Toch is er vermoedelijk meer aan de hand dan een storm in een glas water met dat nu reeds tot Signal-Gate omgedoopte gedoe met de chatgroep. Van alle kanten binnen de Republikeinse partij, maar vooral door de directe bewindspersonen en Trump himself, wordt het gebagatelliseerd alsof iemand slechts een klein nat windje heeft gelaten. Niets aan de hand zeggen ze, het is een hetze van de communistische media, die dit alles uit z’n verband rukt. Er is een mineur foutje gemaakt, verder niets aan de hand, de staatsveiligheid is gewaarborgd. Alsof er niets gebeurd is zegt J.D. Vance dat hij het geplande bezoek aan Groenland met zijn vrouw doorgang laat vinden. Het ene schandalige bericht moet zo het andere wegpoetsen, onder het karpet vegen…
Tegelijkertijd moet een salvo van machtige stemverheffingen der betrokkenen de indruk wekken dat er werkelijk niets aan de hand is, dat het allemaal opzet is van het foute magazine The Atlantic, dat Jeffrey Goldberg is toegevoegd aan de Signal-chat. What the fuck, denk ik dan, dat dit zo afgrijselijk onsportief en tot op het bot onredelijk wordt opgepakt, dat men denkt dat het met vermanende woorden jegens Goldberg kan worden goedgepraat. Alsof die man er wat aan kan doen dan men hem aan de chat toevoegde. Wat ik niet hoor benoemen, dat duidelijk wordt gemaakt hoe er kennelijk een assistent van veiligheidsadviseur Mike Waltz voor heeft gezorgd dat Goldberg in de chat werd opgenomen. En ook waarom het is gebeurd. Dit is duidelijk essentieel voor Congres en Afgevaardigden lijkt me, of het nu Democraten of Republikeinen zijn. Er moet op z’n minst worden uitgezocht hoe de feiten luiden…
In Nederland maken we ons weinig zorgen zo lijkt het, misschien een handjevol journalisten. We nemen massaal afscheid van onze Zanger-God Rob de Nijs, en willen dat Tbs-patiënten (dat zou eigenlijk Tbs-delinquenten moeten zijn) niet meer mogen roken. Dat laatste vind ik nou nog eens een goed plan! Afnemen, die tot in de waanzin doorgedreven rechten van boeven en schurken. Cold turkey dus, afpakken dat recht. Ook geen drugs en alcohol meer en andere narigheid, zoals porno. Ja, ik weet het, ik klink wel als Billy Graham indertijd. Sorry daarvoor. Er is alwéér gedoe rondom de wolf: moeten we die krengen (niet mijn woorden) afschieten of juist niet? Ik zag een foto van twee extreme opponenten: Carolientje versus Dion. Nee, niet Celine Dion, maar Dion Graus, die zo mooi zingt over zijn geliefde diertjes. Nog nooit hebben politici zich z’n zorgen gemaakt over 150 dieren. En dat terwijl er bij vogelgriep zonder met de ogen te knipperen 30.000 kippen worden koudgemaakt…
Het is allemaal zo verdomd relatief, hè. Ja, deze zin mag u gerust uitspreken op de klanken van dat bekende liedje van Danny de Munk. Soms helpt het muziek of iets anders te gebruiken om jezelf te troosten, of om moed in te spreken. Dat doen bijvoorbeeld topsporters ook vlak voordat ze aan de beurt zijn. Er zijn sporters die naar agressieve muziek luisteren (Rammstein e.d.) en daar power uit halen. Zo moest ik van de week nog denken aan dat oude liedje van Cliff Richard uit mijn jeugd: Power to All Our Friends. Waarom dat ineens in mijn gedachten was, geen idee. Toen vond ik het een slap nummer, in 1972. Pas jaren later ben ik het gaan waarderen. Waar zou Trump naar luisteren om zichzelf op te peppen? Of Pete Hegseth? Ik geloof dat ik het niet eens wil weten. Veel soeps kan het niet zijn, gezien hun stekelige karakters. Oh, Hegseth houdt van Oasis zie ik net, dat valt dan nog mee zeg. Supersonic, is zijn fave. Gelukkig niet: Don’t look back in anger. Want zoiets geloof je meteen niet, als zo’n reptiel als Hegseth zoiets zou ‘sissen’…
B