Vandaag is het zover. Precies vier jaar geleden viel Putin Oekraïne binnen vanuit Belarus. “We doen oefeningen”, zei hij, “dat doen we ieder jaar, er is niets aan de hand hoor”. Ik kan er met mijn verstand nog steeds niet bij dat wij, de vrije westerse wereld met het beste militaire apparaat van allemaal, dit hebben laten gebeuren, dat we niet op tijd Putin gezegd hebben dat als hij Oekraïne aanvalt, wij westerlingen de barricaden op zullen gaan, ter verdediging van een soeverein land, omdat het zo dichtbij EU- en NAVO-landen ligt. Dat was en is ons belang…
Biden en zijn intel people zeiden het al, dat er vreemde zaken gebeurden aan de grens met Belarus. Maar wij, de in slaap gesuste Europese landen, doorgaans meer bezig met de economie (centjes verdienen!) en het onoplosbare migratieprobleem, wij zeiden: “Ach Joe, dit kan toch niet, zoiets doet Putin niet hoor, want wij als Europa doen volop zaken met hem, hij is al jaren een betrouwbare partner gebleken. De Krim, dat was een foutje, het is sinds 2014 al rustig, los van wat kleine grensgedoetjes”…
Zoiets denk ik, in makkelijke taal, dat we het kunnen samenvatten, hoe wij keken naar Putin, die we best een sympathieke man begonnen te vinden, nu hij ouder werd. We hebben ons enorm in de luren laten leggen door het kleine heerschap. Hoe vaak heb ik niet gehoord: konden we de klok maar terugdraaien, dan zouden we iets hebben kunnen doen om Oekraïne te helpen, zonder Putin officieel de oorlog te verklaren. Ja, de als dit, dan dat-redenering, is overheersend in onze taal. Of die altijd zo ‘makkelijk’ is, kun je je afvragen…
Het lijkt er overigens op dat Putin zijn oorlog aan het uitdiepen is. Los van de vele raketten, drones en manschappen die hij al naar Oekraïne heeft gestuurd en nog zal sturen, lijkt hij nu ook de strategie van de binnenlandse aanslagen te verhevigen, zie de aanslag op diverse politielocaties gister. Hij doet er alles aan om de ontregelingstroefkaart te trekken, zeg maar guerrillatactiek: ontregelen, frustreren, demoraliseren, op kosten jagen. Niet toevallig ook de tactiek die de schoften van Extinction Rebellion toepassen. Zoals ze gister nog zichzelf in de etalage zetten tijdens de beëdiging van het kabinet…
Nee, ik moet me niet meer uit de tent laten lokken door zulke activistische pseudo-criminele organisaties. Je moet erop vertrouwen dat onze overheid, politie, ME en leger, korte metten zal maken met zulke organisaties. Vooral als ze de wet overtreden, zodat handhaving mogelijk is. In de kraag grijpen, beboeten, straffen met opsluiting en bij voorkeur ook heropvoeden. Heropvoeden is: confronteren hoe irritant en onbeschoft ze zijn, à la Alex in de film A Clockwork Orange…
Sorry, dat laatste gaat misschien wat ver, al zou het potverdorie wel helpen, als men voortaan activisten (links, rechts, maakt me niet uit van welke soort ze zijn) stevig aanpakt, als ze uit de bocht vliegen en hun gat afvegen aan de wet en private en publieke objecten beschadigen dan wel vernielen en daarmee mensen, de maatschappij, anderen dan zijzelf dus, op kosten jagen. Okay, wat stellen die zielenpoten van Extinction Rebellion voor als we het vergelijken met de ernst van een echte oorlog, zoals te Oekraïne?…
Niet dat het enig bewijs vormt, maar ik ken iemand die als activist frequent de boel laat lamleggen. Het is een sneu persoon, die gaandeweg in het leven teleurgesteld is geraakt en simpelweg te veel tijd heeft om zich aan te sluiten bij activistisch georiënteerde gelijkgestemden. Het is clubjesvorming, men wil graag samen met anderen groepjes vormen, dat voelt goed, want alleen voelt men zich onzeker, slap, machteloos. Het is een vreemde eigenschap van de menselijke soort, dat we toch dichter bij de schapen staan dan we denken, vanwege ons merkwaardige kuddegedrag…
De Olympische sporters zijn nog niet terug van de meest succesvolle Olympische Winterspelen ooit, of huilebalk Kjeld Nuis laat alwéér van zich horen. Kennelijk heeft die bronzen plak hem nog niet geheel bevredigd, al zei hij eerder wel dat het hem geen zak uitmaakte of hij nu zilver of brons won op de 1.500 meter. Het ging om eremetaal, zo leek hij toen te willen zeggen. Even goed, nu is er weer iets niet goed aan de planning van de overige wedstrijden, zoals de NK komend weekeinde. Die wedstrijd ligt al maanden vast in de schaatskalender, maar onze Kjeld is het er alweer niet mee eens…
Naast een geweldige sportman: wat een zeikerd zeg, hij heeft altijd iets te klagen. De uitlatingen deed hij gister bij Vandaag Inside. Ik heb het niet gezien, maar las het in de media. Als deze ‘schaatsende klachtencommissie’ maar niet geïnspireerd is geraakt door Jorrit Bergsma, die op zijn veertigste nog een gouden plak scoorde. Nog vier jaar het gemekker van Nuis te moeten horen vind ik wel een beproeving, want het is niet snel goed voor deze pietluttige egoïst, wat hij de rest van de wereld dan moet laten weten, hij kan het niet voor zich houden. Ik denk dat hij terug naar de kleuterschool moet, om te leren tellen. Tot tien leren tellen bedoel ik, voordat hij zijn mond opendoet…