Ik word er onderhand gek van. Toch lijk ik zo’n beetje de enige te zijn, want ik hoor er verder niemand over klagen. Ik ben namelijk steeds in de war welke dag van de week het is. Hoe dat komt? Nou, het is de schuld van Black Friday! Je wordt niet alleen gek van de tornado aan waardeloze, ter oplichting der consumenten bedachte reclames met nepkortingen, ik hoor al wekenlang zóóó vaak op een dag dat het ‘vrijdag’ is dat ik de kluts kwijtraak, welke dag het nu echt is. Doordat het de godganse dag Friday is, ga je ook liedjes in je hoofd krijgen, zoals Friday I’m in Love (The Cure), naadloos overgaand in I Don’t Like Mondays (The Boomtown Rats), Everyday Is Like Sunday (Morrissey) en niet te vergeten onze ‘eigen’ Saturday Night (Herman Brood & HWR)…
Ja, wat ik hiervoor schreef is niet alleen een metafoor van wat Black Friday is (een kennelijk legale manier om mensen op te lichten middels nepkortingen), het geeft ook aan hoe belangrijk reclame is geworden in onze doodzieke consumptiemaatschappij. Tegenwoordig geholpen door AI-achtige systemen, want de consument hoeft zelf niet meer na te denken over hoe ze hun driften zullen toepassen op ‘koopjes’: zelfs ik, een stugge non-consument die zich de pis niet lauw laat maken, krijg af en toe in de mail aanbiedingen doorgestuurd die me zouden moeten kietelen tot het doen van een hele riedel onzinnige aankopen. Wel moet ik zeggen dat AI het ook regelmatig ‘goed’ heeft, want ik slaak vaak een gilletje vanwege de juiste kietelplek. Nou ja, dit wilde ik toch even kwijt, want Black Friday overheerst momenteel alle mediakanalen waar reclame is toegelaten, het is erger dan covid…
Het deed me trouwens ook ‘goed’ vanochtend om te horen dat het veelgeplaagde Oekraïne in staat is om nog steeds dodelijke drones naar Rusland te geleiden. Het is misschien wat cru het zo te zeggen, maar ik was dan ook bevreesd dat Oekraïne echt, op alle fronten, met de rug tegen de muur zou komen te staan. En dat in de persoon van Zelensky, de kleine dappere Calimero. Ondanks alles heb ik er niet veel vertrouwen in dat er, zonder de inzet van onze joker Mark Rutte, middels de in stelling gebrachte Coalition of the Willing, serieuze krenten uit de Russische pap kunnen worden gehaald ten bate van Oekraïne. Ondanks dit denk ik toch, na weken van onderhandelen, dat er zo tegen Kerst een mooi vredescadeau onder de boom zal worden gevonden. Ik steek er vandaag een kaarsje voor op…
Van de mooie vredesgedachten naar de schril afstekende kille waarheid van een bank, ABN-AMRO: die gaat in enkele jaren 5.200 banen schrappen. Mij grijpen zulke berichten meteen naar de keel, waar ik een grote walging voel ontstaan, dat de (nota bene door onze staat geredde) banken zulke zakelijke monsters zijn geworden, met zo lijkt het maar één ‘unique selling point’ in hun ‘mission statement’ (meh, mag ik even een teiltje aub?): winstmaximalisatie. Hoe mooi zou het kunnen zijn als je op een dag het volgende persbericht leest. BESLUIT ABN-AMRO: we gaan de komende jaren 5.200 nieuwe banen creëren, omdat we af willen van het negatieve imago om uitsluitend aan winstmaximalisatie te doen ten faveure van de aandeelhouder. Wij, de bank, neemt haar verantwoordelijk door ook nieuwe banen te scheppen, want we willen het contact met de client herstellen, willen weer aanwezig zijn in grote steden en in ‘de provincie’…
Ja, poeh zeg, het recht op dromen is gelukkig nog niet verboden. Mag ik even aub? Nu de bank op oorlogspad is en duidelijk weer hun oude vertrouwde spatjes-gedrag lijkt op te pikken door NIBC over te nemen, moeten ze natuurlijk iets doen om de 960 miljoen piek, de kostprijs voor NIBC, ‘terug te verdienen’, zodat de vermaledijde aandeelhouder er zo weinig mogelijk last van heeft bij het incasseren van het jaarlijkse dividend en het verzilveren van de lucratieve golfbewegingen op de beurs (koop en verkoop met de juiste timing)…
Ja, mijn afwijking is dat ik liever had gezien dat de staat weer een deel of alle aandelen van ABN-AMRO zou hebben teruggekocht in plaats van afstoten, om het ondankbare patjepeeërgedrag van het met ‘nieuw elan’ optredende bestuur in te kapselen. Net zoals ik liever zou zien dat de energiemarkt en het openbaar vervoer weer geheel in handen van de staat komen. Ik ben de op ‘sky high’ bonussen geïnspireerde CEO’s en hun voorspelbare manager-gedrag meer dan beu. Werd de ‘malus’ maar ingevoerd, dat de CEO salaris moet inleveren als het niet ‘goed’ gaat. Dan komt er een heel ander soort, door empathie en realisme gedreven CEO op de bok zitten. Ja, ik droom rustig verder…