De kleine Kremlinrat, Wladimir Putin, reageerde gister Siberisch koud op het voorliggende plan van de VS inzake vrede te Oekraïne. Niet dat hij het afkeurde, hij meldde met ijsklontjes in de mond dat hij het in overweging zou gaan nemen, de vele eisen zoals al eerder aan de VS doorgegeven indachtig. Welke kant dit uitgaat, niemand die het weet. De bekende vaderlandse experts zeggen dat Putin onvermurwbaar zal zijn ten aanzien van zijn eerdere eisen, en dat de herovering van grote delen van Koersk hem zal sterken geen (vierkante) millimeter te hoeven toegeven. Ja, de oud-KGB-baas is een harde, daar gaat Trump geen gemakkelijke noot aan vinden om te kraken…

Het gekke van Trump vind ik dat hij kennelijk in Putin toch een goede bondgenoot denkt te hebben om China te bestrijden. Trump heeft meerdere malen gezegd dat hij China het grootste gevaar vindt voor de VS. Ik begrijp dit niet zo goed, want iedereen weet dat China, of beter gezegd Xi, juist het ‘zaken doen met het buitenland’ als basis ziet voor een goede binnenlandse boekhouding, dat het de voorkeur heeft boven militaire bombast. Natuurlijk heeft hij een tot de tanden bewapend, extreem gedrild leger tot zijn beschikking als het moet, maar hij klinkt veel liever de champagneglazen (met dure Franse inhoud) tegen elkaar na een zakendeal, dan dat hij dit doet om een duur-bevochten militaire zege te beklinken. Want het leger levert, ondanks alle noodzakelijkheid, geen cash voor het land op…

Het stomme is dat ik veel meer vertrouwen in de integriteit van China en Xi heb dan in dat van Trump en Putin. Trump vanwege zijn tot in de perfectie uitgevoerde volatiliteit (ook wel onbetrouwbaarheid genoemd), Putin vanwege zijn inwendige agressie en melancholische hang naar de oude Sovjettijd. Xi vind ik eerder een rattig-sluw zakenmannetje, dat nog meer dan Trump overal munt uit wil slaan, zonder dat ik dit vind lijken op het dealtjes-gedrag van Trump. En ja, China heeft Hongkong weer onder de duim (dit was hun goed recht na 200 jaar), en Taiwan zal Xi best graag als afvallige provincie willen inlijven – ik vind dit niet onbegrijpelijk, het ligt niet duizenden kilometers ver weg als een vergeten kolonie. Dat Xi Taiwan wil vind ik wat anders dan Trump die Groenland wil. Maar ja, iedereen zal er zo het zijne van vinden denk ik. Voorlopig leven we nog in spannende tijden. Misschien is het moment daar om vanavond weer eens Chinees te gaan eten, als een soort van bezwering op het succes van Xi…

B