De op Schiphol uit de Golf-regio terugkerende Nederlandse toeristen, werknemers en bewoners van dure tweede-derde-vierde huizen in Dubai en aanpalende steden, zeiden dat ze bang waren geweest, en blij waren weer thuis te zijn in het veilige Nederland. Toch zijn het gemeenplaatsen, dat men bang was. Natuurlijk was men bang bij het horen van luide knallen van inslaande raketten en drones. Maar het stelt geen fluit voor als je het vergelijkt wat de echte bewoners van het Midden-Oosten meemaken, die al decennialang bang zijn en ieder moment rekening houden met een aanslag of ontploffing…
Het is de hypocrisie van bange mensen uit het vrije westen, dat we heel graag daar willen zijn als het pais en vree is, maar als de sodemieter weg willen als er ook maar een rotje wordt afgestoken. Voor mij zijn het dankbare journalistieke reportages dat we dit als burgers van ons land kunnen waarnemen en ook vaststellen, dat de angst groter is dan het in grote luxe willen leven in de patserige wildgroei van torenflats, kilometers-brede hotels met dertig zwembaden, groteske waterfonteinen en aangeplante, met ontzilt water geïrrigeerde groene minijungles waar een jaar of twintig-dertig geleden niets anders bestond dan uitgestrekte zandvlakten met af en toe een tent van een roverhoofdman en zijn harem…
Ik kreeg ooit een fotoboek te zien van iemand die een huwelijksreis naar Dubai had gemaakt. Ik zei het niet tegen hem, maar vond dit het meest potsierlijke fotoalbum dat ik ooit had gezien. Al die verkwisting zoals gestopt in monstrueuze betonnen gebouwen, in zee aangelegde eilanden met onbetaalbare ‘ticky-tacky’ huisjes erop van ‘een miljoen dollar plus’, en dan die hoge ‘naald’, dat vreemde asymmetrische gebouw, waar je als bloody tourist geweest moest zijn, anders was je fotoalbum waardeloos. Ik werd intens droevig van alle daar door mensen gebouwde lelijkheid, waarvoor alweer vele vierkante kilometers natuur moesten wijken. Ja, ook een woestijn is natuur…
En nu wordt die groteske betonnen wildgroei van menselijke bewoning aangevallen door Iraanse drones en raketten. Moet ik daar rouwig om zijn? Ik heb er moeite mee het erg te vinden. Ja, ik vind het erg voor de uitgebuite arme sloebers, derderangs burgers zonder rechten, die er al jaren voor hongerlonen werken in the service. Ze zijn uitsluitend daar om poeprijke mensen hun gerief te geven, door ze lachend te servicen voor wat betreft al hun wensen en dromen. Ik vind het echt moeilijk er iets bij te voelen, dat het beton weer met de grond gelijk wordt gemaakt. Ashes to ashes…
Nee, zo mag ik niet denken hoor! Dat zie ik verkeerd. Want Dubai, Abu Dhabi, Ryad en veel meer van deze uit de grond gestampte voormalige, met olie en gas gefinancierde zandbakken, zijn het summum van menselijke genialiteit (of moet ik zeggen ingenuïteit?), van architectonische superioriteit, het zijn de plekken waar de menselijke ontwikkeling het allerbeste tot uitdrukking komt. Ooit hadden we de piramiden in Egypte, nu hebben we Dubai. Daar, in de voormalige zandbakken, zal de mensheid over duizend jaar zich nog steeds rijk en weldadig voelen…
Wat een drama zeg. Ondertussen voeren de VS en Israël hun bombardementen en dus de vernietiging van het Iraanse volk op, ze schieten hun arsenalen nog leeg als ze niet uitkijken. Het Iraanse volk is even niet belangrijk, terwijl ze een paar weken geleden nog verlost moesten worden van de onderdrukking. Het is niet erg dat er duizenden doden vallen, want we moeten het grote plaatje in het vizier houden, dat het hele land bevrijd wordt van het misdadig-religieuze juk waaronder het volk 47 jaar lang gegijzeld is gehouden. Zoiets lijkt het te zijn. Trump en Bibi beslissen over Iran alsof het een kom guppy’s is. Niets is triestiger dan een kom guppy’s. Of desnoods goudvisjes…
Ook neem ik een ander fenomeen waar: de twee in het Midden-Oosten gestationeerde overigens uitstekend functionerende tv-journalisten, Daisy Mohr en Nasrah Habiballah (de laatste heeft een Palestijnse vader), die voorheen duidelijk maakten, middels subtiele lichaamstaal, dat ze het Israëlische regime afschuwelijk vonden en veel meer sympathie voor de moslims voelden, hebben het nu verdomd moeilijk. Want je ziet de worsteling: moeten ze nu ineens vóór Israël en de VS zijn, of mag men toch sympathie voor Iran hebben, zelfs als dit land zo’n afschuwelijk regime heeft? Ik vind dit boeiend, ik meen de inwendige strijd te zien…
Maar, onze ijskoude zakelijkheid in Nederland laat weer zien dat we in control zijn, want onze net aangetreden Minister, Stientje van Veldhoven, zegt dat de door het terroristische regime geblokkeerde Staat van Hormuz geen invloed heeft op onze gasvoorraad. Kijk, op zo’n vrouw kun je rekenen. Want wij denken nu eenmaal meteen aan de Duit, of we heel misschien niet het slachtoffer worden in onze portemonnee, nu er oorlog is te Iran. Dat is waar we ons echt zorgen om maken, of er geen prijsstijging komt. Het is diep, diep droevig…
Dadelijk gaan we, als de oorlog lang gaat duren, nog gas bestellen bij Putin, als onze vervuilende fabrieken geen gas meer hebben om de boel aan de gang te houden. Dat zou een enorme mindfuck zijn zeg, een geweldige ironie. Ik weet dat Putin meteen toehapt, want zaken zijn nu eenmaal zaken. Ook Trump zal, vanuit zonovergoten Mar-a-lago, zijn pauselijke zegen geven aan zijn gehate EU-vrienden. Want hij gunt het Putin om weer eens ouderwets knaken te verdienen aan Europa. Om vervolgens een potje golf te spelen tegen Pistol Pete, zijn trouwe Fox-vriend, thans Minister of War. Trump is blij en gelukkig, alles loopt op rolletjes. We gaan nog niet naar huis, neuriet hij, kijkend naar de trotse soldaten in de buurt van Iran. Nee, nog lange niet, nog lange niet…