Hey Joe, where you goin’ with that gun in your hand? Dat is de eerste zin van Jimi Hendrix’ wereldhit – een cover trouwens, het liedje is van origine niet van hem. Even goed, dit is het eerste wat in mijn hoofd kwam toen ik vernam dat die andere Joe, Biden van achteren, zijn (boeven-)zoon Hunter gratie heeft verleend voor zijn zonden. Joe toch, dacht ik ook, nu verlaag je je tot Trumpiaanse laagtes, door dit te doen. Nu ga je definitief de geschiedenis in als een werkelijk waardeloze president, die weinig tot niets heeft toegevoegd aan de annalen van de VS…
Natuurlijk gaat dit, net zoals in de song ‘van’ Hendrix, over liefde (en de bijbehorende jaloezie en mannelijke bezitsdrift). In dit geval niet van Joe voor zijn vrouw of desnoods minnares, maar voor zijn zoon. Hij heeft het geweer opgepakt en wil het verleden van zijn zoon kapotschieten. Een verleden van drank, drugs, wapens en Oekraïense oliecontracten. Het is wat Joe doet met dit loepzuivere nepotisme. Kijk, van openlijk oneerlijke schurken als Trump (en destijds ook de sigaar-rokende Clinton) kun je zulke streken verwachten. Ik zag deze van Joe niet aankomen. Zodat de eindfase van deze 46ste President van de Verenigde Staten van Amerika voor mij als een nachtkaars dooft, door de man himself…
Genoeg hierover, het is de asem niet waard. Op dit moment zit de door mij bewonderde Laurens Dassen aan tafel in het bekende babbelprogramma van de NPO op de vroege ochtend. Hij mag helemaal losgaan met het spuien van kritiek op de huidige coalitie, deze Knegselse held die zover is gekomen, als eerste persoon uit dit Brabantse strontgat, onderdeel van de zogenaamde Acht Zaligheden – dat zijn acht dorpjes in de Kempen die op de één of andere manier bijeen horen, mede vanwege de drie laatste eindletters ‘sel’: Knegsel, Reusel, Eersel, Duiz(s)el etc. Ja, ik ben een ingewijde in deze door de geur van fecaliën doordrenkte, door boeren ‘gecultiveerde’ voormalige boslandschappen, een ingewijde omdat mijn wieg niet ver van die van Laurens stond. Ik kende Knegsel door een collega van mijn vader, die kanaries kweekte. Mijn vader en deze man wisselden popjes uit om mee te kweken…
Ach, das war einmal. Het boeren, lomp klinkende, vaak te snel uitgesproken dialect van deze Brabo’s kan, als je bijvoorbeeld een Haagse kakker bent die nooit onder de rivieren komt, zomaar met ‘Duits’ worden verward. Vorige week was ik nog in het nabije dorpje Riethoven, voor een etentje met goede vrienden. Riethoven is ook al zo’n hardnekkig terugkerende puist in de lichtjes golvende boeren akkerhuid, inmiddels bewoond door te veel ‘buitenstaanders’. Dat zeggen de oorspronkelijke bewoners van dit dorpje, zeg maar de Riethovense indianen. Want deze buitenstaanders zijn de oorzaak van alle vernielingen die de laatste tien-twintig jaar zijn aangebracht aan het voornamelijk agrarische maar ook nog best mooie bosrijke landschap. Zo is er van west naar oost een weg aangelegd, dwars door heel veel ‘agrarische natuur’ heen, om forensen sneller op hun werk in de grote stad Het Lampegat te laten komen…
Ja, dat was eens. Ook: er was eens. Er was eens een land van melk en honing, waar nu deze smaken en geuren worden ‘getsunamied’ door de geur van Champagne, vanwege de huizenmarkt die er floreert als nooit tevoren: alle hun huizen voor miljoenen verkopende Randstadboeven van boven de rivieren hebben met de geur van ploppende Champagneflessen bij de aankoop van hun Brabostolpje de oorspronkelijke, lieflijke geur van melk en honing overklast, als een stoomwals die de weg plaveit voor nog veel meer kapitaalkrachtige, het ‘Duits’ niet beheersende kaaskoppen in hun Tesla’s en andere laadpaal-eisende stille monsters…
Ja, mag ik even cynisch zijn alstublieft? Natuurlijk weet ik dat de vooruitgang, of wat dat ook moge zijn, niet tegen te houden is. Want deze Randstedelijke kaaskoppen doen dat nogal slim, door ook plaats te nemen in de bestuursorganen van die lieflijke dorpjes van de Acht Zaligheden en aanpalende koopjeshuisgemeentes. Ook dit is onderdeel van vooruitgang, het is niet te stoppen. Als je dat niet ziet en je in de weerstand gaat, begin je een ongelijk gevecht, omdat de Randstedelingen ook nog eens veel beter zijn ingewijd in het zo optimaal mogelijk inzetten van Montesquieu’s trias politica…
Ach. En wij maar denken dat wij zo’n last hebben van de politieke uitwassen in de voetbalsport. Nee, neem dan Guinee. Daar vielen gisteren tientallen doden bij een partijtje voetbal. Onder de doden ook kinderen. De onlusten ontstonden door een ‘verkeerde’ beslissing van de scheids. Daarna bestormden supporters van de ‘andere partij’ het veld en begon de veldslag. Let wel: Guinee is een militaire dictatuur. Je zou zeggen dat daar, door vergaande militaire intimidatie, rust bestaat, ook bij voetbal. Niets is minder waar. Want voetbal is emoties, zegt men. En exploderende emoties gaan hand in hand met agressie. Zo zit dat (zegt men). Ach, bij RKVV De Knegselse Boys gebeurt dat tenminste nooit. RKVV betekent: Rooms Katholieke Voetbal Vereniging. Mijn hart klopt meteen sneller, terwijl ik niet eens wat heb met voetbal. Tja, die emoties hè, het is me wat…
Barfman