Gister meldde ik nog dat de bij Trump op bezoek zijnde Netan Yahoo Hamas tot de laatste flard genetisch materiaal wilde uitroeien. Slechts enkele uren later vernamen we dat Trump, door vaderlandse journalisten tamelijk plastisch omschreven, Netan Yahoo ‘tegen de muur had gezet’, om akkoord te gaan met zijn vredesplan voor Gaza. Het kan gek verlopen in de wereld, omdat het onwaarschijnlijk leek dat Israël, waar men Hamas toch echt van de aardbodem wil verdrijven, akkoord zou gaan met zo’n voorstel, waarin uiteindelijk een eigen ruimte voor de Palestijnse staat niet uitgesloten lijkt. Toch meldden dezelfde journalisten dat Netan Yahoo, door akkoord te gaan met Trumps plan, ernstig in de problemen komt met de zittende regering en zijn ultrarechtse, orthodoxe achterban…
Wel is er een lichtpuntje voor de Israëlische patjepeeër: het lijkt onwaarschijnlijk dat Hamas akkoord zal gaan met dit door diverse belangrijke Moslimlanden geaccepteerde plan. Dit lijkt de escape te zijn voor Netan Yahoo: indien Hamas niet binnen 72 uur alle gegijzelden vrijlaat (belangrijk punt van het plan), zal Israël het oorlogsmaterieel wederom oppakken. Gister, terwijl het plan door het handenwrijvende duo Donny & Bibi aan de wereld werd gepresenteerd, gingen bombardementen op Hamasdoelen ‘vrolijk’ door. Vergelijkbaar met Putin die met Trump spreekt over vrede te Alaska, maar in de tussentijd de salvo’s raketten op Oekraïne opschroeft. Zulke mannen, Putin en Netan Yahoo, lijken weinig mededogen te kennen voor hun vijanden. Daarbij vergeleken is Trump een heilige, hoe bizar dit ook is om te zeggen…
Vermoedelijk zal Trump, ook al kan dit nieuwe plan in duigen vallen als Hamas niet wil, zijn complete vriendenkring van rijke, invloedrijke mensen aansporen brieven te schrijven aan de Nobel-familie: om hem de hemel in te prijzen als hagelwitte vredesduif, want hij moet en zal die Nobelprijs, voordat hij over ruim drie jaar afzwaait als President, op zijn palmares kunnen bijschrijven. Ik vind het nog steeds vreemd, dat hij dit wil – terwijl hij nog niet zo lang geleden zware bommen op Iraanse nucleaire sites liet vallen, en Jemen regelmatig bestookt met raketten en vliegtuigbommen. Zo’n vredesduif, als hij de erven Nobel wil laten geloven, is hij ook weer niet. Hij is een op wraak beluste dwingeland, die niemand op aarde belangrijker acht dan hijzelf (nou ja, misschien de Paus uitgezonderd, ex aequo)…
Uiteraard heeft ons demissionaire land nog niet officieel gereageerd. Dat is zo omdat wij altijd uitgekookt zijn: spontaan op iets reageren doen we zelden, omdat we eerst uitgebreid de nieuwe situatie willen analyseren om te bezien of we er (financieel) schade door kunnen ondervinden, omdat we nu eenmaal een buitengewoon egocentrisch landje zijn. We zijn blijven hikken op de al maandenlang circulerende twijfel of we de Palestijnse staat nu moeten erkennen of niet – want dit wel (of niet) doen zou ons zomaar handelsconcessies kunnen kosten, geld en zelfs aanzien. Wij zijn wat je noemt een laf, berekenend land. Daarom zijn we zo rijk en welvarend geworden, door nooit echt meteen voorop te lopen, maar eerst hele roedels katten uit de boom te kijken, alvorens we hebben gezien hoe we ons zo tactisch mogelijk moeten opstellen, zodat er uiteindelijk meer geldstukken in onze schatkist vallen, of dat we er minder dan we aanvankelijk dachten hoeven te betalen. Niet echt eigenschappen waar je als bewoner van dit land trots op kunt zijn, denkt ondergetekende…
B