Hier een bericht van uw speciale Franse correspondent, die het wereldnieuws afstruint op opmerkelijke, maar vooral prikkelende nieuwsberichten. Vanochtend konden wij niet heen om de B2-aanval met bunker busters, de zes stuks die Donald Trump heeft ingezet om af te rekenen met de nare, nog resterende ondergrondse nucleaire bunkers van Iran. Niet dat daar nucleair materiaal aanwezig was, dat niet. Deze bommen waren nodig om de faciliteit om nucleaire wapens te maken onklaar te maken voor gebruik. De zes Batman-achtige B2’s hebben dat met verve gedaan, zei Trump. Vroeger werden zulke klusjes uitgevoerd door B52’s, nickname Stratofortress, een vliegend fort dat in de stratosfeer zelfs goed uit de voeten kon. Er zijn duizenden zo niet honderdduizenden bommen uitgeworpen door B52’s gedurende vele oorlogen, zoals Vietnam, Irak, Afghanistan etc. De B2’s zijn nog niet veel in actie gekomen met de superbommen, die eerst een meter of vijftig diep in de grond doordringen en dan pas boem! zeggen…

Het was duidelijk te zien dat Trump, zijn korte victory speech gevend, zo trots was als een hond met zeven lullen. Sorry voor deze wat archaïsch geworden melige uitdrukking, maar het was precies deze zin die meteen door mijn hoofd ging, toen ik Trump zijn tekst zag voorlezen van de rol, een poging doend helder te articuleren. Ook al ben ik in beginsel tegen oorlogsvoering, toch ben ik blij en tevreden dat hij Israël te hulp is gekomen. Omdat de poeplinke Iraniërs een halt moesten worden toegeroepen vanwege de nucleaire dreiging, waarmee ze te pas en te onpas koketteren, aangevuld met andere stoere mannentaal als: als de Amerikanen mee gaan doen, dan gaan ze daar vreselijke spijt van krijgen, want het Amerikaanse volk mag dan, waar ze ook ter wereld zijn, van ons verwachten dat we ze zullen elimineren, tot de laatste snipper bot en vlees, etc…

Gister hoorde ik een hoge VS-functionaris een verhaaltje houden, zonder dat het werd ondertiteld, waarbij het me opviel dat in één zin zowel de woorden Iranian als Uranium werden uitgesproken, wat zo snel ging dat ik ze door elkaar haalde. Dat is omdat ze, mits snel uitgesproken, bijna identiek zijn. Frappant wel, deze verhaspeling van mijn oor. Enfin, door alle malaise komt ons kabinet vandaag met spoed bijeen in de Nationale Veiligheidsraad. Daarin bespreken ze vooral of ons land, en onze landgenoten, waar ook op aarde aanwezig, gevaar lopen door de aanval van Trump. Pas daarna, las ik in een bericht, zal de demissionaire regering met een officiële verklaring komen wat ze ervan vinden. Als je niet beter weet ga je bijna denken dat onze Veiligheidsraad een orgaan is dat boven het machtigste land ter wereld, de VS, staat. Zo van: wij zullen met enige spoed ons oordeel uitspreken over deze aanval, als hoogste politieke orgaan op aarde, voorgezeten door de vermaarde Premier Dicky Schoof…

Men maakt zich kennelijk iets of wat zorgen over ongeveer 150 soldaten die gelegerd zijn in buurland Irak, vermoedelijk onderdeel van een grote internationale veiligheidsmacht, dat heb ik even niet paraat. Als je het die soldaten zou vragen, zouden ze zich rot lachen, omdat soldaat zijn nu eenmaal een occupational hazard met zich meebrengt, dat je gevaar loopt als ergens iemand een wapen oppakt en begint te knallen. Soldaten zeggen vaak zelf dat ze niet moeten zeuren als het spannend wordt, anders hadden ze geen soldaat moeten worden. De redenatie van een kind, maar wel dubbel waar. Je wordt geen soldaat voor de soldij of de carrièremogelijkheden; dat laatste wil het leger ons overigens wel laten geloven, kijk maar naar de wervelende reclamecampagnes die men via sociale media op jongeren afvuurt. Waarom men dan wel soldaat wordt? Vanwege de spanning en sensatie, en soms ook omdat men uit een familie van soldaten komt, waarbij het een traditie is in de voetsporen van pa en grootpa te treden (of ma en grootma, om de wat meer inclusievere mensen ook tevree te houden). Het is net zo als bij artsenfamilies, die soldatenfamilies, waarbij je zelfs kunt stellen dat het niet zelden voorkomt dat de ene partij (soldaten) de andere partij (artsen) van werk voorziet in geval van oorlog. Een soort van halfslachtige symbiose…

De oppositie van de stuurloze Kamer, aangevoerd door kabouter Timmermans van GL-PvdA, heeft wat gefulmineerd afgelopen dagen, het standpunt huldigend dat Israël de pas moet worden afgesneden qua bevoorrading met oorlogsmaterieel. Vanochtend deed hij er nog een schepje bovenop, toen hij vernam van ‘de laffe daad van Trump’, die de genocide-plegende agressor Israël de helpende hand heeft toegestoken. Ook al hoor ikzelf voor wat betreft stemgedrag tot de linkse oppositie, de kwestie Hamas-Israël heeft mij op dit punt in het rechtsere kamp getrokken. Hamas begon deze oorlog, Hamas is de agressor. Er is ook vrijwel niemand in Nederland die Oekraïne de agressor noemt, en Rusland vrijpleit. Israël verdedigt zich, wil voor eens en altijd de Hamasmoordenaars van de aardbodem wegpoefen. En ja, dat daarbij onschuldige burgerslachtoffers vallen, dat hoort bij oorlog. Daar hoor je ook niemand meer over zeuren bij Oekraïne-Rusland. Het is part of the deal. Nou ja, kwam die deal maar snel, dan was er tenminste een horizon. Die is thans inktzwart…

B