Het lijkt toch echt te gaan gebeuren, een staakt-het-vuren te Gaza met de hoop op een permanente vredesoplossing. Het bizarre is dat het er tevens op lijkt dat er tussen de kemphanen, de heren Trump en Biden, een kinderachtige strijd ontstaat over wie nu het meeste heeft bijgedragen aan de totstandkoming van dit staakt-het-vuren, als het er komt: Trump, of toch Biden? Trump was de eerste die in een pocherig bericht op Truth Social de wereld verzekerde dat het geheel aan Yours Truly en zijn ter plaatste in Qatar aanwezige adviseur te danken was. Uiteraard had Trump ook al gezegd dat als The Biden Administration het niet voor elkaar krijgt de vechtjassen tot rust te manen, hij op 20 januari, zijn inauguratie, met niet eerder gekend vertoon zal ingrijpen. Wat een man zeg, die Trump. In hem lijkt al het slechte van enkele van zijn illustere, vechtgrage voorgangers geïncarneerd te zijn: Johnson, Truman, Nixon, Reagan, een snufje Bush (zowel sr. als jr.)…
We zijn nog niet van deze machtswellusteling af. Ongetwijfeld zal hij proberen op Putin-achtige wijze zijn maximaal acht jaar regeren te verlengen tot meer, een adviesfunctie of zo, of wetgeving ontwikkelen die het zijn opvolgers retemoeilijk maakt daar nog van af te komen. Hij heeft vier jaar lang kunnen broeden op allerlei ‘sluwe plannetjes en slimme streken’, zoals de reuzenkrokodil dat deed in het verhaal van Roald Dahl. Die laatste zou trouwens ook een nare, vrij sadistische man zijn geweest. Ik ken iemand die als kind een prijs had gewonnen als lezer van Dahl-kinderboeken: hij mocht met zijn ouders een bezoekje brengen een de auteur te Engeland. Daar aangekomen bleek die man totaal geen interesse te hebben voor de kleine, van zijn verhalen houdende prijswinnaar…
Vandaag moet trouwens het Israëlische Parlement nog toestemming geven aan het voorliggende akkoord met Hamas. Dat is wat je noemt een zeer democratische gang van zaken, waar we blij mee moeten zijn. Israël is met name de laatste twaalf maanden in mijn ogen ten onrechte te vaak besmeurd met leugens over hun niet-democratische oorlogsmentaliteit. Niet dat ik pro-Israël ben, en anti-Hamas of anti-Palestijn. Mensen lijken te zijn vergeten dat op 7 oktober 2023 niet Israël maar Hamas afgrijselijke oorlogsmisdaden heeft gepleegd, en dat dit Israël, heel begrijpelijk wat mij betreft, zodanig wild heeft gemaakt, dat ze Hamas tot de laatste strijder geruimd wil zien, voordat het mogelijkheden ziet om tot een nieuwe, stabiele situatie te komen die de veiligheid voor Israël enigszins kan waarborgen…
Met enigszins bedoel ik, dat Israël er beslist een veiligheidsmarge in zal aanbrengen in wat ‘stabiel’ betekent: één burgerdode per dag, dus een krappe vierhonderd per jaar, zal het misschien voor lief nemen, als verwaarloosbaar afdoen. Met ‘geruimd’ bedoel ik een flauwe maar mij toch bezighoudende analogie met de wijze waarop de agrarische sector in ons land een dreigende MKZ-crisis inschat: dat zal dan wel weer het ruimen van dieren worden, hoorde ik een boer gister op tv zeggen. Een respectloos woord, ruimen, welk woord door handige journalisten in hun nieuwsitem werd ‘opgeleukt’ met dieronwaardige beelden van dode (‘gekke’) koeien die met grijpers in containers werden gesodemieterd uit vorige crises…
Maar ach, de kinderlijke manier waarop Trump zich al decennia voortbeweegt door het maatschappelijke landschap, zoals een klein kind driftig de ellenbogen gebruikt als het (vaak ten koste van anderen) zijn zin wil krijgen, precies zo aanschouw ik het fenomeen Trump, een klein kind dat de koekjestrommel ontdekt heeft en pas ophoudt met dreinen als het die leeg heeft gegeten. Daarbij werd ik flink gevoed door de clipjes van Comedy Central met in de hoofdrol Anthony Atamanuik. Hij vertolkte Trump op fantastische wijze, in de kinderlijke weigering van Trump The White House te willen verlaten. Een dijk van een beeldvorming, dat is waar. Toch vind ik het briljant gevonden, omdat het precies mijn gedachten vertolkte in de psychologische beschouwing van de heer Donald J. Trump…
Ik heb zojuist twee filmpjes nog eens (diverse malen) bekeken die ik op mijn mobieltje heb bewaard: Trump die zijn Oval Office kort en klein slaat met een baseball bat, en die van een skippyballende Trump tussen een groepje kinderen, toen hij niet met Mike Pence mee wilde gaan. Ook zijn er de doldwaze sketches van Alec Baldwin, voordat hij met dat pistool in de penarie kwam. Er zullen de komende vier jaar ongetwijfeld heel wat satires op Donny Boy het levenslicht mogen zien. Maar of je je als maker dan veilig mag wanen voor wraakacties van The Lunatic at The Oval Office, dat is The Million Dollar Question. Want de man zit zo ramvol wraakgevoelens, dat werkelijk niemand veilig is in de VS en wijde omtrek, zelfs zijn naasten niet vrees ik…
B