Vandaag alweer een overtreffende trap van wat Trump gister en eergister uitkraamde: nu moet Groenland weer uitkijken, want “We need this country” zei hij gister in een interview met The Atlantic. Gelukkig reageerde de Deense premier Mette Frederiksen prompt door te zeggen dat Trump moet ophouden met zijn militaire spierballentaal. Als er ergens een land is dat Groenland nodig heeft, dan is het wel het dichtbij gelegen Canada, vind ik. Maar Canada is een beschaafd land, het voelt zich niet geroepen om World Police Officer te spelen en al helemaal niet om een eigen NAVO-bondgenoot aan te vallen. Trump laat de VS langzaam afglijden naar wat we noemen een schurkenstaat, en wel zodanig dat hij vindt dat hij in zijn recht staat. Poeplink is het, zucht…
In ons door sneeuw en koude geteisterde landje is er slechts nieuws dat de wereld om ons heen beschrijft, zoals de ellende met Trump (“Ik ga nogmaals Venezuela aanvallen als ze niet meewerken”), terwijl Putin agressief Oekraïne bestookt met drones. Nee, in eigen land grinniken wij rustig verder, we zien een woordvoerder van Rijkswaterstaat, ene meneer Jan Rients Slippens, die adviseur gladheidsbestrijding is (voorgetrokken bij de sollicitatieprocedure denk ik). Te Rijnsburg is de bevelvoerder van de lokale brandweer in de kraag gegrepen op verdenking van brandstichting. Ja, zo houden we wel moed in het nieuwe jaar (zucht en grinnik tegelijk)…
Verder over Trump, want hij is met grote voorsprong de meest gehypete, gepimpte, gestreamde en geciteerde wereldleider. Nu dreigt hij ook Colombia aan te vallen, vanwege de narcodreiging. Ook Iran brandt dagelijks op zijn lippen, omdat hij zich ergert aan de Iraanse overheid die hard protesterende jongeren neerslaat – terwijl Trump in de VS iedere scheet die zijn tegenstanders laten afstraft met het sturen van de Nationale Garde en andere trekkende en duwende medewerkers die zogenaamd ‘de orde moeten herstellen’, In His Name. Tot eind 2025 kon ik nog lachen om Trump, in 2026 schiet ik steeds meer in een pijnlijke grimas, gevolgd door een diep zuchten…
Hij is het nieuwe jaar gestart met een reeds lang geleden geplande agressie, zo lijkt het, een ‘upgrade’ naar een ‘next level’. Sorry voor de Engelse woorden, door de werelddominantie van Trump gebruik ikzelf zulke woorden steeds meer. We hebben nog lang niet het achterste van zijn tong gezien vrees ik, waarbij ik concludeer dat hij kiezersbedrog vertoont door met de MAGA-belofte te breken, ook dat hij zei niet langer World Police Officer te willen spelen. Nu zal hij ongetwijfeld uitleggen dat wat hij nu doet indirect, in tweede instantie, bijdraagt aan de MAGA-beginselen. Niet meteen dus, hij heeft het ‘oude gedrag’ nog even nodig om MAGA te kunnen verwezenlijken. Ik denk dat hij zo denkt, dat hij het zo zal uitleggen…
Nooit eerder hebben wij vanuit Europa naar zo’n bloeddorstige havik gekeken als deze President. Truman, Johnson, Nixon en Reagan waren stoute jongetjes maar vallen, met het verse vergelijkingsmateriaal, in het niet bij Donny Boy. En de wereld kijkt toe maar doet niets. Dit doet me denken aan een gedicht van Bertolt Brecht, in het Engels: How fortunate the man with none. Ironisch-cynisch vrij vertaald: wij staan erbij en kijken ernaar. ‘Ernaar’ betekent zoveel als: de strapatsen van Donald John Trump, de 47ste President van de Verenigde Staten. Wij zijn de omstander die bij een vechtpartij niets doet en lafjes, futloos toekijkt, denkend: het zijn mijn zaken niet, wat kan mij het schelen…