Het lijkt een soort van hype te worden, met je auto de gevel van een woning rammen. De laatste weken zijn er meerdere auto’s per week te tellen die zulks hebben gedaan, al dan niet vanwege een ‘onder invloed’ zijnde bestuurder. Want mensen met een normaal functionerende kop op hun schouders doen dit niet, toch? Je kon gisteravond op foto’s te Tiel zien dat het ook nog eens niet om een goedkope, afgetrapte auto ging, maar een dure Audi. Zodat joyriding door juveniele grapjassen, die een opgeknapte auto van de sloop weer aan de praat hebben gekregen, uitgesloten kan worden. Of het net zo’n verontrustende trend gaat worden als het toegenomen explosievengevaar (een bom door je brievenbus), dat is de vraag. Het lijkt in ieder geval niet te gaan om een trend om andere mensen bewust kwaad te doen door hun woonkamer te penetreren…
Ook nemen wereldwijd de trends toe voor wat betreft het inrijden met een auto op een menigte mensen. Daarbij moet onderscheid gemaakt worden tussen ‘ongelukjes van verwarde mensen’ dan wel ‘die met een fysiek ongemak’ en ‘activistische idioten’, die bewust inrijden op een uitgekozen groep mensen, terwijl er op de passagiersstoel een briefje ligt dat de ‘nobele daad’ verklaart. Ik weet niet of er betrouwbare statistische gegevens beschikbaar zijn over zulke trends: gebeurt het substantieel vaker dan in het verleden of is de berichtgeving hieromtrent frequenter geworden met de stijging van onze technologie? Ik heb de neiging te zeggen dat het eerste het geval is. Toch blijft het moeilijk te begrijpen dat mensen in een state of mind terecht komen waarbij ze bewust hun dure auto in de vernieling rijden en solliciteren naar gevangenisstraf en een verplichte maatschappelijke heropvoedingscursus…
Misschien kan het verklaard worden uit een toegenomen verwarring over wat er zoal in de wereld gebeurt. Daarbij doel ik op het gezichtspunt van de rijke westerling, die vanuit een veilige, luxe situatie kijkt naar al het oorlogs- en andere geweld, waar wij dus, rijke en welvarende westerlingen, ons weinig bij kunnen voorstellen, hoe ernstig dit is. We zijn zodanig verbaasd over het gebeurde, dat we serieus van de wapper raken, omdat we gewend zijn te leven in ons vertrouwde, stabiele, relatief veilige, een tikkeltje verwende wereldje van melk en honing. Er zijn mensen die beweren dat dit ons goed recht is, omdat we na eeuwenlang hard werken het land van melk en honing eigenhandig opgebouwd, verdiend hebben. En dat andere landen, waar het nu zo’n bende is met oorlogen, hongersnoden, genocides en miljoenen migranten op de vlucht zoekend naar het utopische westerse Walhalla, daar zelf schuld aan hebben…
Ja, het is de makkelijke weg om zo te denken. Toch is het wat veel mensen in onze fraaie, zorgeloze westerse wereld het liefste doen. Genieten van onze geneugtes en wegkijken van de ellende aan verre horizonten. Zo is er een belangrijke adviescommissie van onze huidige regering die benadrukt dat we het thans als land niet goed doen. De ‘Commissie van advies inzake volkenrechtelijke vraagstukken’ zegt: het is een verplichting van ons land om proberen te voorkomen dat er in andere landen een genocide plaatsvindt. Gaza wordt er bedoeld. Het is taalkundig een nogal kromme uitspraak: proberen te voorkomen, staat er. Dan zijn we nu al te laat, denk ik in mijn eenvoud. Het is er al namelijk, de genocide. En niet alleen te Gaza, maar zo’n beetje op ieder continent, voornamelijk het Afrikaanse en het gebied dat we Midden-Oosten noemen, tot aan of inclusief China. Maar ach, wat doe je eraan, als land? Ons land doet: (bijna) niets. Met onze mond beweren wij veel, maar onze handen blijven passief langs het lijf hangen. Een paar pakketjes droppen, daar doen we aan mee. Bij het bergen van die pakketjes vallen meer doden dan dat de voedselrijke inhoud ervan doet voorkomen. Wij zijn een van oudsher trots maritiem volk, excellerend in water naar de zee dragen. Maar dat doen we wel met totale perfectie, geen druppeltje wordt er onderweg gemorst, totdat het in de toch al overvolle zee wordt gekieperd…
B