Eindelijk beginnen ze vandaag: de Olympische Winterspelen te Milaan. Gister kregen we al een klein voorproefje met Andere Tijden Sport, sub-getiteld: Het Peter Mueller-effect. Wie deze man niet kent: winnaar van Olympisch schaatsgoud op de 1.000 meter tijdens de Spelen van Innsbruck (1976). Daarna: flamboyant schaatscoach, persoonlijkheid, rock star, typische Amerikaan etc. Gister zagen wij drie van zijn belangrijkste pupillen, Marianne Timmer, Erben Wennemars en Gianni Romme, aan het woord over hun bijzondere coach. Ik, als schaatsliefhebber, heb werkelijk genoten. Wat een weelde…
Een mooi opwarmertje voor morgen, als het echt begint. Vanavond is de openingsceremonie, wat ik altijd oversla, want het is niet veel meer dan een geldverslindende, weinig duurzame idioterie van het organiserende land, dat de Spelen vooral heeft willen organiseren om zichzelf in het zonnetje te zetten. Inmiddels weten we dat Italië, bij ons vooral bekend als vakantie- en Fyra-land, er een potje van heeft gemaakt. Dingen zijn niet af, het zijn duurzaam-arme Spelen, wat je dan ook van Miss Meloni & Co kunt verwachten…
Er zijn mensen die nu al aan de buis gekluisterd zijn voor curling, dat reeds is begonnen. Curling! Wie dit stupide behendigheidsspelletje heeft toegelaten op de Spelen, zou eigenlijk, achteraf, in een mooie uitdossing van pek en veren publiekelijk uitgeleide moeten worden gedaan uit Milaan, als bijzondere gast aka initiator van curling als Spelen-fähige ‘sport’. Het is net zo ridicuul als dat men snooker of darts zou toevoegen aan de Spelen, of Formule 1. Al zijn die laatste coureurs nog zeer sportieve, welgetrainde personen. Snookeraars maar vooral darters, ze zien er vaak zo ongezond uit, als rennie-behoevende truckers na drie spiegeleieren op een lading wittebrood…
Maar er bestaat ook de uitdrukking: over smaak valt niet te twisten. Nou ja, twisten, het is het enige wat resteert. Voor mij is de twist, over ‘sporten’ die niets met de algemene definities van sport te maken hebben, een mooie compensatie voor het gegeven dat zulke ‘sporten’ bestaan. Nou ja, dat ze bestaan is nog één ding. Maar dat ze op de Spelen aanwezig zijn, dat is een heel ander chapiter (het draait banaal genoeg altijd om reclamegelden). Naast het langebaanschaatsen, waar wij als natie vele kansen hebben op medailles, zijn er ook sporten als langlaufen en biatlon, waar ik geen race van wil missen…
Over het algemeen wordt de langlaufsport (al dan niet in combinatie met geweerschieten, zoals bij biatlon), gezien als de zwaarste sport die er is. Als de atleten over de finishlijn ‘vliegen’, vallen ze meteen erna als een zak aardappelen in de sneeuw, extreem ongemakkelijk nahijgend van de inspanning. Als ongeoefende langlauf-biatlonkijker zou je kunnen denken dat ze eerste hulp nodig hebben, zo diep gaan ze. Maar na enkele minuten geven ze alweer een interview, en lijkt hun hartslag van ver boven de 200 naar onder de 60 gezakt. Zulks is een graadmeter voor conditie…
Iedereen heeft zo zijn favoriete sporten. Ik houd ervan om sporters te zien die zware inspanningen leveren, op individuele basis. Dit komt vanwege mijn eigen achtergrond als topsporter, in een haast voormalig leven zo lijkt het, want heel lang geleden. Die sport was ook een voor Nederlandse begrippen best zware sport. Enfin, morgen beginnen dus de Spelen voor mij, vandaag is een soort van feestelijk introductietje voor de party-liefhebbers, die ik uiteraard hun feestje gun…
Of er nog meer in de media te horen is? Ja, best wel, al zit veel in de afwachtende modus, zoals Iran en de VS die babbelen te Muscat, hoofdstad van Oman. Oman, dat is een oliestaatje op het Arabische schiereiland, letterlijk en vooral ‘cosy’ gelegen tussen Jemen en Iran, aan de overkant van de zee-engte. Oman is een dictatoriaal, door familieleden geleide Monarchie, weinig democratisch dus, zodat je begrijpt waarom Trump er graag de babbelsessies gesitueerd wil hebben. Je kunt zo lekker zaken doen met die sultans vindt hij, die geld bezitten als zeewater. Ook: de psychologie van de vergaderplek is belangrijk, zegt Trump…
Of we er wat van mogen verwachten? Ja, natuurlijk, het hebben van (positieve) verwachtingen is zo’n beetje het enige wat belangstellende mensen nog kunnen doen. Nu de belangrijkste machtshebbers, sinds een jaar ook inclusief de VS met Trump, uit zware en minder zware dictators bestaan, weet je dat een betreffend land overgeleverd is aan de grillen van vaak één persoon – vrijwel zonder uitzonderingen zijn dit mannen. Vrouwen zie je zelden, hoogstens als partner van zo’n man. En vaak zijn het vrouwen van besproken gedrag. Het één trekt het ander aan namelijk…
Goed, laten we het leuk houden. Vandaag is Annemarie Jorritsma op tv in de bekende WNL-ochtendbabbelshow. Ik heb haar weleens omschreven als one of the guys. Ja, de wat lomp aangelegde Annemarie is wat je noemt een vrouw, maar ze zou niet misstaan als een ‘strak leidinggevende persoon’ van de soort die ik in de vorige alinea omschreef. Als ik haar zie denk ik meteen, in een tiende seconde: Koop-Tjuchem. Die naam hangt voor mij nog altijd als een zwarte wolk boven haar hoofd. Ook denk ik aan: sjoemelen. Tevens: schaduwboekhouding. Ik moet me verdorie niet zo ergeren aan zulke mensen, denk ik ineens. Het is energieverspilling, weinig duurzaam voor de eigen energiehuishouding. Okay. Tijd om, naar goed Teletubbies-gebruik, dag te zeggen: dag!…