Moet Trump vandaag met een soort van geest gaan bellen? Die geest, dat is Wladimir Putin, zijn con-collega, President van het grootste land ter wereld, de vierkante kilometers in ogenschouw nemend. Omdat ik vandaag in een wat melige bui ben, zou je kunnen zeggen tegen Trump: Who you’re gonna call? Antwoord: Ghostbusters! Ja, zo kan-ie wel weer, ik weet het. Toch verkeert minimaal de halve wereld in grote spanning wat er vandaag gaat gebeuren, als er al iets gaat gebeuren. Maar als er iets gebeurt, wat is het dan? Geen Zwarte Magica (Engels: Magica De Spell) met haar glazen bol weet het, al kunnen we de boosaardigheid achter het geheel voelen, van zowel Trump als Putin…

Soms geeft het een bepaalde troost, om bijvoorbeeld de verhalen uit de Walt Disney-collectie te projecteren op de dagelijkse werkelijkheid, zoals Disney heel slim eertijds zijn inspiratie haalde uit de werkelijkheid van toen. Even goed, het helpt met relativeren, als je het kunt samenvatten als iets compacts als een stripverhaal of een film, die voor 100% fantasie is. Want door de fantasie heen kun je in de realiteit van alledag onbewust die projectie zien uit de realiteit, omdat we nu eenmaal fantasiefiguren spiegelen aan wie wij mensen zijn. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit enige sympathie gehad voor Mickey Mouse, maar des te meer met de mopperige Donald Duck. Ook had ik niets met de vervelende neefjes van ‘m, de kleine betwetertjes met hun stomme jonge woudlopershandboek, waarmee ze voor ieder probleem een oplossing vonden, een probleem dat meestal door hun veel grappiger, wild-impulsieve oom was veroorzaakt…

Met een beetje fantasie: zou je Donald Duck kunnen zien als de tegenwoordige Donald, President van de VS? En zou je de kleine Putin kunnen zien als die nare neefjes met hun slimmigheden? Wie het weet mag het zeggen, maar dat er enige vergelijking op z’n plaats is zal niemand geheel ontkennen. Toch gebeurde er gister iets dat nog meer spanning veroorzaakte in mijn ventrale regionen: de aanval die Israël uitvoerde op diverse doelen te Gaza, met als resultaat: grofweg 150 doden. Israël zegt: Hamas schendt de afspraken want ze moeten de resterende (levende en ook dode) gegijzelden vrijlaten en overleveren. Hamas zegt: de resterende gegijzelden zijn onderwerp van de afspraken zoals nog te maken in fase 2. Aangezien zowel Israël als Hamas zich wortelvast hebben ingegraven, zit er geen beweging meer in de situatie…

Ik kan beide partijen begrijpen, doch heb een lichte voorkeur bij de uitleg van Israël, militair geruggesteund door Trumps VS, dat het terechte standpunt huldigt dat bijvoorbeeld minimaal de nog levende gegijzelden zouden kunnen worden vrijgelaten als blijk van goede wil, omdat de klok verder tikt en die mensen toch al tot op het bot getraumatiseerd zijn. Tevens vind ik het een rechtvaardiging voor de shockerende Hamas-shows rondom de eerdere vrijlatingen. Alleen dat al was misselijkmakend en laat de boosaardigheid zien van de terroristische organisatie. In de tussentijd is de gemiddelde Gazaan het slachtoffer van de houding van Hamas. Maar dit interesseert ze geen moer, want individuele Gazanen zijn onbelangrijk, juist omdat er zoveel van zijn, en altijd weer als defensiemechanisme door Hamas kunnen worden ingezet. Een afschuwelijke patstelling, die hooguit met gebruik van geweld kan worden doorbroken, denk ik met bloedend hart…

B