Eén van mijn twee favoriete ‘oorlogs- en Ruslandspecialisten’, Rob de Wijk, zat vanochtend aan tafel om op verzoek van NPO1 commentaar te geven op de afgelopen dagen ontstane situatie inzake de aanstaande bewapening van Oekraïne met Amerikaanse langeafstandsraketten. Rob heeft, zoals altijd, een realistische mededeling te doen. Hij maakt zich grote zorgen over de situatie vanaf 20 januari, als Trump met zijn knots gaat zwaaien. Rob verwacht dat de VS haar handen zal gaan terugtrekken van de situatie in Oekraïne. Of dat één hand is of beide, dat laat hij in het midden, voorzichtig als hij is…
Rob de Wijk is trouwens al zeventig jaar oud! Dat zou je niet zeggen, als je hem in de studio ziet zitten naast Fidan Ekiz. Die laatste is nog geen vijftig jaar oud. Ze ziet er ‘zeg maar’ uit zo oud als haar paspoort aangeeft: zevenveertig! Sommige mensen hebben iets jeugdigs, zoals Rob. Dat komt ook door zijn haardracht. Precies de haardracht zorgt ervoor dat Fidan niet jonger lijkt dan ze is. Fidan heeft (vrijwel zeker) hetzelfde merk krultang als ‘Miss krultang’, Dilan Yeşilgöz-Zegerius. Dilan is een half jaar jonger dan Fidan. Naar mijn mening is haar hetzelfde lot beschoren als Fidan: ze ziet er helaas voor haar niet jonger uit dan haar paspoortleeftijd, ondanks fanatiek krultanggebruik…
Dus alle lof voor Robbie de Wijk, onze jeugdige vlegel die zoveel verstand heeft van oorlog en vrede. Hij mag, ogend als een beginnende vijftiger, zijn doorgaans wat saaie, maar wel indrukwekkende presentaties doen over de toestand in de wereld. Naast Rob is er nog een andere persoon, een Ruslandkenner, die ik erg waardeer vanwege haar kennis van het grootste land op aarde en alles wat erin gebeurt: Helga Salomon. Ze weet bovendien een goede portie humoristische relativering in haar opinies te verwerken, wat mij altijd graag naar haar doet luisteren. Hoe oud ze is weet ik niet, maar bij haar is het veel minder relevant dan de drie eerder genoemde personen, denk ik. Omdat Helga iets tijdloos heeft, alsof ze geen leeftijd heeft…
Vanwege regen, wind en ook de lagere temperatuur, hebben we vandaag de drukste ochtendspits van het jaar. Daarbij hoort ook een recordaantal kilometers: ruim 1.100! Dat is bijna net zo lang als de onderzeese glasvezelkabel in de Baltische Zee die Finland en Duitsland met elkaar verbindt. Daarover vernemen we vandaag dat die beschadigd is geraakt door zeer waarschijnlijk Russische sabotage. Ik weet het niet hoor, want de vorige keer dat zulks werd beweerd over sabotage van een oliepijpleiding, bleek toch Oekraïne erachter te zitten, in de hoop dat Rusland er voor op hun falie zou krijgen…
Even goed, 1.100 kilometer is een heel eind. Zet al die auto’s achter elkaar in een file op de snelweg en je verbindt Mokum met Marseille. Een vluchtig rekensommetje laat zien dat het om een kwart miljoen auto’s gaat, als die bumper aan bumper zouden staan. Een man op tv zei, wat mij betreft een prachtvoorbeeld van het nuttigen van mosterd na de maaltijd, dat je beter pas om half negen kunt vertrekken, om de ochtendspits te vermijden. Omdat ik weet dat hij het in het algemeen bedoelde, niet specifiek vandaag, vergeef ik hem de uitspraak. Toch is het wel waar: ik hoef doordeweeks niet vaak meer de deur uit, maar als ik het doe vertrek ik na de spits, ik heb de luxe er mijn activiteiten op af te kunnen stemmen…
Nog even over Oekraïne. Gister reageerde Zelensky tamelijk gereserveerd op de komst van de langeafstandsraketten. Vermoedelijk hebben adviseurs van Biden dit hem opgedragen. Op deze manier zal Putin niet meteen gaan steigeren, denkt men (denk ik bedoel ik). Wel was het afsluitende zinnetje van Zelensky niet zo verstandig: hij liet in het midden op welk moment hij ze zou gaan inzetten. Dus niet of, maar wanneer. Het is een klein detail, even goed zal Putin daar echt wel de conclusie uit trekken dat ze gaan worden ingezet. En dus gaat de kleine Kremlinrat er zijn strategie op afstemmen…
Die strategie is (nog steeds): zoveel mogelijk schade aanrichten in Oekraïne, niet perse zoveel mogelijk doden. Het is een verbastering van fysiek uithongeren, maar dan met vooral psychische componenten. Putin wil het Oekraïense volk zodanig mentaal uitputten, dat men het hoofd gaat laten hangen en zich zal overgeven. Als Putin dit nog even weet te rekken tot 20 januari, dan gaat het hem wel iets opleveren, zal hij denken. Al is het alleen maar dat hij de veroverde gebieden formeel mag houden. Niet dat je er veel aan hebt, want het is een totaal kapotgeschoten gebied, vergelijkbaar met het naoorlogse Dresden…
Of het hem iets kan schelen, dat hij niet veel aan dat land heeft? Nee, het maakt hem geen biet uit. Het gaat erom dat op landkaarten het Grote Russische Rijk weer met een klein reepje land uitgebreid is, ten koste van Europa. Daar zit hem zijn kick, plus dat hij victorie! mag kraaien als een opgefokte vechthaan, stoer bovenop de mestvaalt staand. Victorie! voor het onoverwinnelijke Russische volk, zodat alle doden niet voor niets zijn gesneuveld, en hij met grote vreugde een pakket maatregelen kan aankondigen die nabestaanden geheel compenseert: met de betaling van een som geld, in roebels of dollars, zodat alles weer in orde is. Denkt hij. Ik denk dat niet. Nog vele jaren na zijn dood zal men om deze zinloze doden blijven rouwen, de kleine driftkikker van weleer vervloekend. Ik denk dan ook niet dat hij na zijn overvloedig met standbeelden zal worden beloond…
Barfman