Nadat Donald Trump gisteravond, terwijl wij in Europa diep in slaap waren, meldde dat China toch echt alle tariffs aan zijn broek gaat krijgen, zorgde dit ervoor dat de beurzen vanochtend toch weer flink in de min openden. Het lijkt erop dat de beurs reageert op iedere in- en uitademing van Trump. Hij zal ongeveer denken: zoiets heeft nog nooit een wereldleider kunnen bewerkstelligen, ik ben nu echt de machtigste man die ooit op aarde heeft geleefd! Misschien waren dit niet letterlijk zijn gedachten, maar ik zweer dat het er veel op zal lijken, wat er zoal in zijn hoofd omgaat. Er zijn ook heel wat mensen die menen dat het er leeg is, in dat grote, zongebruinde hoofd van ‘m met dat soms gele en dan weer grijswitte haar. Ik weiger het te geloven, ik vermoed dat hij veel intelligenter is dan velen denken…
Zo zag ik onlangs The Apprentice, een film over een afgemeten periode uit Trumps leven, waarin hij onder grote invloed stond van zijn goeroe, advocaat Roy Cohn. Ik moet zeggen: ik vond het geen geweldige film, Trump werd er vrij mat en voorspelbaar neergezet. Maar de acteur die de flamboyante, scherp van tong zijnde dandy Cohn speelde, Jeremy Strong, was de echte held van de film wat mij betreft. Ik heb zeker de eerste helft dubbel gelegen van het lachen, vanwege de komische spierballentaal die hij uitte en de minachting die hij had voor nogal wat belangrijke personen uit de zaken- en bestuurswereld. Natuurlijk krijg je ooit in je leven de bal teruggekaatst, als je continu ballen de wereld in smijt: in zijn geval was dat de toen ‘hippe’ ziekte aids. Of is het gek om zoiets te beweren? Nou ja, het maakt ook niet uit. The Apprentice is een aantrekkelijke film om naar te kijken, niet alleen omdat het vrij voorspelbare leven van Trump er wordt geshowd, maar vooral door de weergave van goeroe Cohn. Het zal voor veel mensen een openbaring zijn, dat deze rellende advocaat Trump gevormd heeft tot de homp klei die hij thans is…
Of is dat ook weer gek om te zeggen? Alsof Trump niets anders is dan de invloed van Cohn? Nee, natuurlijk niet, Trump was toen al bezig de touwtjes van zijn vaders afbrokkelende vastgoedimperium in handen te nemen, zodat je Cohn kunt zien als het bekende duwtje in de rug de goede richting in (of desnoods het wegtrekken van de verkeerd ingeslagen richting). Toch is het jammer dat het gat tussen het einde van The Apprentice en bijvoorbeeld de periode die begon negen jaar geleden, toen Trump door de arrogantie van Hillary Clinton zijn eerste periode als President mocht ervaren, niet in de film wordt verklaard. Want een gat was het, tussen de Trump van toen en die van 2016. En ook het gat tussen de Trump van 2016 en die van 2024. Wellicht is dit nog ruimte voor een andere filmmaker, om deze gaten in te vullen…
Door de acteur die Trump speelt, Sebastian Stan, moest ik denken aan een muzikale held uit een ver verleden: (Harry) Nilsson, die het wonderschone Everybody’s talkin’ zingt, de song die de film Midnight Cowboy beroemd maakte, tezamen met John Barry’s Theme from Midnight Cowboy. Harry Nilsson, toen hij het liedje zong in 1968, leek buitengewoon veel op de Donald Trump zoals Sebastian Stan die onlangs neerzette. En in de film Midnight Cowboy komt de Texaan Joe Buck voor, gespeeld door John Voight, die ook wel wat lijkt op Donald Trump. Dustin Hoffman, in zijn rol van Ratso, heeft van verre wel iets van de rol die Cohn voor Trump had. Zo lijkt alles weer op elkaar, nietwaar? Of ben ik bezig stereotypen met stereotypen te vergelijken, zodat alles wat je doet altijd wel ergens een waarheid bevat? Of zijn het universele waarheden? Ach, in ieder geval kun je het woord entertainment op Trump plakken, want dat is wat het is. Het is één grote show, waarbij zowel het publiek als de showman zich erg lijken te amuseren. Of moet ik zeggen: one for the money, two for the show? Nee, dat toch niet, want Trump draagt, voor zover ik kan zien, geen blauwe suède schoenen…
B