Of het nu een meerlagige schizofrenie is, dagelijks onderdrukt door zware medicatie, of iets anders, ik kan er met mijn hoofd niet meer bij. Ik heb het over het nogal ziekelijk wiebelige gedrag van Donald Trump, baas van het machtigste land ter wereld. Naar vanochtend blijkt was het gesprek met de arme Zelensky, die om Tomahawkraketten vroeg, toch niet in pais en vree verlopen, en het was al helemaal geen koek en ei. Het blijkt dat Trump alweer in de scheldmodus zat, terwijl hij Zelensky probeerde te overrompelen akkoord te gaan met de officieus voorliggende Russische voorstellen tot beëindiging van de oorlog. Met officieus bedoel ik de info die Trump een dag ervoor telefonisch van Putin had gekregen, in welk gesprek hij van zijn goede Russische vrind, die hij tweeëneenhalf uur lang sprak, te horen kreeg dat wat Putin betreft er een soort van deal kan komen, maar dan moet Zelensky wel de hele Donbas aan Rusland afstaan, in ruil voor enkele kleinere sprokkelgebiedjes voor Oekraïne…
Dit kan gewoon niet meer vind ik, dat een democratisch gekozen President zo zijn anus (sorry) afveegt aan de rest van de wereld, in dit geval Oekraïne en Zelensky. En dat hij één van zijn vele stokpaardjes, verbaal geweld, inzet om de toch al als een kat in het nauw zittende Zelensky nog meer onder druk te zetten. Eigenlijk schreeuwt Trump: ga nou maar akkoord jij dwarsliggende asshole, dan ben je tenminste van al die dagelijkse dode burgers af. Het gaat Trump helemaal niet om wat er bijna vier jaar geleden gebeurde, want Trump leeft in het nu, hij kijkt niet verder dan één dag terug en één dag vooruit. En kennelijk, omdat hij dit al sinds zijn jonge jaren doet, is verbaal geweld en mensen onder druk zetten de gewoonste zaak van de wereld voor hem, om zogenaamd problemen op te lossen, die in zijn ogen anders niet worden opgelost. Het is zijn manier, want een andere manier bestaat niet. En als er voor die andere manier gekozen wordt, wordt het probleem niet opgelost. Erger nog, als men zijn manier niet kiest, wordt het alleen maar erger. Het is een prachtige cirkelredenering, die hij op alle situaties, hem voor de voeten komend, toepast…
Ik kan Trump beter even laten rusten, want morgen is er ongetwijfeld weer een andere episode beschikbaar uit de 47ste Presidentiële regeerperiode. In ons land vinden op Madurodamniveau ook combats plaats tussen de bekvechtende politici, immers: het is verkiezingstijd! De mooiste periode voor politici, want het is nu toegestaan om in scherpe bewoordingen de tegenstanders onder vuur te nemen. Zo zagen we gister Robbie Jetten (een sjiek geworden straathondje, dat graag in de kefstand komt) het opnemen tegen Frans ‘de kabouter’ Timmermans (een wat luie labrador die dagelijks tevreden is als zijn tot de rand gevulde bak voer klaarstaat). Ze kruisten weliswaar de botte degens maar ik kan er niet meer naar kijken, het geneuzel over microscopisch kleine dingen, zoals elkaar beschuldigen van het verkondigen van leugens (een klassieker in verkiezingstijd). Het was ditmaal de logge labrador die begon, door Jetten voor leugenaar uit te maken omdat D66 geen nieuwe medicijnen in het zorgpakket wil toestaan, ook al zijn ze hard nodig…
Misschien dat ik iets te scherp ben door het als microscopisch af te schilderen, want nieuwe medicijnen zijn belangrijk, vooral in een innovatief farmaceutisch land als het onze. Maar toch, het steekt scherp af tegen de wereldproblemen van Trump, Zelensky en Putin, die in een groot land als Oekraïne, niet eens zo ver weg van onze polders, een permanente vrede willen realiseren. Of nou ja, Putin wil dat helemaal niet, hij doet alsof. Hij blijft met Trump praten tot deze laatste een ons weegt (al zal dat niet snel gebeuren vrees ik, vanwege diens voorliefde voor vette snacks), en het gekke is dat op de één of andere manier Trump niet wil beseffen dat Putin hem eindeloos aan het lijntje houdt. Van geen andere politieke leider op aarde zal Trump zoiets accepteren, bij Putin kan hij het hebben. Maar verdorie zeg, heb ik het toch weer over Trump & Co. Waar de mond vol van is hè…
In onze ruftende polder vernemen we vandaag dat het SCP (nee, dat is geen nieuwe politieke partij maar het Sociaal en Cultureel Planbureau) heeft onderzocht wat burgers van onze vaderlandse politiek vinden. De conclusie luidt: veel landgenoten voelen zich machteloos en gefrustreerd bij de politiek. Goh zeg, denk ik dan, ik herken dat, dat was toen ik jong was ook al het geval. Het is een bekend gegeven dat als de partij waar jij op hebt gestemd hebt niet in een kabinet komt, of überhaupt heel weinig stemmen heeft gekregen, dit nooit prettig is. Het lijkt er wat mij betreft veel op dat de samenleving een stuk minder tolerant is geworden. Dat we sneller in onze wiek zijn geschoten als onze stem niet leidt tot een nieuwe regering, waarin jouw partij vertegenwoordigd is. Ik heb het wel vaker gezegd, met name in het kader van ondermijnende activisten als bijvoorbeeld Extinction Rebellion: het is het gedrag van het verwende kind dat zijn zin wil hebben, en vals wordt als het niet nog een koekje uit de koektrommel mag nemen van zijn ouders…
Het is dit verwende kinderengedrag dat we nu dus ook kunnen waarnemen bij kiezers, die hun zin willen hebben, omdat hun partij, vindt men, de allerbeste is voor het land. En als het niet gebeurt is men teleurgesteld en gefrustreerd. Juist het kunnen omgaan met politieke teleurstellingen is het sleutelwoord van onze democratie: er is normaliter altijd een minderheid die teleur wordt gesteld! Get alive! (ik hoor het bijna Trump fulmineren). Denk je dat ik het leuk vond, als linkse stemmer, dat De Pruik de grootste partij werd afgelopen verkiezingen? Nee, natuurlijk niet. Nadat mijn in woede gedrenkte teleurstelling weggeëbd was, dacht ik: okay dan, wij mogen nu maximaal vier jaar lang gaan ervaren hoe het is om een regering te hebben waar de grootste schreeuwer en ondermijner van de afgelopen twintig jaar deel van uitmaakt. Ook dat is democratie, maar leuk is het niet. Toch heb je ermee om te gaan, want het is geheel volgens de spelregels van onze democratische beginselen verlopen. En als De Pruik weer de grootste wordt? Dat is dan maar zo, hij zal vermoedelijk de allerlaatste keer de kans krijgen om het te gaan fiksen. Wat het is weet niemand, ook De Pruik niet. We gaan in vier jaar wel merken, hoe de sneue eenpersoonspartij de PVV het wil gaan doen. Genoeg gezwamd nu, morgen is er weer een dag vol spannende berichten, ik kan bijna niet wachten…
B