Vandaag is Big Election Day: de Amerikaanse kiezer kiest een nieuwe president, dat is een zekerheid. Wij, hier in onze rijke West-Europese pluriforme democratische contreien, zien het als een keuze uit twee kwaden: als we hier voor de keuze stonden, zouden we vermoedelijk zeggen op de minst slechte persoon gestemd te hebben. In mijn geval zou dat zijn: Pamela Harris. Ja, ik weet best dat ze Kamala heet, voor mij is het gewoon een soort Pamela, maar dan net even anders: niet blond en in een te krappe bikini huppelend over Venice Beach op zoek naar drenkelingen, maar een voor mij onbestemde vrouw, vlees noch vis, zonder echte visie of strijdkreet, die dan raar genoeg weer wel beweert dat Trump een fascist is…
Tja, dat is het Grote Moddersmijten waaraan beide kampen zich schuldig maken. Trump noemt met zijn zalvende, dweperige stem, haast intiem fluisterend, dat Pamela een fake is, dat ze stupid is, low-IQ, en wat al niet meer. En toch, toch vind ik Trump als mens méér echt, méér van vlees en bloed, dan Pamela met haar maniertjes, haar onzekerheid vermengd dan wel kunstmatig aangevuld met een extra portie arrogantie en ‘vermeende elitaire superioriteit’, waar de Democraten sinds Billary Clinton een patent op hebben genomen: “We can’t lose dear friends”. En niet te vergeten dat ze, Pamela, gedurende de vier jaar onder Sleepy Joe Biden zo goed als onzichtbaar is geweest, alsof ze een soort van sleeping beauty was, maar dan de eerste niet-witte versie ervan, braaf liggend onder haar glazen stolp, wachtend op haar prins op het witte paard om haar wakker te kussen…
Ach, ze is wel degelijk wakker gekust, maar dan middels een kiss of death van Sleepy Joe, die na zijn kus meteen haar plek onder de stolp heeft ingenomen, de lethargie omarmend als een warme deken. Zojuist hoorde ik op de radio de mededeling dat Trump nu zelfs voor zou staan, gebaseerd op de laatste geluiden uit de VS. Het is al weken mijn stellige overtuiging dat hij gaat winnen. Omdat Pamela alleen maar kan verliezen, niet omdat Trump op eigen kracht wint. Het is het nare, onbehandelbare Billary virus, waartegen iedere strijd zinloos is. Wat niet betekent dat ik niet graag zou willen dat ze wint, want voor de wereld is Trump een ramp, met name voor Europa…
Best leuk om af en toe een kwartiertje naar te kijken, als hij de zoveelste verbale fratsen uithaalt en de lachers op zijn hand probeert te krijgen met schunnige kleedkamertaal. Iets wat ik Pamela nog nooit heb zien of horen doen. Het is een ongehoord gebrek aan ijzer en vitamine in het lijf van de Democraten, dat zij de Vice ‘automatisch’ naar voren hebben geschoven als meest geschikte kandidaat. Ik heb het al vaker geroepen, dat de Democraten een bekende Hollywood star of andere bekende wereldburger hadden moeten vragen om die naar voren te schuiven. Zo’n man als George Clooney bedoel ik, of desnoods de stokoude maar nog springlevende Jane Fonda, en wie weet wel Dick Cheney nu zijn arme dochter Liz zo onder vuur is komen te liggen. Ik denk dat zelfs Arnold (Schwarzenegger) direct “jawohl!” zou hebben gezegd als hij in de VS geboren was…
Yeah, op het hebben van dromen en utopische gedachten staat nog steeds geen straf. Laat mij maar gewoon even speekselen, omdat het helpt de dreun te doen verwerken die ons morgenvroeg, bij het wakker worden, te wachten staat: dat die malloot met zijn oranje hairdo en kunstmatig gebruinde fuckface (ahum) mag roepen dat hij gewonnen heeft, dat de glorieuze overwinning vooral aan zijn superieure kwaliteiten van staatsman te danken is, op de tweede en derde plaats gevolgd door zijn directe omgeving en de kiezers. Als hij dat zo zou zeggen, geen kiezer zou het hem kwalijk nemen, want hij komt werkelijk overal mee weg, niet in de laatste plaats vanwege juist die kiezer, the average bible belt farmer, working class hero, black men, latinos and muslims. Dáár zit zijn kracht, om die aan te spreken voor hem te gaan, terwijl Pamela’s magere feiten abortus en de blanke, elitaire, hoogopgeleide East Coast voter zijn, plus Sweet Cali…
Om alvast aan de koude douche van morgenochtend te wennen, ga ik vandaag al twee maal koud douchen. Dan bouw ik wat weerstand op, net als die vermaledijde Ice Man, waar je trouwens niets meer over hoort. Godzijdank denk ik dan maar, want ik werd er naar van, dat verhaal in de Volkskrant. Vanochtend werd trouwens ook bekend dat het personeel van het veelgeplaagde Boeing weer aan het werk gaat, nu er een deal met de directie is over een loonsverhoging van 38% in vier jaar. Zulke zaken gaan Trump, eenmaal aan het roer, kopzorgen geven, hoe hij in godesnaam van de binnenlandse inflatie af moet komen. Gelukkig dat hij nog wat geschoolde adviseurs om zich heen heeft, die ‘m daarbij kunnen helpen. Want als hij alles uit de losse pols zou doen, à l’improviste, met een grote bek van heb ik jou daar, dan kan hij weleens snel in de shit komen te zitten. Of is dat juist wat we willen, hier aan de overzijde van de Atlantische Plas?…
Barfman