In de WNL-babbelshow op de vroege ochtend zit het bekende duo Toine van Peperstraten en Jan Paternotte weer aan tafel, alsof ze een geheim abonnement hebben om aanwezig te mogen zijn. Nu heeft Paternotte nog iets zinnigs te vertellen, als politicus gaat dat vaak over politiek. Maar van Peperstraten is een lege huls, dat bewijst hij vandaag weer eens door te stellen dat de kersverse bekerwinnaar Go Ahead Eagles uit Deventer maar een provinciaal voetbalcluppie is. Daarbij vergeet van Peperstraten te vermelden dat de tegenstander het Hollandse boerenvoetbalcluppie AZ, uit Alkmaar, niets beters is dan GAE. Ik, als geboren niet-Hollander, weet dat dit de diepgewortelde minachting is van de gemiddelde Hollander voor alles wat niet afkomstig is uit de ‘Hollandse’ provincies Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht. Toine van Peperstraten laat zich weer eens kennen als arrogante sportregent, die er lol aan beleeft af en toe sneren uit te delen aan ‘de provincie’…
Kijk, Jan Paternotte wordt tenminste nog geselecteerd voor zijn objectieve (dus niet-vooringenomen) algemene kennis van de politiek en alles wat met de maatschappelijke mens te maken heeft. Ik geloof niet dat ik hem ooit heb kunnen betrappen op enige partijdigheid, los van zijn lidmaatschap van de politieke partij D66. Maar ach, misschien ben ik een roepende in de woestijn, want velen zullen van Peperstraten een veel sympathieker persoon vinden, een charmante man, omdat hij een vrij hoog populistisch gehalte in zich draagt, een man ook die door ‘de vrouwtjes’ op handen gedragen dan wel geadoreerd wordt – een soort van Mark Tuitert, maar dan zonder eigen sportieve inborst. Op dit moment mag de grijs-bebaarde Toine spreken over de voetballiefde van de net overleden Paus, een geboren Argentijn, die vreemd genoeg, zegt Toine, groot fan was van de Braziliaan Pelé en niet de Argentijnse helden Maradonna en Messi adoreerde. Dit alles mag Toine openbaren aan de vroeg wakkere tv-kijker (mijzelf ingezonderd)…
Ik ben erg content dat ik thans deze kennis over de ware voetbalheld van de dode Paus bezit. Het is altijd wel ergens goed voor, om zulke kennis paraat te hebben, al is het alleen maar om op een feestje, als anti-voetballiefhebber (dat ben ik, helaas, of moet ik zeggen: gelukkig?), toch gevat en vol waardering der anderen uit de hoek te kunnen komen, dat ik van wanten weet. Heb ik een bloedhekel aan voetbal omdat ik zelf na één jaar als lullig pupilletje alweer lid-af was van één der drie lokale voetbalclubjes van mijn geboortedorp? Ik sluit niets uit. In het Valencia-team van mijn club was ik ingedeeld, dit wist echter niet te voorkomen dat we nimmer uit de onderste regionen van de weekstanden kwamen. Onze grootste ‘angstgegner’ was een clubje uit een aangrenzend boerendorp, waar ze meer aandacht hadden voor onze onbeschermde scheenbenen dan voor de rollende bal of ons doel. Gek dat me dit juist nu te binnen moet schieten. Van mijn achtste tot negende levensjaar was ik lid van dat clubje, ‘M’ afgekort, ik durf het niet eens uit te spreken. Voetbal, en daarmee zo’n beetje alle teamsporten met rollende ballen, waren voor altijd taboe in mijn leven…
B