Of het nu zodanig is geëscaleerd dat er geen weg meer terug is, zal vermoedelijk vandaag blijken. Ik doel op de aanval van Iran met raketten op een Israëlisch ziekenhuis. Netan Yahoo, maar in ieder geval zijn orthodoxe, extreemrechtse compagnons in zijn regering, zullen hun emoties in bedwang moeten houden. Het betreft een groot ziekenhuis dat in basis een miljoen inwoners van Israël bedient. In de regering zullen ongetwijfeld politici zitten die familie of vrienden hebben die gewond zijn geraakt bij deze laffe aanval op een burgerdoel. Daarover zal geen twijfel bestaan, dat Iran ervoor kiest, in haar wanhoop, om de militaire doelen maar over te slaan en direct, to the point, burgers en burgerfaciliteiten aan te vallen. Een nieuwe fase in het conflict in het Midden-Oosten is bereikt. Ik denk dat Donald Trump het druk krijgt vandaag, om Israël tegen te houden tot een soort van End Game over te gaan…

In de ontstane verwarring mengt de kleine lepe Kremlinrat zich plots in de debatten: hij kan helpen hoor zegt-ie, bij het vinden van een uitweg in het conflict tussen zijn vrienden in Iran (belangrijke droneleveranciers voor zijn oorlog tegen de Oekraïense  ‘nazi’s’) en zijn toch ook semi-vrienden uit Israël. Wat een sluwe vos is hij door zich juist nu, op zo’n cruciaal moment, te roeren. Daar zit niets nobels achter, want hij wil zijn dronetoevoer veilig stellen in zijn ‘heilige oorlog’ met Oekraïne, want aan een verslagen Iran heeft hij niets. Het is altijd mooi om de hazen te zien rennen op het strijdtoneel, als er ergens paniek of angst in het spel is: hij oogt altijd zo koel met dat uitgestreken smoel van ‘m, ons aller Wladimir Putin, maar de angsthaas in hem neemt steeds grotere proporties aan. Ik ben benieuwd wanneer we weer eens een fijne Rusland-update van Rob de Wijk krijgen, of van Helga Salemon. Het zijn spannende tijden…

Vanochtend heeft Israël ook een aanval uitgevoerd op een Iraanse zwaarwaterreactor. Omdat Israël deze manoeuvre ruim van tevoren had aangekondigd, zegt Iran dat alles reeds ontruimd was, dat er nul komma nul stralingsrisico is. Fijn zo, denk ik dan, zo hoort het bij moderne oorlogsvoering, niet alles hoeft compleet kapot te worden gemaakt. Want het doel is dat Iran vertraging oploopt bij het ontwikkelen van nucleaire massavernietigingswapens. Trump zei gister dat Iran twee weken arbeid verwijderd was van het succesvol produceren van zo’n wapen. Ach, we moeten alles wat Trump zegt met een flinke korrel zout nemen, het gaat erom dat Iran dichtbij was. Los hiervan is het door Iran prettiger onderhandelen met Israël als je terloops kunt opmerken dat je beschikt over effectieve nucleaire wapens. Wie weet heeft goede vriend en buur Pakistan ze al beschikbaar gesteld, omdat religieuze broederschappen nu eenmaal diep verankerd zitten in de mensheid…

Gek dat je zelden of nooit het woord zusterschappen hoort. Broederschappen voeren royaal de boventoon. Komt dit omdat mannen zich nog steeds, na duizenden jaren van menselijke evolutie, belangrijker vinden dan vrouwen? Onze taal is een reflectie van de feitelijke werkelijkheid, de samenlevingen waarin mannen en vrouwen ongeveer ieder voor de helft in participeren. De zusterschappen die ons heel af en toe ter ore komen, zijn vaak religieuze zusterschappen, waarbij een handjevol zusters in geïsoleerde vorm bij elkaar hokt in vaak oude gebouwen uit vervlogen tijden. Ze brengen de meeste tijd door met bidden voor een betere wereld, naast dat ze af en toe, om wat knaken bij te verdienen, gasten uitnodigen om in een eenvoudige cel te komen mediteren of tot bezinning te komen, terwijl men samen met de zusters de maaltijden geniet in de refter, onder strikt praatverbod. Zulke zusterschappen zie je nog weleens, maar ze sterven langzaam uit, vanwege het gebod op fysieke multiplicatie. Toch heb ik veel meer sympathie voor zusterschappen dan broederschappen, waar altijd sprake is van sterk masculien gedrag van dominantie en opgestoken vingertjes…

Afsluitend een walgelijk bericht uit de bancaire wereld. ABN-AMRO is weer eens uit de bocht gevlogen. Nu vanwege ten onrechte aan hoger personeel uitgekeerde bonussen, terwijl er op dat moment een strikt verbod was. Willens en wetens hebben ze dit toch gedaan, ze hebben werkelijk maling aan de door de overheid, die de bank voor een faillissement behoedde door haar aandelen op te kopen, opgestelde regels van ‘goed gedrag’. Het is de nare, ongeneeslijke ziekte van mensen die toch al veel geld en een hoog inkomen hebben, om het toch te doen en dan later wel te zien of ze worden teruggefloten. Een verklaring van Dé Bank vandaag geeft aan dat ze zich bewust zijn van de maatschappelijke impact van hun laakbare handelen. Ja, dat kunnen ze makkelijk zeggen, want ze weten ook dat die gelden nooit meer worden teruggevorderd. De boete, een malus van 15 miljoen euro, is een lachertje, een soort van aanmoedigingsprijs om vooral met het walgelijke gedrag door te gaan. Want alle kosten worden immers doorberekend aan de ‘sukkels van cliënten’ – mijn eigen woorden. Overheid, doe er wat aan verdorie, want DNB, die de boete heeft opgelegd, spant zoals altijd samen met de banken, omdat ze hetzelfde belang hebben. Het is aldus een malus in de categorie ‘spek en bonen’, ik kan er niets anders van maken…

B