem naar een type als De Pruik is eenvoudig te maken, want ze zijn overal, als insecten, of als een geniepig virus…
Toch hebben ze regelmatig enig nut in het geheel van politieke systemen. Dat is omdat dit geheel ook behoefte heeft aan tegenkrachten. Want de uitkomst van iets is beter, als dat iets onderweg naar het iets worden flink wat weerstand heeft ondervonden. Tegenkrachten van minderheden zorgen ervoor dat de finale uitkomst van politieke beslissingen beter wordt. Ik spreek nu over democratieën. In andere staatsvormen weet ik het niet, of dit zo is. Ik denk dat afwijkingen daar vaak een stille dood sterven, in de kraag gegrepen door geheime diensten, dan wel als vermist opgegeven (en nooit meer teruggevonden)…
Vandaag zal de vlag hoog in de top van de Turkse overheid wapperen! Want het bericht is verspreid dat de rebelse Gülen is overleden, de horzel in de pels van Tayyip Erdogan. Zo heeft iedere machthebber wel ergens een tegenkracht. Putin had Navalny. De Franse democratie had/heeft de familie Le Pen. Inzoomend op een klein stukje van onze vaderlandse democratie: de Tweede Kamer had Arib. Afgelopen vrijdag zat ze weer bij de rechter, nu om de staat aansprakelijk te stellen voor de opgelopen averij. Ik hoorde in een journalistiek item op de radio zeggen dat zowel Arib als de Kamer gelijk had. Arib was toch erg lomp geweest met haar autocratische wijze van bevelen naar de hoofden van haar medewerkers slingeren, maar ook had ze gelijk dat het verdomd veel weg had van een politieke afrekening, waartegen ze zich niet kon verdedigen…
Krachten en tegenkrachten. Het dagelijkse leven is precies zoals in het kleine, dat van de natuurkunde. Zelfs op atomair en nog kleiner is dit fenomeen bezig: aantrekken en weer afstoten, acties en reacties. Het is bijna zoals de oude sketch van Hans Teeuwen over werving & selectie: jij wel, jij niet, trekken en duwen dus. Soit, waar is hij trouwens gebleven, onze Hans? Soms zie ik een doorgestuurd online filmpje van ‘m, waarin hij op agressieve wijze de aandacht naar zich toe probeert te trekken. Gelukkig kun je er nog wel om lachen, al is het in mijn geval duidelijk minder dan voorheen. Maar: is het effectief? Werkt het? Bereik je je doel? Geen flauw idee, of Teeuwen nog doelen heeft. Hij gaf me een uitgebluste, getergde indruk. Alsof hij hulp nodig heeft. Of moet je zeggen: hij is verzadigd geworden, zoals bij koolwaterstoffen. Na honderden geniale, soms unieke grappen kun je jezelf ‘gewoon’ niet meer overtreffen. Best tragisch dus, zo’n man…
Barfman