De natuur, of anders gezegd, Moeder Aarde met daarin als te onderscheiden ‘afdelingen‘ opgenomen Milieu en Klimaat, is zich nogal tegen ons mensen aan het afzetten. Zie onder meer het slechte weer in de buurt van Valencia en nu ook al in Catalonië. Er zullen ongetwijfeld professionele doemdenkers zijn (nog niet zo lang geleden, in de mondkapjesfase, complotdenkers genoemd), die deze rampen zullen wijten aan in het eerste voorbeeld de rampzalige sinaasappelteelt en het tweede de afscheidingsperikelen van Poetsdemont etc. Misschien is er een clowneske correlatie, maar beslist geen feitelijke causaliteit…
Het veranderende weer laat natuurlijk ook in ons land diepe sporen achter door overstromingen, onbruikbare onder water staande boeren akkers en bijbehorende misoogsten. Maar waarvoor zou ons land dan ‘straf’ kunnen krijgen van Moeder Aarde? Tja, dat is best een imponerende lijst wat mij betreft, als ik me in een kloffie hul van de gemiddelde complotfilosoof. Wat dacht u van: de slavernij, de VOC-mentaliteit, ontdekkingsreizen, apartheid (of is het officieel Apartheid?), de perfectie van de ‘landbouw- en dierenindustrie’, onze ‘kaaskoppigheid’ in relatie tot het hiervoor genoemde, etc etc…
Maar ach, het zal wel mijn eigenste paranoia zijn dat ik denk dat Moeder Aarde ons een poets wil bakken of zoiets. Al zou ik het, als Moeder Aarde in persoon blijkt te bestaan en ze in staat zou zijn haar toorn over ons uit te storten, heel goed kunnen begrijpen, wat er zoal gebeurt in de wereld. Want erg zorgzaam en liefdevol zijn wij pak ‘m beet de laatste tweehonderd jaar niet geweest voor onze directe woon- en leefomgeving. Misschien dat alleen wat we nu noemen natuurvolkeren nog de vriendschappelijke band met Moeder Aarde dagelijks aanhalen. Dit zijn bijvoorbeeld: geïsoleerd levende eskimo’s, indianen diep in het Amazonewoud, nog in een lendendoek en met speer in de hand rondrennende koppensnellers in de Indonesische oerwouden, en misschien wat van de wereld afgekeerde Afrikaanse bosjesmannen (èn -vrouwen, hè! – want ik ben wat je noemt een zeer inclusieve jongen)…
Deze volkeren voelen bijvoorbeeld nog een aardbeving aankomen of hebben weet van een naderende zwerm van miljoenen sprinkhanen. Ze staan, wat voor veel moderne mensen werkelijk onbegrijpelijk is geworden, nog in een soort verbinding met de natuur, met die Moeder, met de elementen, met de donder en de bliksem en de natuurlijke rampen die al een miljard jaar over de aardoppervlakte razen. Hoe dat precies zit, dat zijn wij moderne mensen kwijt, zo schijnt het. We kunnen nog net begrijpen dat er sprake is van natuurvolkeren, maar dan houdt het vaak op…
Wat wij dan wèl kunnen voelen, is dat Max Verstappen toch weer grote kans heeft om wereldkampioen te worden, dat de lokale Mokumse voetbalclub misschien toch nog Europees voetbal kan gaan halen, dat we voelen dat de net overleden Quincy Jones belangrijk was voor de nog immer geliefde Michael Jackson, en dat we een snik latend meevoelen met de zangvogeltjes in onze tuinen die, naar nu is gebleken, ongewenste pesticiden binnen zouden hebben kunnen krijgen omdat in het door de Vogelbescherming aanbevolen zangzaad onduidelijke hoeveelheden pesticide zijn aangetroffen. Welk pesticide, en in welke toxische of non-toxische dosis, dat zegt het bericht niet (de bekende waardeloze journalistiek dus). Even goed, waar of niet, we voelen ons toch schuldig voor die arme pimpel- en koolmeesjes, die op brute wijze de dood zullen gaan vinden. Vroeger, en zo niet, dan wel later…
Barfman