Gisteravond ontving Margriet van der Linden, u weet wel, bekend van haar opvulprogramma ‘M’ (toen er op NPO1 een gat tussen 7 en 8 uur ’s avonds ontstond omdat Matthijs van Nieuwkerk wegviel), de Sonja Barend Award voor het beste interview van afgelopen jaar. Dat was: haar interview in het programma Zomergasten, waar ze de mensenrechtenadvocaat Liesbeth Zegveld te gast had. Een mij in ieder geval hooglijk verbazende toekenning aan Margriet, omdat ik het een tenenkrommend interview vond: ergens halverwege haakte ik mopperend af, vanwege oninteressant en te gelikt, te veel poesiealbumachtige flinterdunne meisjesklets. Dat bedoel ik niet denigrerend jegens vrouwen, want andere feminiene interviews bij Zomergasten vond ik, zoals die van Hanneke Groenteman en Janine Abbring, veel beter. Maar ach, het is een kwestie van smaak, en het team achter deze Award is natuurlijk vele malen deskundiger dan ik (zei de gek)…
Margriet van der Linden ging gisteravond helemaal uit haar dak. Begrijpelijk, want Sonja herself overhandigde haar de Award. Trouwens, dat dak van Margriet is een rockabilly-achtige vetkuif, een coupe die ik nooit zo goed heb kunnen plaatsen, wat het zegt of betekent als je op deze wijze je schedelbedekking vormgeeft. Met ‘deze wijze’ bedoel ik dat haar kapsel tamelijk stijf rechtop staat als een hanenkam, geholpen door een flinke struif hairspray of ander stijfsel. Even goed, het is wat mij betreft een vorm van armoede dat juist M(argriet), die op enig moment vanwege tegenvallende kijkcijfers van de buis werd gebonjourd, nu vanwege ‘kijkbuisvriendjes’ gecompenseerd wordt. De door VARAgids geïnitieerde prijs laat zien: “De jury bestaat in 2024 uit Yasmina Aboutaleb (de Volkskrant), Maaike Bos (Trouw), Amber Wiznitzer (NRC) en Johan Reijnen (vz, VARAgids)”…
Ik weet alweer niet goed wat het betekent, maar: de dochter van de voormalige burgemeester van Rotjeknor is pas 29 jaar oud, geen ervaren ijzervreetster in het vak dus (zoals de naamgeefster van de Award). In een interview in Opzij staat dat Yasmina al jarenlang in het vak zit. Okay dan. Ook Maaike Bos zit erin: een onafhankelijk journalist, zegt ze van zichzelf, maar wel columniste in Trouw – hoezo onafhankelijk? Ze is 42 jaar oud, beter dus. En dan: Amber Wiznitzer van het NRC, 27 jaren jong, tv- en theatercolumnist. Ach ja, ik ben gewoon gek. Johan Reijnen is de voorzitter van het spel, hij is van VARAgids. Opmerkelijk: Sonja Barend was van de VARA, Margriet van BNN-VARA. Ik weet het niet hoor. Maar het zal allemaal wel, denk ik. Zuivere onafhankelijkheid bestaat niet meer…
Vanochtend is voor de zoveelste maal Justine Marcella, Monarchie-Deskundige, aangeschoven bij de bekende ouwehoernieuwsshow van WNL op NPO1. Gisteravond was ze ook al in beeld bij Van Roosmalen en Groenteman (Hannekes zoon), maar wat ze daar deed is me niet duidelijk geworden, anders dan haar deskundige Koningshuizencommentaar geven bij twee minuutjes gekrakeel over King Charles. VanR-en-G vind ik trouwens best een aardig programma hoor, het sluit naadloos aan op het achtuurjournaal. Ik heb het verder niet zo met Justine, als anti-Monarchist. Maar wat ik wel moet beamen: ze heeft een alleraardigst gevoel voor humor, want ze is een groot fan van Koot & Bie, met name het Simplistisch Verbond, dat thans 50 jaar bestaat, hoor ik zeggen. Daarmee stijgt ze in mijn achting, ik zag haar net met nattige ogen van het lachen op haar stoel schuifelen, na een item over Prof. Dr. Ir. Akkermans, uitmuntend door Koot vertolkt. Dat was fijne tv, het hele land sprak erover toen het op zondagavond werd uitgezonden, in een item van Louc Hobbema, de fantastische fake verslaggever…
Ja, als je als oude lul, zoals ik, je weer eens onderdompelt in de lang vervlogen tijden van de tv-historie, dan moet je toch echt wel erkennen (vroegah was het zoveel beter!) dat het er niet echt op is vooruitgegaan in tv-land en erbuiten. Misschien, of misschien ook niet, dat heel soms Arjen Lubach nog een klein beetje in de buurt komt, maar verder is het kaa met pee, vind ik. En ja, laat me gewoon even die oude cynische pleurishond zijn met vlooien in de onverzorgde vacht, die zich amechtig vastklampt aan dat verleden, toen internet nog niet onder de mensen was en podcasts nog gewoon hoorspel heetten…
Heel kort wil ik stilstaan bij een tegen de Monarchie aan schurend nieuwsbericht: Stichting (Gelijk)waardig herstel, het hobbyproject van Prinsesje Laurentien, zou zo goed als op haar bips liggen. Laurentientje geeft aan dat het allemaal de schuld is van het Ministerie. Zo is de website die de overheid moest maken nog niet af, zegt ze. Schuld: niet van de stichting! Maar het leek me allemaal prima te werken zonder de website, aangezien duizenden gedupeerden Laurentien gewoon ook zonder website wisten te vinden omdat er een enorme plunjezak geld beschikbaar werd gesteld…
Toch vind ik het extra pijnlijk dat zo’n vermoedelijk goedbedoelende stichting, ook al is die ontstaan door het initiatief van een naar aandacht snakkend Prinsesje (dat ook nog eens beschuldigd werd van grensoverschrijdend gedrag jegens ambtenaren), eerst heel wat slachtoffers blij heeft gemaakt met flinke sommen geld die in het vooruitzicht werden gesteld, wat bij nader inzien toch meer weg heeft van royale porties dode mussen. Nadat er aanvankelijk sprake was van een proefperiode (zegt men nu), gaat de stichting later dit jaar, zonder haar beschermvrouwe, aan een periode van opschaling beginnen zegt men, met hopelijk op korte termijn ook uitkeringen aan de gedupeerden. Dat wordt namelijk tijd! Na alle gelul moet het nu maar eens afgelopen zijn, en moeten er daden komen. Geen woorden, maar daden. Dan gaan we pas echt zien welk vlees deze stichting in de kuip heeft…
Barfman