De veel minder dan zijn voorganger in de publiciteit tredende (dus: minder mediageile) baas van de Nederlandsche Bank, de heer Olaf Sleijpen, maakt vandaag in een statement onbewust duidelijk waarom hij zo weinig in de media acteert. Hij zegt: “Het glas is halfleeg of halfvol”. Ja, dat mag gerust een opzienbarende uitspraak worden genoemd, in het voorportaal van de vandaag beginnende jaarvergadering van het IMF en de Wereldbank, waar onze bancaire held aanwezig mag zijn. Deze messcherpe uitspraak, over het halflege of halfvolle glas (kennelijk ziet hij geen andere mogelijkheden), plaatst hij, vanuit zijn professie als baas van DNB, kijkend naar de stand van zaken van de wereldeconomie. Ik vind het een vreemde uitspraak van zo’n man, die wat mij betreft niet te veel met cliché-achtige spreuken in het nieuws moet komen, waar je van alles en nog wat bij kunt denken. Wat je van zo’n beroepsmatige cijferaar verwacht, is duidelijkheid: voor de gemiddelde leek als ik begrijpelijke, klare taal, waar je als bewoner van ons land bij denkt: goh zeg, dat heeft die man nou eens mooi uitgelegd, het is voor het eerst dat ik zo’n hoogopgeleid iemand begrijp…
Hij zegt daarnaast zoveel als het volgende: het gaat niet zo goed met de wereldeconomie, maar het gaat dit jaar wel iets beter dan dat we aan het begin van het jaar verwachtten. Ook de enkele echelons hoger dan Sleijpen staande IMF-topvrouw Georgieva spreekt flauwekulachtige tegeltaal: “Het gaat beter dan gevreesd, maar slechter dan nodig”. Langzaam maar zeker verworden zulke mensen, op belangrijke posities van wereldinstituten, tot oneliner-machines. Ze denken ermee helderheid voor de gewone man in de straat te scheppen, maar die denkt steeds meer dat het veel te ver boven zijn pet gaat en dat zulke instituten, met een miljoenen verdienende topman of -vrouw, weinig tot niets goeds bijdragen aan de wereld, hoogstens het in stand houden van het instituut zelf. In gedachten hoor ik de vaak klare taal sprekende partijleider van de SP, Jimmy Dijk, zeggen: wij komen op voor de man in de straat, want die begrijpt het niet meer…
Ach, misschien is het wat ik aanhaal eerder hoe ik ‘in de wedstrijd’ zit. Met ‘wedstrijd’ bedoel ik hoe ik naar de wereld kijk, vanuit mijn gezichtspunt van de onbeduidende n=1. Een n=1 betekent niet veel meer dan één kleine garnaal in de onmetelijk grote, diepe oceaan. Het betekent ook een te verwaarlozen stem op het wereldtoneel. De enige stem die ik vertegenwoordig is mijn stem in ons kleine kiekenlandje, voor wat betreft de landelijke politiek, de gemeente- en de provinciale politiek. En niet te vergeten die van de EU. Al denk ik dat ons aandeel in de EU ook best gezien mag worden als slechts enkele richtingloos rondscharrelende garnalen in de Europese zee, die door onze pulsvissers toch al bijna is leeggeschraapt. Soms denk ik: hadden wij maar meer inwoners in ons land en een groter BNP, dan zouden we een groter aandeel in de EU hebben. En ook een sterkere leider die ons land in de EU vertegenwoordigt. Dick Schoof is helaas niet veel meer gebleken dan een knie- en hoofdknikkende marionet van onze rechtse spek- en bonenregering, die onderhand langer demissionair is geweest dan missionair…
Daarover gesproken: één der heldhaftige, resterende leden van onze demissionaire troepen, de zo nu en dan schattig ogende (maar wij weten wel beter!) akela van de VVD, Dilan Yeşilgöz-Zegerius, liet gister blijken met vrijwel niemand meer te willen samenwerken, indien er na de verkiezingen een nieuw kabinet wordt gevormd. De PVV en FvD sloot ze reeds uit, maar nu geeft ze opnieuw aan dat ze eigenlijk ook weinig liefde voelt voor samenwerking met het ‘extreemlinkse crapuul’ van GL-PvdA van Frans ‘de kabouter’ Timmermans. Extreemlinks, en crapuul, dat zijn mijn toevoegingen. Extreemlinks is wel een woord dat ze eerder gebruikte om het beleid van ‘de kabouter’ te duiden, en crapuul is hoe ze in haar diepste wezen over linksere mensen denkt. De zo netjes ogende vrouw, die duidelijk keurig met mes en vork heeft leren eten (een metafoor voor hoe ze op mij overkomt), is ook maar een mens van vlees en bloed, om er wederom een cliché tegenaan te gooien. Toch kun je zien dat ze zich steeds ongemakkelijker voelt bij de qua aantal zetels verder wegzakkende VVD, die vandaag nota bene voor het eerst kleiner gepeild wordt dan Robbie Jettens D66! Stel je voor! Dat moet de ultieme vernedering zijn voor de ooit zo grote, machtige ‘partij der schatrijke entrepreneurs’ (zeg ik stiekem in mijn vuistje lachend). Nee, of moet ik zeggen ja, het zijn harde tijden voor de VVD. Wat een verkeerde keuze van de fractievoorzitter allemaal kan veroorzaken…
B