The stakes are high, zegt men, pratend over de ontmoeting van betrokken partijen te Egypte om de oorlog te Gaza (en meer) op te gaan lossen. Wat zoveel betekent dat er veel te winnen maar ook te verliezen valt. Zo’n beetje alle specialisten op het gebied van oorlog en vrede in het Midden-Oosten hebben al zijn of haar plasje mogen doen over de lastige materie. Voor deze mensen, de ter zake deskundigen, zijn zulke momenten tevens goede PR voor de eigen business. Als je achteraf blijkt mazzel te hebben gehad ‘goed gegokt’ te hebben, neemt je ‘ranking’ toe in de specialisten-business, en word je eerder gevraagd om je mening te mogen komen verkondigen in diverse media- en nieuwsprogramma’s, dan wel neemt je uurtarief in het schnabbelcircuit toe als je ergens, op speciaal verzoek van een opdrachtgever, een babbeltje mag komen houden over je stokpaardje…

Donald Trump is praatzieker en oogt, voor zijn doen, zenuwachtiger dan ooit, want hij weet drommelsgoed dat deze vredesmissie, waar hij zijn tanden in heeft gezet, voor hem cruciaal kan zijn voor het wel of niet toegekend krijgen van de door hem zo vurig gewenste en aanbeden Nobelprijs voor de Vrede. Maar hij zal concurrentie krijgen want een andere, in het verleden van zijn voetstuk gevallen politicus, niemand minder dan Tony ‘Macaroni’ Blair, zal ook meedingen naar deze prestigieuze prijs. Trump zal het niet laten blijken, maar hij vindt het vervelend dat Tony meedingt, daar kun je vergif op innemen. Want niet alleen bevond Tony zich in de ogen van Trump toch echt een echelon lager op de politieke ladder, daarnaast was hij een socialist, in de ogen van Trump dus al snel een communist en een gevaarlijke extreemlinkse liberaal. Dit alles kan hij natuurlijk niet laten merken, maar neem aan dat dit meespeelt, hij zal nooit of te nimmer een Nobelprijs willen delen met een communist, laat staan dat Tony in zijn eentje met deze elitaire prijs aan de haal gaat…

Maar ach, Trump heeft ook andere zaken aan zijn hoofd. De reservisten die hij naar de staat Oregon wil sturen om er de orde te herstellen, die naar zijn mening is ontstaan door immigratieproblemen en aanverwante onrusten, zijn reeds onderweg. Dat doet hij alleen in staten waar een democratische gouverneur is. Het is een ordinaire heksenjacht en misbruik van presidentiële macht. Maar er ontstaan toch ook kleine haarscheurtjes in zijn pokerface, want een nog door hem benoemde rechter heeft tot twee maal toe de inzet van reservisten verboden, omdat het een veel te zwaar middel is om de relatief kleine problemen op te lossen. En dat nog wel achter de rug van de gouverneur om. Waar die man mee bezig is heeft grote delen van de Democratische Westerse Wereld verbaasd: het zijn stevige trekjes van potentatengedrag, al zal Trump alles wegwuiven als linkse ondermijnende prietpraat. Nee, hij wil kunnen schitteren als een ster aan het Firmament van Nobel, nota bene op de dag dat Michelin haar jaarlijkse sterren toekent. Of is Trump gedoemd een vallende ster te worden? Niemand die het weet. En als hij al valt, niemand zal hem willen ‘catchen’…

B