“Venezuela, that was some mean bush”. Dit zegt in de film Avatar de ‘bad guy’, Colonel Miles Quaritch, tegen Jake Sully, de ‘good guy’. Dat is in het begin van de film als Quaritch opsomt waar Sully, toen deze nog over zijn functionerende benen beschikte in zijn tijd als commando, is geweest: Venezuela! Het wordt door Quaritch op prachtige, krachtige wijze uitgesproken, met veel respect voor de ondoordringbare jungle met haar bugs, snakes and spiders. Op dit moment, al sinds gisterochtend, is de naam van dit land het meest gebruikte woord in de internationale media. Of nee, het op één na meest gebruikte woord natuurlijk, na Trump. Want de laatste heeft gedaan wat niemand dacht dat hij zou doen: een militaire aanval op Venezuela uitvoeren en als klap op de vuurpijl ook, ze waren nu eenmaal toch bezig, Maduro en zijn vrouw gevangennemen…

Om ze ruim vierentwintig uur later in New York al de gevangenis in te schuiven. Daar wacht ze of beter hem een proces vanwege een reeds zes jaar geleden ingediende aanklacht tegen ‘de buschauffeur’. Dit is de bijnaam van Nicolás Maduro omdat het ooit, in zijn jongere jaren, zijn professie was. Zulke mensen kennen we, in eigen land hebben we onze eigen buschauffeur, Freddy Teeven, al heeft die zich ook opgewerkt tot jurist. Nu zijn er, los van hun nickname, verder vrij weinig overeenkomsten tussen de twee heerschappen, wel kleeft er aan beide boys iets van gesjoemel met geld en bonnetjes…

Het is de overtreffende trap van de overtreffende trap, er bestaat nog geen woord voor in onze moderne vocabulaires. Dat wat Trump doet, als 47^ste President van de Verenigde Staten van Amerika, overtreft iedere overdrijving. Want hij gaat verder dan het verste gaatje, door steeds weer iets te doen wat niemand voor mogelijk hield. Zoals in geval Venezuela! Een soeverein land binnenvallen en diens gekozen leider van zijn bed lichten en ontvoeren. Een actie waar Trump ook nog eens erg prat op gaat, dat onder his command Maduro en zijn vrouw zijn opgepakt, terwijl ze nota bene werden beveiligd door Russische huurlingen, ondersteund door Iraanse terroristen en een breed scala aan Hezbollah-strijders…

Gister zaten we in de auto van een lange reis terug van een ingesneeuwd Frans achterland. Luisterend naar de online-versie van Radio 1 werden we uitentreuren geïnformeerd over de fratsen van deze 47^ste Prez. Zelfs zijn zorgvuldig geredigeerde persconferentie, om de wereld te laten weten hoe de T-bone-koe de jungle-haas wist te vangen, viel precies op het moment dat de VS-burgers aan hun schijf-van-vijf-ontbijt zaten van donuts en bagels. Er was zelfs enige verwarring na de speech of hij nu werkelijk had gezegd: We are going to run the country, later toegevoegd door woorden als judicious, alsof dit een rechtvaardiging inhield na de illegale militaire aanval. Want, of dan wel hoe de koe die haas heeft gevangen, het blijft illegaal wat Trump heeft gedaan, zonder toestemming van The Congres…

Hij legde zelfs uit waarom hij niet eerst The Congres om toestemming had gevraagd: vanwege het veelvoudig ‘lekken’ van informatie. Daar kan ik me iets bij voorstellen, als er een geheime ‘speciale militaire operatie’ wordt uitgevoerd door het leger. We weten dat Trump niet alleen dagelijks zijn gat afveegt met luxe toiletpapier, hangend boven zijn gouden, met briljanten ingelegde pleepotten te Mar-a-Lago, maar ook aan wetten en de constitutie in het algemeen. Je gaat bijna denken: ja, zo kan ik het ook! Natuurlijk is dit niet waar, evenwel denk ik dat hij het zich wel makkelijk maakt door Elsschots uitdrukking ‘wetten die in den weg staan en praktische bezwaren’ als een Handige Henkie te omzeilen…

Omdat hij leeft en ademt in overtreffende trappen, krijgt de wereld te weinig tijd om te wennen aan de overtreffende trap van vandaag, terwijl er morgen alweer een nieuwe overtreffende trap bestaat. Het gaat zo razendsnel allemaal, dat zonder meer voor mij geldt: ik sta erbij en kijk ernaar. Een bijstander zou dan kunnen waarnemen, naar mijn fysiek kijkend, dat mijn mond steeds verder openvalt van verbazing, om nog maar te zwijgen over de steeds onnozeler wordende bijbehorende gezichtsuitdrukking…

Ik knijp mezelf steeds vaker in de arm om te checken of ik niet droom. Daarbij houd ik zelfs rekening met het feit dat je zelfs in dromen jezelf in de arm kunt knijpen. Trump kronkelt als de Paradijselijke Slang overal omheen en tussendoor, onderwijl zijn gevorkte tong als een malle in en uit floepend. We zijn flabbergasted over hoe ver hij durft te gaan als machtigste man ter wereld, we staan erbij en kijken ernaar, frozen. Zelfs het ‘ja, zo kan ik het ook’ lijkt een echo uit een ver verleden te zijn, omdat ook die uitdrukking onderhevig is aan Trumps allesvernietigende overtreffende trappen. Ik zoek naarstig naar het synoniem voor ‘overtreffendste trap’. En ja, zeg ik met enig sarcasme, het voelt ook als een welgerichte trap onder de noten…