Ik zag vanochtend op het journaal iemand van het Israëlische Ministerie van Financiën zeggen dat Libanon op Gaza zal gaan lijken. Hij bedoelde dat het volledig kapotgebombardeerd zal worden. Als een ambtelijke pennenlikker dit al zegt, hoe zit dan de Minister van Defensie in de wedstrijd? Waarschijnlijk zal deze alle omringende moslimlanden met de grond gelijk willen maken. Een soort van nieuwe woestijn van betongruis, waar geen grassprietje meer wil groeien, een veilige buffer voor het ‘Uitverkoren Volk’. Misschien dat je er een eenzaam klaproosje ziet, het veteranenblommetje…

Ook hoorde ik door Daisy Mohr zeggen dat afgelopen nacht de tot nu toe zwaarste aanval van Israël is geweest op Libanon met maar liefst 26 aanvalsgolven. Israël schijt zich als het ware krijgskundig binnenstebuiten. Het gaat als een dolle stier tekeer, ziet uitsluitend nog rode lappen. Nu had ik vanwege 7 oktober 2023 enige sympathie voor Israël, voor de afschuwelijke Hamas-aanval. Hoe ik ook mijn best doe, die sympathie is aan het verdwijnen, nu ze wat mij betreft haar ware gezicht laat zien, en net als Hamas, maar dan in haar grondwet, lijkt te hebben opgenomen de totale vernietiging der Palestijnen. Zoveel agressie, tegen een opponent die zich nauwelijks kan verdedigen…

Iran is een schietschijf geworden waarop, in metaforische zin, schietclubliefhebbers zich helemaal leeg mogen schieten, alle munitie die voor het grijpen ligt wordt, gepaard gaande met kirrende geluidjes, op de schijf (= Iran) afgevuurd. Men voelt zich er erg goed bij, zodat de schietexercitie zal worden afgerond met een gezellig biertje en een schaaltje pinda’s in de kantine, tezamen met die fijne trouwe schietvrienden, waar je altijd op kunt rekenen. Wat kun je anders nog dan op cynische wijze naar Israël kijken? Ik zie niet meer wat ik kan doen, anders dan er mijn walging over uitspreken…

Ook lijkt er iets te escaleren tussen Zelensky en ‘de Putin van de EU’, Premier Orbán van Hongarije. Deze immer met Putin dwepende Januskop spreekt nu, ondanks eerdere toezeggingen wel in te stemmen, zijn officiële veto uit over de miljardenlening aan Oekraïne, nodig om Oekraïne te bewapenen tegen de Russische agressie. Orbán maakt deze draai omdat hij binnenkort verkiezingen in eigen land heeft en deze dreigt te verliezen, zodat hij zijn machtige positie (met emmers vol nepotisme voor zijn foute vrienden) kwijt zal raken. Hij haalt nu alles uit de kast om zijn kop uit het guillotinemandje te houden…

Als ik een slechte dag heb, kan ik mijn neigingen om alle politici ‘ordinair geboefte’ te noemen, nauwelijks onderdrukken. Ik geloof dat vandaag zo’n dag is, zodat ik op voorhand mijn excuses aanbied als ik wat lomp aan het formuleren ben geslagen. Ach, natuurlijk gaat Zelensky ook zijn boekje te buiten, door te zeggen, mogelijk met een kwinkslag (maar die heb ik hem niet zien maken), dat hij aan zijn Oekraïense strijders het privéadres van Orbán zal mededelen. Zodat men hem, dit zijn mijn woorden, mores zal leren. Ik heb begrip voor Zelensky’s emoties, maar we weten dat het holle woorden zijn, hij zal zoiets niet doen. Hij heeft wel het fatsoen, wat Orbán niet heeft…