Wij allen, dus ook u en ik, moeten hem dankbaar zijn. En dat zijn wij niet, vindt hij. De ‘hij’, dat is Donald Trump. Natuurlijk is ‘hij’ het, wie anders? Onze Donald, The Don, heeft er een sport van gemaakt de feiten zodanig konkelfoezend te verdraaien, dat hij er zichzelf altijd gelijk mee geeft, en de ander de schuld van ‘iets’. Hij heeft van deze strategie zijn levenswerk gemaakt, want werkelijk in iedere paragraaf die hij over een onderwerp uitspreekt, zit deze uitgekookte constructie verweven…

Veelal wordt zijn strategie gekenmerkt door de als-dan-methode, die zich manifesteert in een dreiging. Als jij ‘dit’ niet doet, dan doe ik jou ‘dat’ aan. Als de NAVO de VS niet wil helpen in de Straat van Hormuz, dan zullen wij dit niet vergeten (daarmee bedoelt hij, dat hij de NAVO op een later tijdstip zal ‘screwen’, naaien dus, zoals iedereen die het niet met hem eens is, per definitie door hem wordt betiteld als iemand die hem probeert te ‘screwen’). En zo zou ik nog uren verder kunnen gaan…

Het is de aller-banaalste werkelijkheid van Trumps verbale en ook schriftelijke redenatievermogen, dat laatste zoals bijvoorbeeld te zien op Truth Social. Nu zou je, indien dit het geval is, nog kunnen spreken over verzachtende omstandigheden, bijvoorbeeld als het vriendelijk bedoeld zou zijn, om bijvoorbeeld een dialoog te hebben met je gesprekspartners of opponenten. Maar nee, dit is bij Trump in het geheel niet het geval. Immers, er worden hele sauskommen haat, woede en revanche over zijn tegenstanders uitgegoten, het is een nogal oneerlijk gevecht als je Trump tegenover je hebt staan over een bepaald standpunt…

Het is helemaal waar dat ik langzaamaan, of ik het nu leuk vind of niet, een Trump-fixatie heb ontwikkeld. Alles wat de beste man zegt, doet of juist nalaat, soms is alleen zijn lichaamstaal al genoeg om mij te prikkelen. Ik kan niet anders meer dan het onder een vergrootglas leggen en het fileren, tot op het bot analyseren op de gebruikte redeneringsconstructie, om te bezien welke drogreden, leugens en andere ‘grappen’ uit zijn trukendoos hij nu weer in zijn uiting heeft verwerkt, in combinatie met de uitgesproken of woordloos bedoelde dreiging naar derden. Ja, daar zit ik dan mooi mee opgescheept, ik vind het erg vervelend dat het zo gaat…

Misschien ben ik niet de enige die er last van heeft. Of, nou ja, last, ik kan het niet eens last noemen. Het is eerder een constatering bij mezelf van een zeker patroon, dat ik dagelijks een onbepaalde tijd met de beste man bezig ben. Maar goed, mochten er anderen zijn die dit herkennen, wie weet zal het in de toekomst gaan leiden tot een erkende therapievorm, het Dé-Trumperen, Neuro-Linguïstisch Dé-Trump-Programmeren, NLDTP. Degene die er snel een patent op aanvraagt, kan later schathemeltjerijk worden. Of is dat nu net de verkeerde redenering, is het Trumpiaans denken? Ach, laat ook maar, zucht…