Wat gister in de VS op de beurzen gebeurde zal ook de Duitse migrantenzoon hebben verbaasd. De Duitse migrantenzoon, dat is niemand minder dan Donald Trump. Hij zal zich ongemakkelijk voelen, nu zijn tariff delay van 90 dagen zo weinig heeft gedaan met de beurskoersen: aan het eind van de dag sloot de Dow Jones zelfs 2,50% lager! Waarschijnlijk zal Trump heel wat boze appjes hebben gekregen van zijn rijke beursvrinden, die hij had beloofd een leuke koerswinst te kunnen realiseren door zijn ferme uitspraken over tariffs en het weer uitstellen ervan. Gister opperde ik daar een soort van theorietje over. Of het werkelijk zo is, zullen we nooit te weten komen, omdat de betrokkenen hun mond moeten houden, om niet te kunnen worden beschuldigd van hooglijk strafbare voorkennis. Wat de beurzen nu gaan doen, is onduidelijk. Om nog maar te zwijgen over Trump, die een pas op de plaats zal moeten maken…
De beursbeleggers zijn vooral van de wapper door de bizarre tariffs die China aan de pantalon heeft gekregen van maar liefst 145%! Daarmee zet Trump de handel door en met China zo goed als op slot. Dit kan leiden tot schaarste in de wereldwijde elektronicahandel, vanwege uiterst kritische componenten die vrijwel geheel in Chinese handen zijn. Daar wordt nu voor gevreesd, dat China zal dreigen deze componenten voor de VS in de ban te doen. Zodat je, logischerwijs, mag verwachten dat de volgende stap van Trump op enig moment zal zijn het tijdelijk (nooit zal hij zeggen: permanent, want dat is een afgang, zulks is je verlies erkennen) uitstellen of sterk verlagen van de absurde Chinese heffingen. Daar zal hij een geloofwaardige story bij gaan bedenken, ter voorkoming een blunder te moeten toegeven. Waarschijnlijk is er al een zondebok gevonden die de schuldige gaat zijn, wiens hoofd eraf gaat middels een oneervol ontslag en een publieke sessie met rotte eieren en tomaten…
In ons eigen kabouterlandje, dat internationaal geen fluit voorstelt (afgezien van onze trump card Mark Rutte als VS-zetbaas in de NAVO), vernamen we gister dat een oude voetbalcoach was overleden: Leo Beenhakker, die de voetbalsport met zijn vreemde achternaam veel gebracht heeft. Voetballen kon hij niet echt, gaf hij vaak toe, maar coachen was zijn ziel en zaligheid. Daarnaast had hij een verbazend grote woordenschat, hij is zelfs verantwoordelijk voor flink wat nieuwe woorden, die het canaille, de goegemeente van hem heeft overgenomen. Zoals het geniale woord patatgeneratie! Alleen daarvoor al had hij een hoge koninklijke onderscheiding moeten krijgen. Want dit woord is de spreekwoordelijke spijker op de kop: dat er plots een generatie was, de nazaten van de Babyboomers, die zich op enig moment meer zorgen leek te maken om op tijd hun patatje te mogen snacken in de frituur, dan dat deze generatie zich bezighield met wereldproblemen en dergelijke. Beenhakker zag dat zeer scherp gebeuren, het ontstaan van deze generatie, die een hoog gehalte aan slampampers bevatte…
Ikzelf ben een voorganger van de patatgeneratie, begonnen rond 1970 en eindigend midden jaren ’80. Dit is wat men officieel de Xennials noemt. Ikzelf ben een late Generatie X-persoon, geboren tussen 1955 en 1970. Niet dat ik veel waarde hecht aan zulke termen, het is hoogstens een soort van gemak om mensen ruw te duiden, als je iemands geboortejaar kent. Ik heb geen fluit verstand van voetbal, toch vond ik Leo Beenhakker een indrukwekkende coach, een imposante verschijning in zijn foute regenjas en met zijn mullet. Ook had hij iets dramatisch, iets schlemieligs, omdat hij menselijk was, zo plat als een dubbeltje met dat Rotterdams van ‘m. Wetende dat hij flink wat gevoel voor drama en show had, toch was hij de nuchtere man die als voetbalcoach bekend stond als de ultieme underdog. Hij was de hond die je, nadat hij weer eens een wedstrijd had verloren, hard onder zijn kont mocht schoppen, hij vond dat hij dit dan verdiend had…
Zulks zal die andere rare vogel uit Mokum, Johan Cruyff, nooit gedaan hebben. Dat was de arrogantie zelve vond ik, ook al heeft hij de taalwereld, tegen wil en dank geloof ik, tevens verrijkt met enkele fraaie uitspraken, iedereen kent ze wel. De successen van Cruyff waren universums beter dan die van Beenhakker. Toch had ik meer gevoel bij de laatste, juist vanwege de feilbaarheid die hij uitstraalde. Niks Cruyffiaans pingelen en tactische tips & tricks van de lepe Mokummer, maar raggen, doorzetten en je kanis houwen, dat was wat Beenhakker voorstond. Wie weet zijn er parallellen tussen hem en Trump, omdat ook Trump in wezen een doodgewone schelm is gebleven, al schat ik Beenhakker met zijn verbale repertoire toch net even wat hoger in. Maar ja, in de jaren ’70 had Trump wel zo’n foute mullet als Beenhakker, dat dan weer wel…
B