In het weekeinde sta ik mezelf altijd een beetje toe iets of wat filosofisch van aard te zijn. Denk niet dat het werkelijk wat voorstelt, het is slechts een kleine ‘upgrade’ van mezelf, die uiteraard ook extra energie kost. Het is best vaak zo dat met het lezen van de papieren Volkskrant (ja, een doodzonde vanuit milieuoogpunt, een guilty pleasure), ik in mijn zijde wordt gepord om over bepaalde gebeurtenissen, visies of standpunten wat te gaan filosoferen. Zo las ik vandaag een uitgebreid interview met Frans ‘de kabouter’ Timmermans: gelukkig heeft hij mijn advies nog niet zo lang gelden opgevolgd, om rigoureus te gaan afvallen – hij is naar eigen zeggen reeds 27 kilogram lichter. Een puike prestatie, mede ten gevolge van de maagband die hem is aangemeten, ter demping van zijn vraatzucht…
Ik heb weleens de spot met hem gedreven, dat hij een ‘zwelbast’ was, of nachtelijke missies ondernam naar de lokale ‘automatique’ (de snackmuur) voor een paar kroketjes, en dergelijke flauwe kreten. Daar moest ik echter mee ophouden na zijn succesvolle afslankdrift. Waarvoor grote hulde Frans! Het neemt niet weg dat ik hem nog steeds ‘de kabouter’ blijf noemen, vanwege de twee-druppels-water-gelijkenis met Paulus de Boskabouter. Even goed, afgelopen dagen stond hij volop in de belangstelling vanwege zijn aankondiging een nieuwe partij ‘op links’ te gaan oprichten, waarin de stemmers en partijleden van GL-PvdA samengevoegd worden. Met óók, en daar komt meteen mijn ernstige bezwaar, ‘de kabouter’ als nieuwe/oude leider der linkse troepen…
Een nieuwe start betekent in mijn ogen ook: nieuw leiderschap, in de meest letterlijke betekenis van het woord. Geen oude wijn in nieuwe zakken, maar nieuwe in nieuwe zakken. Want we willen vooral geen ‘oude zakken’, in de meerlagige betekenis van het woord. Er moet, als je zo’n kans creëert, een nieuwe en vooral frisse wind waaien door het socialistische landschap. Daar moet minder plaats zijn voor het oude ongebreidelde idealisme van de ouderwetse regenten, maar dient een half-zakelijk, pragmatisch realisme de boventoon te voeren, waarbij rekening wordt gehouden met de kenmerken van de veranderde maatschappij anno 2025, die meer dan ooit wordt gevormd door individualisme en persoonlijke ontwikkeling, maar ook het op een duurzame wijze naar de toekomst kijken, waarbij al een stem wordt gegeven aan de nog niet geboren nazaten van de huidige bewoners van het land…
Die stem moet een (hand-)rem zijn op de neiging over te hellen naar te veel individualisme en egoïsme. Wie weet kan AI of een slim algoritme al vorm geven aan deze nog ongeboren stemmen. En ja, ik begrijp best dat het lastig is om hier al rekening mee te houden in het heden. Toch zou je bijvoorbeeld kunnen denken aan een digitaal AI-personage, dat bij ieder besluit moet worden geraadpleegd, voor een veto-stem of een adviserende stem. Een soort orakel van Delphi dus, maar dan komend uit de toekomst, gevormd uit de AI-geest. Als je nu de opdracht geeft aan enkele slimme AI-studenten, dan heb je over twee weken een goedwerkend model! Natuurlijk is zulks totale abracadabra voor de roestige tandraderen van de oude Frans, maar was hij het niet die ooit zei dat problemen niet bestaan en er slechts sprake is van uitdagingen?…
Ik zal me wel vergissen, want ik probeer het misschien wat al te plat en eendimensionaal te maken in mijn in goedkope filosofie ondergedompelde zaterdaggemijmer. Kabouter Frans zal weinig risico willen lopen om zijn machtige positie op te geven, als baas van de huidige verenigde groene socialisten. Toch denk ik, en met mij velen, dat hij er niet aan ontkomt afstand te doen van zijn troon, door toe te zeggen dat hij als een stemloze pater familias, op gepaste afstand, beschikbaar blijft voor welgemeende warme adviezen aan de jonge garde. Ja, zo zou het moeten gaan denk ik in mijn niet door kennis gehinderde eenvoud, waar een zaterdag al niet goed voor is. Laat ik zo een kaarsje opsteken voor Frans, want zo hoort dat in goede katholieke kringen in het zuiden des lands, waar ook mijn bos wortelen vandaan komt…
B