Gister had ik een vreemde ervaring met een tegenwoordig veelgebruikt woord: asielzoeker. ‘Het’ manifesteerde zich toen ik op de radio een bericht hoorde over vaak in bossen levende asielzoekers die, in het positieve geval, in tentjes wonen, maar ook in zelf-gefabriceerde zeilconstructies en soms in grote kartonnen dozen, waar bijvoorbeeld zo’n belachelijk grote tv in zat. Even goed, ik bleef met mijn gedachten bij het woord asielzoeker hangen, in het bijzonder het tweede woord, zoeker. Wat nu als een asielzoeker een plek heeft gevonden, en mag blijven, hoe noemen we zulke mensen dan?…
Vaak blijven het toch qua benaming asielzoekers, die aan alle strenge eisen van vadertje staat voldoen en dus mogen blijven, als ze een plek hebben gevonden. Ik dacht: moeten die mensen dan niet asielvinders worden genoemd? Daar brak ik de kop over, dat het woord asielzoeker te beperkt was en fout werd gebruikt in onze maatschappij. Want hoe vaak hoor je niet: “Er wonen asielzoekers naast ons, ze hebben een woning toegewezen gekregen, omdat ze hun inburgering goed hebben afgesloten. Het zijn overigens prima mensen hoor, de vaak gehoorde horrorverhalen kloppen niet, in dit geval.” Is het niet zo dat als men met succes iets zoekt, en men vindt het, dat men dan een vinder kan worden genoemd?…
Inmiddels is het alweer ‘oud nieuws’ voor me, want deze woordkronkel in mijn grijze massa is vanaf nu opgelost. Voortaan zal ik in gedachten, of zelfs verbaal, spreken over asielvinders, als zo iemand heeft gevonden wat hij zocht, als hij bij ons land aanklopte om hulp. Maar ach, veel mensen zullen het semantisch geneuzel vinden, en wie weet is het dat ook wel gewoon, of niet gewoon. Mezelf kennende, afgaande op ervaringen uit mijn eigen leven, weet ik dat men mij op taalgebied al snel een zeikerd vindt. Er zijn er ook die mij ook op andere terreinen een zeikerd vinden. Tja, alweer ‘introspecterend’, ze hebben groot gelijk! Dan maar liever een zeikerd dan in het geheel niets, toch?…
Mijn beslommeringen vallen totaal niet op in vergelijking tot het mondiale nieuws. Zoals het EU-Mercosur-handelsakkoord tussen de EU en enkele belangrijke Zuid-Amerikaanse landen. Er is echter geen overeenstemming binnen de EU, want ieder land heeft zo zijn eigen afwegingen voordelen of nadelen te zien. Als het akkoord er komt gaat het in ieder geval voor miljoenen tonnen goedkoop vlees zorgen, waar onder meer onze BBB grote angsten bij heeft. Maar de in economische nood verkerende Duitse automarkt ziet nieuwe afzetgebieden voor Volkswagens. Dat vind ik wel gek, want in Brazilië werd vroeger al een goedkope VW Kever gemaakt, en het land heeft volgens mij nog steeds een eigen auto-industrie. Tja, altijd weer die (tegengestelde) belangen, ik word er onderhand gek van…
Het meest schokte me gister nog een item op de radio over DPG Media. Dat is een Belgisch mediaconglomeraat dat bladen uitgeeft zoals De Volkskrant en Trouw, maar ook vele tijdschriften. Kenners zijn het erover eens dat DPG een zeer groot aandeel heeft in de Nederlandstalige media, een soort van monopolist is, en bovendien een goed-boerende toko kan worden genoemd. Wat DPG wil gaan doen, schokte me diep. Ze wil namelijk, als je cookies op hun websites weigert, daar vier euro voor in rekening brengen. Ik zat in de auto en veroorzaakte bijna een ongeluk, zo bizar vond ik dit voornemen. Je verwacht zulks in Rusland of China, niet in ons land waar het weigeren van cookies een recht is, waar je geen geld voor mag vragen. Het geeft voor mij aan hoe ziekelijk arrogant monopolistische macht je kan maken, als je de grootste bent in het medialandschap…
Het ergste was nog dat één van de twee deskundige gasten in het radioprogramma het zeer, zo niet te overtuigend eens was met de keuze van DPG. Omdat, verwijzend naar zichzelf (ze was journalist), het erg duur is als je een bedrijf bent dat onafhankelijke journalistieke producten in de markt zet, zoals ze DPG typeerde. Ze klonk voor mij als iemand die kort daarvoor een factuur had mogen sturen aan DPG, als pro-DPG-lobbyist. De andere deskundige gaf aan dat cookies onderhevig zijn aan privacywetgeving, en dat het juist een recht is om nee te kunnen zeggen, zonder financiële reprimandes…
Je kon merken dat deze twee deskundigen lijnrecht tegenover elkaar stonden. Daar heb je ze weer dacht ik: belangen. Ik word onderhand knettergek van alle belangen, die bijna altijd met de pecunia van de één of van de ander te maken hebben. Misschien moeten we het geld als transactiemiddel gaan afschaffen, en de ouderwetse ruilhandel weer invoeren. Het zal er dan zonder meer stukken gezelliger aan toegaan, niet alleen in het medialandschap. “Mag ik van jou één krantenabonnement voor één jaar? Dan krijg jij van mij één kilo tarwekoekjes.” Of zoiets. Je bent dan meteen van die andere nare koekies af…
Barfman