Vandaag mag de volgende Europeaan aanschuiven bij Trump in het Witte Huis: de Britse Premier met de gekke naam Keir Starmer, een naam die maar heel langzaam in mijn geheugenbanken kon worden opgeslagen, want in de eerste maanden van zijn benoeming moest ik steeds opzoeken hoe hij ook alweer heette. Of dit nu komt omdat de man een vlees-noch-vis-uitstraling heeft, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de kans groot is dat Trump hem zal overvleugelen en weglachen, hem weg zal sturen als het saaie Britse mannetje van de Socialistische Partij, wat in Trumps ogen nog steeds betekent dat Starmer a goddamn communist is, of erger, en per definitie onbetrouwbaar is, etc…
Gister in eigen land een rel van jewelste vinden veel mensen. Terwijl je, als je er rustig over nadenkt, je het uitsluitend kunt betitelen als de zoveelste infantiele debiliteit rondom het Songfestival. Het liedje van de door het Festival-Comité geselecteerde Claude lekte een dag te vroeg uit. Claude is de jongeman die van die geinige Franse liedjes zingt en zo’n sympathieke uitstraling heeft, etc. Nou, ik begrijp werkelijk niets meer van jonge artiesten. Want als je Franse liedjes zingt, en een ogenschijnlijk Franse artiestennaam hebt aangenomen, dan verwacht je toch ook dat je die op Franse wijze uitspreekt. Niets is minder waar, Claude moet je fonetisch uitspreken, wat er op neerkomt dat je ongeveer het Engelse woord Cloud moet zeggen. Snapt u er nog iets van? Ik totaal niet meer. En dan de naam van het liedje: C’est la vie, wat je dan weer op z’n Frans moet uitspreken. Ik zou zeggen, wees consequent, zeg dan: Say lavie…
Evenwel lekte zijn buitengewoon slappe, dertien-in-een-dozijn-liedje uit dat was geselecteerd door de Eurovisieselectiecommissie, een kloon van onze uitzendingen van de laatste jaren, welke toon werd gezet door onze winnaar van vier-vijf jaar geleden – die nu alweer uit mijn database is verwijderd vrees ik, want ik kan niet meer op die naam komen (man achter piano). Even goed, we gaan met dit snertliedje kansloos in de voorrondes sneuvelen, mind my words. Sorry voor deze Engelse woorden, ik kan even niet beter vanochtend, vanwege het bezoek van Starmer. Het officieuze beleid van de Britten is trouwens: don’t poke the bear, een buitengewoon spitsvondige kreet, omdat-ie zo lekker dubbel is. Hiermee kan zowel grumpy Trump worden bedoeld, die het instinct van een wilde beer heeft en totaal onvoorspelbaar is, maar ook de oude benaming van Rusland, de Russische Beer, in dezen de heer Wlad Putin, die aan alle kenmerken van de oude Russische Beer voldoet…
De bekende babbelshow op NPO1 heeft vanochtend de mond vol over Cloud’s chanson. Ik proef uit de commentaren dat ze het ook geen ijzersterke song vinden, die hoge ogen zal gaan gooien. Het komt zelden voor, echter vandaag zijn deze slappe hap-mensen, media-experts, het kennelijk met me eens, of beter: ik met hen. De vlag mag uit, net zoals vandaag de vlag in het Witte Huis traditioneel uit zal worden gehangen omdat er buitenlands bezoek is. Ik verheug me al op de persconferentie die na de gesprekken zal worden gegeven, omdat de wat saaiere Starmer niet de ouwe-jongens-krentenbrood-mentaliteit heeft van een Macron, die the grab them by the pussy game van Trump feilloos heeft geadapteerd, alsook weet hij de Franse, soms wat gespeelde hartelijkheid uit te stralen, die erg in de buurt komt van de ‘welgemeende’ how are you doing van de gemiddelde Amerikaan. Ja, mag ik even cynisch zijn vandaag? Want de spanning is niet te harden op het politieke world stage…
Ps. Zojuist (begin van de middag) hoorde ik een opmerkelijke uitspraak van Trump die hij afgelopen nacht deed, namelijk dat de EU was opgericht om de VS te naaien (to screw). Wat een ongehoord lomp en horkerig taalgebruik toch weer van deze pussy grabber. Hierdoor moest ik aan een oud mopje denken dat in mijn jeugd veelvuldig werd verteld, voornamelijk door zichzelf stoer vindende jongens (dus ook ik zondigde eraan, ik geef het meteen toe). A: Weet je wat de overeenkomst is tussen de Verenigde Staten en een mooie vrouw? B: Nee, zeg het maar! A: Je naait het steeds. B: Hahaha! Dáár moest ik dus aan denken toen ik het woord naaien zojuist gebruikt hoorde worden als vertaling van to screw. Door alle gedoe met Trump ben ik vijftig jaar terug in de tijd geworpen. Wie weet gaan we ook weer van die suffe buttons dragen, en krijgen we een disco-revival en komt the mullet weer terug in het straatbeeld. Ik vind Trump, buttons en disco nog verteerbaar, maar de nekmat moet echt verboden blijven!…
B