Omdat hij al zo vaak als een soepel blad aan de boom gedraaid is, weiger ik Donald Trump te geloven, op wat hij gister zei tegen de pers, in het bijzijn van zijn grootste fan en meester-slijmbal Mark Rutte, SG van de NAVO. Dat er zware straffen aankomen tegen Rusland, met het volledig sanctioneren van de twee grootste oliebedrijven, Lukoil en Rosneft, samen goed voor een jaarlijkse omzet van 200 miljard dollar. Daarmee zeer belangrijke spelers voor de Russische economie en oorlogsmachine, zegt men. Dat geloof ik meteen, maar ik geloof ook dat er ergens een Trumpiaans addertje onder het groene gras zit te Mar-a-lago, want niemand kan mij uitleggen waarom hij alwéér, de vierde keer in een week, van mening veranderd is. Kijk, Mark Rutte is erg bedreven in het de schoenen likken van Trump, maar dit kun je niet geheel op zijn conto schrijven…
Er moet meer aan de hand zijn, nu Trump de indruk wekt dat het definitief is, zijn allerlaatste draai in het Oekraïnespel. Mogelijk ziet hij kansen met de twee oliebedrijven om, als Putin eenmaal met zijn rug tegen de muur staat, die te nationaliseren tot Amerikaans bezit, of iets van die aard. Of dat hij met de te bevriezen banktegoeden van deze bedrijven, beslist vele miljarden, ‘gratis’ Amerikaans oorlogsmaterieel kan fourneren aan de nooddruftige Zelensky. Of dat hij het geld confisqueert als compensatie, als een soort ‘vindersloon’, om nu met dit geweldige idee van sancties op de proppen te komen. Ergens moet er een catch voor hem zijn, nu nog onzichtbaar voor de media en de man in de straat. Want Trump zal nooit of te nimmer ‘zomaar’, zonder dealtje of compensatie, ergens mee instemmen, zulks zit niet in zijn bloed. Voorbeelden genoeg om dit te kunnen aantonen…
In EU-verband horen we, uit de mond van Kysia Hekster, EU-correspondent, dat ons Kabinet Schoof een pleefiguur slaat in EU-gelederen. Omdat wij internationaal door de ruggengraatloze zetbaas Schoof worden vertegenwoordigd, weten de hoogste personen en organen van de EU niet beter dan dat Schoof voor spek en bonen aanschuift bij debatten en vergaderingen. Het is nu zelfs zover dat ons land een vergelijkbare status heeft als Griekenland, Malta of Tsjechië. Als er geld op tafel moet komen (ons negatieve stokpaardje nummer 1), of ergens een snel besluit over moet worden genomen (nummer 2), dan geven wij voornamelijk ‘niet thuis’, want we zijn het gewoon om eerst een strontvervelend, voor onbepaalde tijd durend polderproces in te gaan. Dit polderen begrijpt werkelijk geen mens in de EU, al begrijpt men goed dat onze demissionaire regering, die ook nog eens een minderheidsregering is, niet veel kan. Zodat we misschien beter zelf als land kunnen zeggen: wij skippen alle dure reisjes en geven aan dat we de komende zes maanden ons van stemmen onthouden. Dat is klare taal die iedereen begrijpt. Nog beter zou zijn: dat onze stem automatisch gaat naar de meerderheid der stemmen in de EU…
Mocht er al binnen een half jaar een nieuwe regering komen, met een nieuwe kop van jut, de nieuwe Minister-President bedoel ik, dan gaat deze persoon geen makkelijke tijd hebben in het buitenland. Stel je voor (wat ik hoop!) dat er een midden-links kabinet komt, en dat Robbie Jetten of Frans ‘de kabouter’ Timmermans MP wordt. Of een centrumrechts met Dilan Yeşilgöz-Zegerius, door mij ‘Miss Krultang’ genoemd vanwege haar mooie lokken. Nee, het gaat vrees ik een tenenkrommende tijd worden op het hoogste niveau in de EU en erbuiten, als zulke mensen ons land vertegenwoordigen. De enige die ik in staat acht om keurig netjes, zonder rare taal te gebruiken, naar voren kan worden geschoven, is een CDA-er: de protestantse orgelspeler en opgeleid natuurkundige Henri Bontenbal. Ik zie hem dat wel doen, aanschuiven bij banketten en netjes, zonder te slurpen of te smakken, keurig u te zeggen tegen de rest en braaf zijn bordje leeg te eten. Ook al weet je dat zijn favo snack een patatje oorlog is. Wat ik totaal niet vind passen bij zijn wat suffige doch wel oerdegelijke imago. Je verwacht bij hem eerder zuurkool met worst of kapot-gekookte spruitjesstamp met speklappen. Toch heb ik liever Bontenbal dan al die anderen, ondanks dat hij voor mij in het foute rechtse kamp zit. Ja, soms moet je over je eigen beperkingen heen stappen en iets goeds doen voor de wereld. Hup Henri, zet ‘m op kerel! Stiekem hopen we allemaal dat jij het wordt, die naar de Koning mag voor een regeerpermit. Die Koning, die zegt toch altijd ja, dus dat zit wel snor…
B