Het is wel heel veel Venezuela de laatste dagen. Gister kreeg de dochter van de ondergedoken Venezolaanse oppositieleider, María Corina Machado, de Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt te Oslo. Wat ik me meteen afvraag is: zou Trump hier ‘vrede’ mee hebben gehad? Omdat natuurlijk HIJ die Prijs had moeten ontvangen, als zelfverklaarde Vredespaus. Nu deze prestigieuze prijs aan zijn neus voorbij gaat en werd uitgereikt aan de tegenstander van de meest gehate man van Zuid-Amerika, Maduro, denk ik dat Trump, weliswaar grommend, akkoord is gegaan, omdat het beslist zal bijdragen aan de verdere afbrokkeling (decay?) van Venezuela. Wat Trump gister ook deed: voor de kust van Venezuela een reusachtige olietanker confisqueren, die met Venezolaanse olie onderweg was naar vermoedelijk aartsvijand Iran, om onder meer Hezbollah te bevoorraden. Door dit alles kan ik niet anders denken dan dat Trump de druk zodanig aan het opvoeren is, dat hij langzaam in een ‘speciale militaire operatie’ glijdt, en daarmee een grotere bemoeial bij soevereine landen is dan ooit tevoren. Hoezo America First? Hij zal bedoelen: The America’s First…
In eigen land kun je ons bekende gedrag waarnemen als de spanning in het buitenland toeneemt: wij lullen er lustig op los, in iedere talkshow en vrijwel elk nieuwsitem kun je minimaal één militaire specialist observeren, die ongezouten zijn of haar mening mag geven over de toestand in de wereld (à la GBJH). Het is precies dit waarvan de hyperactieve Trump ons gister in een interview van beschuldigde: dat we (Europa) teveel ouwehoeren, en te weinig doen. Daar heeft hij wel een punt, niemand zal dit ontkennen. Want wat is er concreet gebeurd afgelopen maanden, bijvoorbeeld in het Oekraïne-dossier? Niet heel veel, anders dan dat we met Europees geld in de VS wapens kochten die Zelensky mocht gebruiken. Het wordt echt tijd dat ‘The Coalition of the Willing’, of hoe ze zich ook noemen, niet langer kletspraatjes verkoopt en hun grote empathie mededeelt aan Zelensky en het Oekraïense volk, maar een concreet actieplan uitrolt, om Oekraïne te ondersteunen. Geen woorden, maar daden. Tja, daar zit wel ons probleem: er is geen daadkrachtige leider in Europa aanwezig…
Wat Trump gister ook zei over Europa: dat het ‘in decay’ is. Een best wel pregnante uitdrukking. In de ondertiteling van Trumps woorden bij de NOS lazen we: Europa is aan het rotten. Een rottingsproces dus. Een uitspraak die nog nooit een Amerikaanse President publiekelijk heeft gedaan over een belangrijke partner. De VS komt nota bene voort uit Europa, vanwege de migrantenstromen van enkele eeuwen naar het westen toe. Nu zal Trump er wel een bedoeling mee hebben, om precies die woorden te gebruiken. Maar ach, we moeten niet bij alles wat de man zegt ons de kop gek laten maken. We moeten de kop koel houden. En wie is daar nu net een groot specialist in? Ja, juist, Mark Rutte. Er wordt alweer publiekelijk gefluisterd dat Rutte in actie moet gaan komen om o.a. het netelige Oekraïnedossier een duwtje de goede kant in te geven. Het gaat niet eenvoudig zijn, want Rutte heeft niet veel wisselgeld. Dat is wel een voorwaarde om Trump het gevoel te geven dat er ook nog dealtjes kunnen worden gemaakt. Rutte kan niet wéér een Koninklijk Diner plus Overnachting in de aanbieding gooien, wat ik bijna jammer vind…
Mark Rutte. Nog niet zo lang geleden had hij in ons land een wat minder fraaie bijnaam: Mark ‘daar heb ik geen actieve herinnering aan’ Rutte. Hij was een jokkebrokkende Minister-President, al liet hij doorschemeren dat als dit al waar was, dat het dan helemaal per ongeluk was gebeurd. Toch doen we hem er tekort mee, want hij is ook de man, samen met zijn ‘buddy’ Hugo de Jonge, die ons land door de covidpandemie loodste. Alleen al die inspanning geeft hem flink wat krediet, zelfs als we alle kritieken vanuit de ‘complottheoretici’ meewegen. Ik zeg ‘complottheoretici’, al willen ze zelf graag als ‘complotdenkers’ worden afgeschilderd. Vooral met het laatste woord heb ik grote moeite, dat het ‘denkers’ zijn. Maar goed, Rutte zal voor de zoveelste maal, met name vanuit de hoek van Starmer, Macron en Merz, een flinke beuk in de rug voelen, omdat men hem, laf als wij Europeanen zijn, naar voren zal willen duwen om onze stroperige incompetentie voor ons op te lossen. Het is een vorm van armoede, maar gezien de magere invloed van de betrokken spelers, is Rutte verreweg de beste oplossing om de grillige Trump te overtuigen van valide alternatieven, om de problemen in de wereld aan te pakken. Sterkte Mark, jij bent onze laatste strohalm (niet te verwarren met stroman)…