Er zit bij het bekende babbelprogramma op NPO1 vandaag een enorme zeurkous aan tafel, iemand met slaapproblemen. Hij gaf afgelopen nacht zelfs een punt: een 5,5. Kom op man! Zit niet zo publiekelijk te jeremiëren over je slaapperikelen. Doe er iets aan denk ik dan, of hou je gedeisd. Vreemd dat ze zo iemand een podium geven, want wat heb je eraan, dat hij daar mag jammeren over zijn slaapkwaliteiten. Na een summier online bezoekje weet ik wie de slaapdoemdenker is: Jelmer Vlot, een podcastmaker. Nou, of hij zijn achternaam eert weet ik nog niet, het is allemaal aan de stroperige kant wat ik over hem vind. En hij heeft een voorliefde voor outcasts, zoals de wolf. Zelf was hij ook een outcast in zijn jonge jaren, begrijp ik…

Het gemier van meneer Vlot verdwijnt onmiddellijk in het niets als we het afzetten tegen de problemen in de wereld. Zoals de inauguratie van Donald Trump over ruim een maand als belangrijkste man van onze globe. Een man die, als hij wil, serieus aan allerlei touwtjes kan trekken als hij de indruk krijgt dat men tegen hem is of dit gaat zijn. Door de blamage van Joe Biden gister om zijn zoon Hunter gratie te verlenen, zal Trump er zeer waarschijnlijk met een gestrekt been ingaan, de eerste uren na zijn inauguratie, door een flinke stapel decreten te ondertekenen die dingen in gang zetten, of ze juist gaan hinderen. Dat is trouwens een traditie van elke nieuwe President van de VS…

Tussen alle grote krachten in zit de kleine Zelensky in zijn rats: wat gaat dwaze Donald straks doen wat hem en zijn land zal gaan hinderen? Omdat hij de bui al ziet hangen, meent hijzelf reeds met voorstellen voor een adempauze met Putin te moeten komen. Vorige week gaf hij daar hints voor, dat hij bereid is om een voorlopige dan wel permanente oplossing te vinden, waarbij compromissen niet uitgesloten worden – dit in tegenstelling tot de eerder geëiste volledige terugtrekking van Putin, zoals de situatie van vlak vóór de verovering van de Krim in 2014. Ja, het lijkt me lastig om in Zelensky’s schoenen te moeten staan. Je mag er van uitgaan dat hij er alles aan zal doen om de nieuwe baas van de NAVO, ons aller Mark Rutte, ruim te voorzien van honing en stroop op bepaalde lichaamsdelen, nu hij de flessen Krimsekt niet meer royaal kan laten ploppen…

Er zit wel enige tragiek in de man. Hij had zo graag zijn oostelijke rivaal willen verslaan op het slagveld. Dat zou hem eeuwige roem hebben verschaft. Het moeten inboeten en inleveren, al is het maar het verlies van één luttele vierkante kilometer land, hij ziet het als een zware vernedering te moeten buigen voor de kleine Kremlinrat, die stiekem in zijn vuistje lacht nu daar in de VS een andere wind zal gaan waaien. Trump heeft het al geroepen, dat NAVO-landen voortaan geen 2% maar 3% moeten gaan bijdragen, om de hoge uitgaven van de VS te kunnen bijbenen. Zo verzint Trump altijd wel iets om de boel under pressure te houden, zodat hij velen enkele stappen voor is en daar grote macht uit ontleent. Slimme man, slimme strateeg, jammer dat hij niet in de 18^de eeuw leefde, dan had hij heel wat veldslagen geleverd vermoed ik…

Een merkwaardig bericht vandaag vanuit de abortusklinieken: veel vrouwen (41%) die zich voor een abortus melden gebruiken geen anticonceptiemiddelen. Dit bericht komt van de Rutgers Stichting. Een onderzoeker, Renée Finkenflügel, zegt dat ze ook zeker weet dat deze vrouwen onbedoeld zwanger raakten. Het is zo, ik ben een man, en heb aldus weinig in de melk te brokkelen, toch vind ik het gek dat deze geen anticonceptie gebruikende vrouwen onbedoeld, dus niet zwanger wilden raken. Het kost me moeite deze twee uitspraken met elkaar te rijmen. De grote vraag is: hoe zijn ze dan wel zwanger geraakt? Via de lucht? Via het drinkwater?…

Nee, dat is onzin natuurlijk. Maar als ik zo tussen de regels door lees, dan lijkt het er verdacht veel op dat het een bepaalde nonchalance is, dat aardig wat van die 41% denkt, ervan overtuigd is zelfs, dat ze echt niet zwanger kunnen raken als ze natuurlijke methoden gebruiken. Zulke methoden zijn: temperatuur meten (als de eisprong eraan komt), denken dat condooms van staal zijn en ‘dus’ niet ‘kapot’ kunnen, de kalender gebruiken om te bepalen wanneer de eisprong is (‘ervaringen uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst’), of volledig vertrouwen op de feilloze werking van de ‘noodpil’ (vroeger heette dat de abortuspil geloof ik)…

Ik vind het nog steeds gek dat ‘wij mannen’, de andere betrokkene voor een succesvolle zwangerschap (gewenst of niet), zo weinig te zeggen hebben in dit proces. Nu er toch sprake is van serieuze nonchalance of zelfs luiheid of domheid aan de vrouwelijke kant van het zwangerschapsspectrum, zou het wel zo eerlijk zijn dat wij mannen geen 0% maar misschien toch enkele procentjes inspraak gaan krijgen in dit gevoelige proces. Het is hiermee ook een probleem van mannen geworden. Dat durf ik best te zeggen. Want wij mannen zijn te lang door vrouwen volledig buiten spel gezet, als het aankomt op abortus of het baas in eigen buik zijn. Om te beginnen zou het fijn zijn dat we niet meer ‘niets’ maar vanaf nu ook ‘iets’ te zeggen krijgen, al is het maar dat we onze mening mogen geven zonder meteen genadeloos afgefakkeld te worden…

Of je hier ooit uitkomt, waag ik te betwijfelen. Ik mag dan misschien een ouderwetse man zijn, want geboren in de jaren ’60 van vorige eeuw. Het is even goed wel fijn als het voortaan meer een gezamenlijke missie is, als een vrouw ongewenst zwanger is geraakt, en er sprake is van nonchalance etc. Zo leert het bericht ook dat vrouwen sceptisch zijn bij de werking van anticonceptie. Verdorie, denk ik dan, het is wel fair dat mannen zulks ook weten, als een vrouw deze mening aanhangt. Misschien is dit één van de laatste echte taboes, dat mannen op dit gebied achter de feiten aanlopen, en maar moeten geloven hoe of dat het zit bij hun partner, waarmee het bed wordt gedeeld…

Om met iets luchtigers af te sluiten, een bericht uit een Zweedse dierentuin. Daar beet een krokodil in de arm van een man, die een toespraakje ging houden voor relaties van de dierentuin. Relaties zijn vaak sponsoren, die een goede reden hebben om geld te stoppen in een dierentuin. Het was het jaarlijkse kreeftenetentje van deze relaties, een feestelijke bijeenkomst met een lekkere snack, in dit geval kreeft. Omdat ik vaak het gezichtspunt van opgesloten dieren in dierentuinen kies, kan ik me helemaal voorstellen dat deze krokodil, geïrriteerd door die luxe gasten die zijn vrienden de kreeften aan het eten waren, nu dacht: “Tot hier en niet verder. Ik bijt nu in die arm daar van die man, als in een croque monsieur. Ik trek het niet langer in gevangenschap te moeten leven. En eigenlijk wil ik ook kreeft eten. En ik wil worden vrijgelaten, deze gevangenis is afschuwelijk. En dan moet je ook nog eens het vreselijke menselijke ras entertainen. Bah!”…

Barfman